Waarom denkt de mensheid in 'hokjes'?

Mensen zijn geneigd om dingen die ze niet kunnen bevatten (heelal, dood, ..) een plaats te willen geven, of kunnen we niet accepteren dat sommige dingen (nog) niet uit te leggen zijn?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Categoriseren en associëren lijkt de meest efficiënte wijze te zijn om informatie op te slaan, en ook te gebruiken. Zo kunnen we snel de informatie vinden in ons geheugen die we nodig hebben in een bepaalde situatie, omdat in dat geheugen de betreffende informatie meteen paraat is en betrokken wordt bij het waarnemen van en handelen naar die situatie. Dat is het actieve, automatische deel van het geheugen, dat eigenlijk context geeft aan onze volledige belevingswereld. Associëren gebeurt volledig automatisch. Je kent vast het fenomeen wel dat je in een lang gesprek met een vriend bent, en dat je uiteindelijk op een onderwerp terecht komt en je je allebei afvraagt: "hoe zijn we hier ook weer op gekomen?" en dat je dan stapje voor stapje associatief kan terug herleiden welke onderwerpen je allemaal gehad hebt. In het meer traditionele idee van geheugen, waarmee je je dingen actief probeert te herinneren, gebeurt precies hetzelfde: "Hoe heet ook weer die actrice? Die in die film met Mel Gibson speelt. Die film over dat ie gedachte kan lezen, die ook in die film van Jan de Bont speelt over die wervelwinden". Als dingen met elkaar geassocieerd worden worden ze automatisch ook gegroepeerd. Onze manier van waarnemen is hier zelfs op aangepast. Je hebt het zelf niet meteen door maar let maar eens op hoe makkelijk jij als waarnemer kunt bepalen wat wel en wat niet bijelkaar hoort. Waar houdt de ene wolk op en waar begint de andere? Dat zie je zo, ookal zitten ze aan elkaar vast. Maar een precieze grens lijkt je niet te kunnen trekken als het erop aan komt. Zoek maar eens op "gestalt theorie", die puur gaat over hoe wij dingen die we zien "groeperen" en zo tot betekenisvolle gehelen maken, net zoals in ons geheugen.

ik denk dat je je eigen antwoord zojuist gegeven hebt. ''of kunnen we niet accepteren dat sommige dingen (nog) niet uit te leggen zijn?''

Ha, die Alex; De hokjesgeest komt denk ik voort uit de de diepmenselijke neiging om te willen categoriseren. Chaos en onduidelijkheid beangstigt mensen en 'hokjes' bieden (schijnbare) overzicht.

Zodra mensen niet weten hoe iets in elkaar steekt, creeert dit onzekerheid. Het verschilt per cultuur hoeveel onzekerheid de mensen bereid zijn te accepteren (denk aan de regelzucht van de Duitsers om voor zo min mogelijk verassingen komen te staan). In het verleden bood het geloof vaak houvast in deze situaties. De kerk had een plausiebele uitleg voor de fenomenen die niet door de mensen verklaard konden worden. Alle mensen geloofden hierin en men hoefde zich er niet druk om te maken verder. Tegenwoordig handelt iedereen meer vanuit zijn eigen individu en wil dus deze dingen zelf verklaren zodat ze voor hem/haar te beredeneren en te plaatsen zijn. Als je de niet direct verklaarbare dingen in kleine overzichtelijke hokjes indeelt, neem je de onzekerheid dus weg.

In hokjes plaatsen geeft de mensheid het gevoel er toch iets van te begrijpen.

dit ligt schijnbaar aan de manier waarop de menselijke hersenen werken. wanneer alles 'netjes' in een hokje past, is het veel beter te plaatsen!

De hokjes geest stamt waarschijnlijk af van de naampjes geest. Er moeten woorden voor een fenomeen worden bedacht deze woorden moeten enigzins logisch over komen. Dus er moet een verklaring zijn. Waarna ze een woord uit het grieks of het latijn halen, dat veranderen en we hebben een nieuw hokje.

'discrimineren' of wel onderscheid maken, maakt het mogelijk om als mens te denken. 'Ik' en de wereld is een van de eerste onderscheiden die je als mens leert. Dit proces begint voor de geboorte en is dus een logische gang voor de geest. Overigens is dit door gedragsobservatie aan te tonen niet alleen een eigenschap van de mens. Ook dieren onderscheiden wat ze kunnen begrijpen en niet. Dit leidt tot ontwikkeling van bepaalde instincten en 'bewuste' reacties'. Je vraag is daarom dus wellicht iets te subjectief gericht. De emotionele waarde die men hecht aan onderscheid kan ontstaan uit sociale volgzaamheid, maar ook uit bewuste keuze om het leven om dit element heen in samenspel te kunnen verwerken.

Ik heb al eens een soortgelijke vraag gesteld. Mensen hebben een bepaalde basis nodig om van daar uit te gaan leven en dingen te ondernemen. Deze basis kun je omschrijven en categoriseren. Doe je dat niet, dan kun je je blijven afvragen wat je basis is omdat dat dus een niet vast staant iets is. Dat zou de mens erg onzeker maken. Als alle mensen onzettend veel zelfvertrouwen zou hebben kan je zaken een stuk ruimer zien en deze hokjesgeest langzaamaan verlaten.

Ik denk dat dit te maken heeft met restanten van het oerinstinct "territoriumdrift".

Bronnen:
http://architectuurbedrijven.blogspot.com/...

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100