Wetenschap

bijv. in zuid oost Azië

Kan je vanaf de aarde ooit wel een volle maan zien, oftewel een - vanuit de aarde gezien - volledig door de zon verlichte maan? De aarde zit toch altijd een beetje scheef tov de maan? Want als de aarde recht voor de maan zit dan krijg je een maansverduistering? Of zit ik fout te denken? Aanvullende vraag: Hoe kan het dat we heel vaak een (bijna) volle maan zien, en maar zelden een maansverduistering?

Lijkt op boktor, maar heeft kortere voelsprieten en is min 5 cm groot. Vliegt wel als een boktor.

(Ik weet dat je dit beter niet kunt doen bij volwassen katten - maar het gaat me om het idee.)

Als je een kat bij zijn nekvel pakt, laat hij zijn pootjes slap hangen en kun je hem overal mee naartoe nemen. Maar ik merk dat de kat nog wel enige mogelijkheden heeft zich toch te bewegen, al zijn die mogelijkheden beperkt.

Hoe "werkt" die slapheid wanneer je een kat in zijn nekvel pakt? Is het een reflex die kan worden 'overruled' door een andere, sterkere reflex wanneer dat nodig is? Of moet ik het zien als iets dat als het ware aangeleerd is (ook al is het niet aangeleerd)?

Kan ik het vergelijken met mijn eigen reflex als ik iets vastpak dat enorm heet blijkt te zijn? Als ik bijvoorbeeld een theelepeltje oppak dat enorm heet blijkt te zijn, laat ik dat theelepeltje in een reflex direct los, ook al valt het daardoor op de grond. Maar als ik een pan soep optil waarvan ik denk dat die lauw is, maar hij blijkt gloeiend heet te zijn, dan laat ik die pan niet direct op de grond vallen, maar zet ik hem supersnel weg. Mijn "loslaatreflex" wordt dus 'overruled' door mijn kennis van de gevolgen van het laten vallen. Werkt het bij de kat vergelijkbaar?
 

Dus bijvoorbeeld: Ik stop een gas in een zuiger, dat druk ik samen tot het halve formule. Indien nodig mag er vanuit worden gegaan dat het lucht is. Het is dus geen ideaal gas.