Psychologie

Stel je bent niet gelovig, waar leef je dan nog voor?
Vooral onder de jeugd een prangende vraag.

Toegevoegd na 18 minuten:
De vraag wordt niet goed gelezen, bestaat er een leven ZONDER doel?

Mensen hebben snel de neiging zelfmoord te plegen wanneer men in de put zit. Maar de dood wordt gevreest als het ware. Op dit tegenstrijdige idee heb ik nog geen oplossing gevonden. Misschien kan je proberen van je problemen te verlossen, maar het terugkeren van een gestorven geliefde is een ander verhaal. Dus wat mijn echte vraag is hoe je dit kan oplossen?

Het aantal echtscheidingen blijft maar oplopen, evenals relaties die kapot spatten. Mensen beginnen er steeds makkelijker over te denken om er mee te stoppen, zelfs huwelijken van 25 jaar lang.

De stellen die wel gelukkig zijn en samen blijven zijn in de minderheid, en een groot deel daarvan zijn enkel samen vanwege bijvoorbeeld het huis, het geld of de kinderen.

Waarom blijven mensen zich dan alsnog zo vasthouden aan het monogame ideaal, terwijl de praktijk steeds maar uitwijst dat dit voor het merendeel van de mensen niet werkt?

Hoe werkt dat eigenlijk? Inleven? Als iemand een bepaalde emotie zelf nooit gevoeld heeft, kan deze persoon dan wel inleven hoe een ander zich voelt? Of is het inleven dan meer een "fantasie" op basis van eigen ervaringen die relevant lijken?

Bijvoorbeeld rouw. Ik denk dat we allemaal wel verdriet kennen. Maar als iemand nu nooit rouw heeft gekend, en deze persoon komt op een begrafenis waar hij een weduwe ziet rouwen. Kan hij zich dan inleven in de rouw van die vrouw, of ziet hij haar tranen, herkent dit als "he, deze vrouw is verdrietig", waarna hij terugdenkt aan een keer dat hij geen snoepje kreeg en daar verdrietig over was. Om vervolgens te denken dat die vrouw zich ongeveer zo zou voelen...?

(Hoop dat je de vraag een beetje snapt).

Of is dit toch iets instinctiefs?