Hoe kan het dat sommige mensen zo goed zijn in het wegstoppen van bepaalde gevoelens?

Meestal barst de bom na een tijdje toch wel, al is het na jaren pas dat het boven komt enjehet gaat verwerken. Waarom doen we dit en zetten we soms het liefst een masker op en gaan zo snel mogelijk weer door met de allerdaagse dingen.. alsof er niets is gebeurd?

Weet jij het antwoord?

/2500

het tonen van emotie kan opgevat worden als een teken van zwakte. daarom is het ontkennen en gewoon verder gaan gemakkelijker dan deze uiten. soms is het gemakkelijker een emotie voor jezelf te houden omdat anderen het niet begrijpen of omdat je het niet goed kunt verwoorden emotie hoeft niet noodzakelijk met anderen gedeeld te worden. je kunt het ook voor jezelf houden en ervan leren. iedereen verwerkt zijn emoties anders. in je vraag breng je het alsof emoties geuit MOETEN worden, maar dit is niet zo. iedereen gaat er anders mee om.

Mensen stoppen emoties weg omdat de emotie op dat moment te groot is om mee om te gaan. Het doet zoveel pijn, dat het ondraaglijk is. Degene die hier last van heeft, heeft nog niet de mogelijkheden om te verwerken. Onze geest zit vernuftig in elkaar. We verwerken pas op het moment dat we het mentaal aankunnen. Waar mensen (noodgedwongen) dicht bij elkaar zijn (familie / werk) stoppen mensen irritaties vaak weg omdat ze de verstandhouding goed willen houden en bang zijn om de sfeer te bederven. Dit is uiteraard een valkuil. Uiteindelijk moet het er ooit uit. En dat gebeurt op den duur ook. Dan staat de reactie vaak niet meer in proportie met de irritatie...

Meestal zit daar een overlevingsmechanisme achter die door een trauma is veroorzaakt, meestal in de (vroege) jeugd, Veelal is er dan sprake van verdringing. Dat kan je leven echter verder grondig verzieken omdat je dan ook slechter bij jezelf kunt komen. Om daar een vinger achter te krijgen heb je een goede psychotherapeut EN de wil om er af te komen voor nodig.

Veel mensen willen niks voelen omdat heel veel dingen pijn doen en daar hebben veel mensen een hekel aan om dat te voelen.Ook hebben onze ouders (die weer van hun ouders enz enz)ons niet geleerd om te gaan met die gevoelens.Vooral mannen zijn hier een goed voorbeeld van .Mannen worden groot gebracht alzijnde stoer en sterk en vooral niet huilen.Tegenwoordig worden veel meer mensen zich hiervan bewust en worden de mannen of jongens hiermee begeleid om zo te leren met hun emoties om te gaan.Goed voorbeeld is eigenlijk de reclame waar een vrouw de man te huwelijk vraag en de man emotioneel reageerd,Wel overdreven gespeeld maar toch .... Erger echter ,is als er iets in je leven is gebeurd wat een traumatise gebeurtenis is geworden.Daar kun je veel nare dingen aan overhouden en zeer vreemd gedrag kunnen gaan vertonen .Of je kunt heel erg lief zijn en niemand iets kwaad willen doen (eigenlijk te lief ,nooit wat durven zeggen)of je kunt heel aggresief worden en bij het minste geringste boos worden. Vaak doormiddel van therapy of andere hulpverlening kun je je bewust van jezelf worden waarom je zo en op die manier kwaad word.Of juist heel lief mte lief. Vaak onderdruk je dan de pijn die vroeger door een situatie of een persoon is aangedaan en die je niet goed verwerkt hebt,Maar meestal ga je pas hulp zoeken als je er echt hinder van ondervind bv het gaat slechter op je werk of in je relatie . En vaak duurt het heel lang dat je bij die gebeurtenis kunt komen want iemand moet het bij je herkennen en kun je het pas verwerken wanneer je er met iemand over kunt praten die ,,weet... waar je probleem zit.Je trauma

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100