Wanneer is iets niets?

Als je het hebt over de ons bekende driedimensionale ruimte dan is het lastig om te zeggen of er ergens binnen die ruimte een plek is waar "niets" is.

Zoals sommigen wellicht weten gebeuren er rare dingen met de wetten der natuur als je de ruimte gaat opdelen in steeds kleinere stukjes.
Op elementair niveau blijkt dit namelijk niet verder mogelijk dan tot een omvang met de grootte een bepaalde "quantummechanische" constante.

De eerder genoemde ruimte tussen protonen en elektronen bestaat niet. Dit is gebaseerd op het niet bestaande model van de elektronen die als kleine planeetjes om een kern heen draaien. Dit is een totaal achterhaald model, dat ooit alleen maar bedacht is om aan middelbare scholier een bepaalde voorstelling te geven van hoe zo'n atoom "werkt", maar niet hoe het eruit ziet.
Elektronen, neutronen en protonen kun je niet zomaar weergeven als kleine planeetjes. Het principe "vorm" kun je op die orden van grootte niet zomaar toepassen, laat staan het principe "ruimte".

Op deze "minimale" quantummechanische ruimte kan er zelfs geen echt "niets" ontstaan. Het blijkt namelijk dat er op dit niveau spontaan deeltjes ontstaan, en weer verdwijnen.

M.a.w. het echte pure vacuum bestaat dus niet echt in de drie dimensionale ruimte.
Op dit niveau is het "niets" dus in feite een puur filosofisch principe.