Wat zit er achter de sterren?

Alles eindigd ergens, behalve een cirkel. Er zijn oneindig veel sterren maar ergens houd het op. En wat dan? Is het dan leeg? Leeg van wat?Is het niet leeg wat is er dan? En zo ja, wat zit daar dan achter? 10 puntjes voor het beste antwoord!

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Er is hier hard over nagedacht door natuurfilosofen, natuurkundigen en anderen. Volgens de Middeleeuwers zat achter de sterren het Empyreum of Primum Mobile, oftewel de 'eerste beweger', oftewel God. Overal achter de sterren was het Goddelijke. Er is een tijdlang de theorie geweest dat ons heelal gewoon in een oneindig niets zweefde. Tegenwoordig zijn er theorieën dat het heelal multidimensioneel is, waardoor je als je HEEL lang rechtdoor zou vliegen in het heelal, je uiteindelijk gewoon weer op dezelfde plek zou belanden. (Om het je voor te stellen: stel je het heelal als een plat, tweedimensionaal vlak voor op een bol. Ga heel lang rechtdoor door deze tweedimensionale ruimte en je komt weer op dezelfde plek. Stel je dan, en dat kunnen we niet, ons heelal voor als een driedimensionele bol op een vierdimensioneel.... ding.) Daarbij zijn er theorieen dat er meerdere heelallen (of wat het meervoud dan ook wordt) zijn in dit multidimensionele heelal. Hoe dan ook is het heelal dat we kunnen zien al zo gigantisch enorm; wat er ook daarna komt, het is ver weg. Ons melkwegstelsel bestaat uit ongeveer 100 miljard sterren, en is zo'n 100.000 lichtjaar in doorsnee. Dat is 113 miljard jaar vliegen met een Boeing 747. Sterrestelsels komen in clusters van ongeveer 1000 stuks. Deze komen weer in superclusters. Superclusters vormen weer een soort enorme muren/dekens door het heelal heen. En dat gaat maar door, zover als het oog van onze telescopen nu reikt. Dus wat komt er na de sterren? Op elke schaal die ook maar iets voor betekent komen er daarna: nog heel veel meer sterren.

ik zou eerder veronderstellen dat oneindig wél bestaat, alleen kunnen we het zoals je zegt niet bevatten en degelijk uitleggen. Maar ik zou het willen verklaren met een simpel voorbeeld : indien mensen in een 2-dimensionale wereld zouden leven dan ‘zien’ we alles als ‘lijnen’ en is alles ‘vlak’. Maar zien we wel alles? Nee. Maar we kunnen enkel veronderstellen dat er nog iets anders en ‘breder’ is dan de 2 dimensies waarin we op dat moment zijn. Deze derde dimensie zou voor diegene die 2 dimensies ‘gewoon’ zijn een openbaring zijn. Zo zie ik het ook met oneindig. Het heelal kan ook niemand bevatten omdat we, denk ik, het gewoon niet kunnen 'zien' wegens onze beperkingen. Moesten we 1 dimensie of zelfs 10 dimensies verder ‘zien’, waar huidige wetenschappers mee ‘denken’, zouden we al een hele stap verder zijn. Maar het blijft een wonderlijke vraag die ik mij ook al vele malen gesteld heb... Nog een mooie link : http://www.urania.be/sterrenkunde/kosmologie/oneindig.php

Bronnen:
http://www.urania.be/sterrenkunde/kosmolog...

Ik denk dat deze simpele vraag het moeilijkste antwoord vraagt,zelfs waarschijnlijk niet te beantwoorden is.Ons brein gaat niet ver genoeg om dit te bevatten. Er zijn veel geleerden die hun theorie over dit fenomeen hebben gepubliceerd.Welke benadrd de waarheid het meest? Het zou het wonder van de eeuw zijn,als het mysterie hie op deze site ontrafelt wordt. Ik zal een poging doen: De grote van het heelal is in de afgelopen 100 jaar steeds flink gewijzigd. Het heelal is in werkelijkheid veel groter dan tot waar wij het heelal in kunnen kijken met onze optische telescopen. Wij kijken 78 miljard lichtjaar ver, het waarneembare heelal. Vergeleken met de leeftijd: 14 miljard jaar, dan is er een tijd geweest dat het heelal ontzettend snel uitdijde. Het heelal in zn geheel is een geschatte 156 miljard lichtjaar in doorsnede minimaal Alle Waarneembare materie is verspreid over een afstand van 93 miljard lichtjaar. Volgens de huidige begrippen is het heelal eindig maar onbergrensd.. Een grens is moeilijk waar te nemen als elke plaats in de ruimte hetzelfde word ervaren als hier! Een waarnemer op een "planeet" hier ver vandaan ervaart ook een "Hubbleconstante" (bij wijze van spreken) Denk aan het ballon model, met die stippen.. Stel je een zwart gat voor, hij buigt de ruimte om zich heen. Stel je voor dat we het er op wagen en we reizen naar het zwarte gat.. Iets wat recht is kan ook krom zijn want je apperatuur je gegevens in bv je ruimteschip verteld jou dat je recht door gaat terwijl rond reist. Je volgt een gebogen lijn: "de geodetische lijn" Een zwart gat draait,en snel ook. Hij trek materie naar zich toe, en daarmee ook de ruimtetijd. Tot hij zijn kinetische energie kwijt raakt en en uiteindelijk tot stilstand komt en de "ster" alsnog ontploft, nouja uitdijt... Als een ster de ruimte aanzienlijk kan kromtrekken dan doet het heelal dat op grote schaal ook natuurlijk. Je denkt dat je rechtdoor gaat maar in feite reis je met een boog. Waarnemer X en waarnemer Y willen naar de 'grens' van het heelal reizen.. Na een eeuwigheid komen ze erachter dat ze geen grens zijn tegengekomen. Waarnemer X heeft er genoeg van en blijft achter, waarnemer Y gaat verder. Waarnemer X ziet waarnemer Y een gebogen pad volgen. Als hij poolshoogte neemt en zn maatje weer opzoekt komt hij tot verbazing dat ze allebij rechtdoor reizen. Ze vinden achter elke ster en sterrenstelsel weer een nieuwe, want het heelal blijft uitdijen Zou je sneller kunnen reizen dan de snelheid van de uitdijing dan kom je uit waar je begon. Groeten

Even wat harde feitjes: Het heelal bestaat ongeveer 14 miljard jaar (en niet 78). Het licht van sterren die 14 miljard lichtjaar ver weg staan heeft er (het woord zegt het al) 14 miljard jaar over gedaan om bij ons te komen. Je kijkt dan dus 14 miljard jaar terug in de tijd! Enigszins kort-door-de-bocht gezegd: Verder (terug) kunnen we niet kijken, omdat het heelal toen eenvoudigweg nog niet bestond. Tijd begon toen het heelal begon (de zgn. Big Bang). "Achter de sterren kijken" is dus analoog aan de vraag "wat was er voordat tijd begon". Het antwoord luidt: niets, of althans niets dat wij kunnen bevatten. (en met niets bedoel ik in dit geval dus niet lege ruimte). De kromming van ruimte-tijd is (o.a. dankzij Einstein) goed begrepen. Toch zijn er inderdaad nog wel wat losse eindjes, vnl. over hoe het heelal begon. Als je interessant vindt raad ik je het boek "A brief history of time" van Stephen Hawking aan (illustrated version). In het Nederlands is het verschenen als "Het Heelal". Groet

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100