Vraag voor mensen die niet in God geloven. Als je dood bent, ben je er niet meer. Net als voordat je geboren was. Of kom je ooit terug?

Ik bedoel niet reincarnatie, dus dat er een persoon geboren wordt met een relatie tot jou. Maar wordt er ooit iemand geboren die ook denkt 'ik ben ik', net zoals jij nu denkt 'ik ben ik'. Als dat niet zo is, is het dan niet heel erg toevallig dat iedereen die nu leeft toevallig NU leeft, in al die miljarden jaren dat men geboren had kunnen zijn? Of is ons bewustzijn (ik ben ik) zwaar overschat. Misschien zelfs slechts een model, een idee. Hoe hoger ontwikkeld een organisme, hoe meer bewustzijn dat organisme heeft, lijkt me. Is het hebben van een bewustzijn niet gewoon evolutionair nuttig? Overschatten wij het?

Weet jij het antwoord?

/2500

Je vraag is tegenstrijdig vind ik. Je bedoelt geen reincarnatie, maar je omschrijft het wel. Ik geloof niet in God, en ook niet in het gene wat jij omschrijft maar geen reincarnatie noemt. Je ontwikkeld je in dit leven tot wat je nu bent, en als je dood gaat is het afgelopen en uit! Toegevoegd na 17 minuten: Ik denk inderdaad dat het puur toeval is dat jij jij bent en ik ik. Doordat wij bovengemiddeld ontwikkeld zijn ten opzichte van de dieren, gaan onze gedachten soms te ver, en overschatten wij inderdaad de mate van ons bewustzijn. Wij kunnen het niet accepteren dat onze "ziel" van tijdelijke aard is, en proberen daarom uit alle macht bewijzen te zoeken dat er een vervolg komt van onze ik. Toegevoegd na 1 uur: Toevoeging van Cryofiel: Natuurlijk is het toeval dat ik juist in deze tijd leef, en niet op de vele, vele andere momenten waarop ik had kunnen leven. Dat toeval geldt voor iedereen, altijd. Ga bovenaan een trap staan, neem een handvol muntjes, en gooi die over de trap. Elk muntje zal ergens landen. Een muntje dat op de achtste tree is geland, zal denken: tjee, is het niet heel erg ongelooflijk toevallig dat ik precies op de achtste tree ben geland, van al die treden waarop ik had kunnen landen? Zit daar nu echt niets achter? Een muntje dat helemaal van de trap is gestuiterd, en onderaan is geland, zal net zoiets denken. Een muntje dat helemaal niet van de trap is gestuiterd, maar bovenaan is blijven liggen, ook. Zo zal elk muntje denken dat het wel heel erg toevallig is dat het precies daar is geland waar het is geland. Het zal proberen een reden te vinden voor zijn landingsplaats. Het zal proberen een zingeving te zoeken. Velen van ons, en zeker JohanTerWijde, zijn als die muntjes. Ze proberen zin te zien in toeval. Slechts zij die breder kunnen kijken, zien het grotere geheel, en realiseren zich dat er geen dieperliggende reden of oorzaak is.

ik geloof als je dood bent dat je ziel verder leeft zeg maar je in erlijk

het concept god is misschien an sich een prachtig evolutionair mechaniek tegen de leegte van het bestaan. Het bewustzijn moet altijd het bewustzijn van iets. Een dier heeft dit ook, alhoewel een dier zich misschien niet in een context kan plaatsen zoals wij dat doen en deze op ons zelf te betrekken. het 'ik' is een gevolg als een bijproduct en misschien minder een oorzaak. Het 'ik' is immers ook een beleving. Het vermogen om meer te beleven heeft misschien wel een evolutionaire binding en dit staat in relatie tot de vorming van het 'zijn'.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100