Waarom is de procedure bij het autorijden eerst kijken en dan pas richting aanwijzen als je een bocht maakt?

In mijn optiek is er niet veel verschil als je eerst richting aangeeft en dan kijkt. Je wilt immers toch die bocht nemen en je geeft je richting toch daarna aan.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Als je gaat afslaan is dit de juiste volgorde: 1. Kijken of het kan en mag 2. Spiegelen; binnen, buiten, dode hoek 3. Richting aangeven 4. Evnt voorsorteren 5. Snelheid aanpassen en zonodig terugschakelen 6. Kruispunt kijken en evnt voorrang verlenen 7. Nacontrole dode hoek 8. Afslaan 9. Binnenspiegel, borden kijken en snelheid aanpassen Je kijkt dus eerst voor je richting aangeeft, omdat anders anderen zouden kunnen schrikken van je richtingaanwijzer en ze denken dat je ze niet ziet en niet voor zult laten gaan.

Eerst kijken of je de bocht wel kán nemen en dan pas aangeven dat je de bocht gáát nemen, tenminste, dat lijkt mij logisch.

Doordat je eerst kijkt, voorkom je dat je andere weggebruikers laat schrikken. Zij verwachten namelijk dat je meteen een bocht gaat maken als je je richtingaanwijzer aan zet. Zo hebben we dat gezamenlijk afgesproken, dus dan weet iedereen waar die aan toe is. Dat is wel zo veilig in het verkeer!

Ik weet niet hoe die twee hierboven het doen maar normaal gesproken doe je het zo: Een flink stuk voor de bocht kijken en richting aangeven. Vlak voor de bocht weer kijken en dan bochtje nemen. Het beslissingsmoment om de bocht te gaan nemen, ligt na het aangeven. Als je (o.a. andere op de snelweg) van baan wisselt dan is het een ander verhaal: Kijken, richting aangeven en gaan. Dan besluit je dus om te gaan voordat je het aangeeft. Als je iemand dus ziet dat je richting aangeeft dan weet ie zo dat je hem misschien niet gezien hebt. Toegevoegd na 1 minuut: het antwoord van Edpacer stond er nog niet tijdens het schrijven, ik doelde dus op de eerste twee.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100