Waarom voegen we aan de schorsing van makers van zware voetbalovertredingen niet het aantal wedstrijden toe dat de geblesseerde niet kan spelen?

Regelmatig gaan voetballers zwaar over de schreef: deze week Nigel de Jong (3 maart 2010 interland Ned-Eng).

Een internationale greep uit ‘informatie’ op internet:

Bouaouzan schopt Kokmeijer gehandicapt
Tijdens een wedstrijd tegen Sparta wordt Go Ahead-speler Niels Kokmeijers hard onderuitgehaald door Rachid Bouaouzan. Kokmeijer loopt een dubbele beenbreuk op en zijn voetbalcarrière is daarmee ten einde. Het is zelfs de vraag of hij ooit weer normaal kan lopen. Bouaouzan wordt later veroordeeld tot een half jaar voorwaardelijk wegens zware mishandeling.

De open beenwond van Ewald Lienen
Op 14 augustus 1981 speelt Arminia Bielefeld in de Duitse Bundesliga tegen Werder Bremen. Linksbuiten Ewald Lienen wordt in de flank geraakt door Norbert Siegman van Werder Bremen, die daardoor een 25 centimeter lange open wond oploopt.

Eduardo zet zijn slechtste beentje voor
Eduardo Da Silva van Arsenal wordt het slachtoffer van een iets te enthousiaste verdediger Martin Taylor van Birmingham. Het onderbeen komt voor de helft horizontaal op het veld te staan. Snel ingrijpen heeft amputatie kunnen voorkomen, zo blijkt achteraf.

Weet jij het antwoord?

/2500

Goed idee, en ik ben voor zoiets dergelijks. De voetballers moeten zich dan verzekeren voor dergelijke ongevallen tegen hun tegenstanders, net zoals ik dat moet voor bv mijn auto als ik geheel onbedoeld tegen iemand anders bots. En daarnaast is het zo dat de ene eenvoudige botsing veel meer schade oplevert dan een vrijwel identieke andere, dus het feit dat bij de ene tackle veel schade is en bij de andere niet snijdt bij mij geen hout.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100