Neemt een bijna-dood-ervaring je angst voor de dood weg ?

Je hoort meestal positieve verhalen, maar misschien zijn er ook mensen die juist banger worden om dood te gaan.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Niet altijd. Het hangt ten eerste af van hetgeen iemand ervaart tijdens die BDE. Ten tweede hangt het er dan van af hoe je nadien één en ander verwerkt, opvat of vertaald. Ten derde zijn de reacties van de omgeving ook mede bepalend voor het verder omgaan met hetgeen je ervaren hebt tijdens de BDE. Stel dat iemand tijdens een BDE minder leuke ervaringen opdoet en nadien kan die persoon er nergens mee terecht dan is de kans groot dat je gaat geloven dat 'doodgaan' hoe dan ook gekoppeld is aan minder leuke ervaringen. Indien diezelfde persoon nadien bij iemand terecht komt die een logische verklaring heeft voor de minder leuke facetten dan is de kans reëel dat degene die de BDE ervaren heeft beseft dat diens persoonlijke ingesteldheid in 'real life' mede-bepalend is voor hetgeen je tijdens een BDE ervaart. Ben je van nature negatief ingesteld dan is de kans reëel dat je tijdens een BDE versterkte manifestaties van jouw eigen inbreng in het leven ervaart. Degene die de BDE heeft ervaren kan hierdoor besluiten om voortaan positiever of constructiever door het leven te gaan en de tijd die je gebruikt voor constructief denken die kan je sowieso al niet meer aanwenden voor nare gedachten. Dus de angst voor de dood krijgt geen extra voeding meer. Dit is uiteraard een vrij beperkte uitleg (vanuit eigen ervaringen) doch in de praktijk komt het er op neer dat zowel de ervaring zelf als de benadering erna doorslaggevend zijn voor het al dan niet bang zijn voor de dood. Persoonlijk ben ik ondanks een aantal minder leuke BDE-ervaringen toch constructiever gaan denken over elk facet van het leven. Dat heb ik mede te danken aan mensen die mij vanuit hun ervaringen hebben gewezen op de constructieve facetten van een aantal punten die ik aanvankelijk als negatief had benoemd en/of als beangstigend had ervaren. Toen ik heel bewust ging terugblikken op mijn persoonlijke status in 'real life' dan kwam ik steeds tot de conclusie dat ik bij minder leuke BDE-ervaringen ook zelf niet zo positief had geleefd. En als ik bij positieve BDE-ervaringen ging terugblikken op de periode die er aan voorafging dan klopte het inderdaad dat ik zelf ook positiever aan het leven had deelgenomen. Ik geloof er vanuit ervaring dus in dat onze wijze van leven mede-bepalend is voor de wijze waarop we een BDE ervaren. Er is volgens mij niets om bang voor te zijn wat de dood betreft. Als je het mij vraagt is leven veel moeilijker/lastiger dan dood zijn ;-) Fijn weekend nog!

Het gebeurt soms dat mensen een negatieve bijnadoodervaring krijgen. Waarom dat zo is weten we niet, maar het zal ongetwijfeld te maken hebben met het onbewuste dat we allemaal bij ons dragen. Kinderen lijken hiervan zelden of nooit last te hebben (ze zijn nog niet negatief geladen). Negatieve bijnadoodervaringen worden meestal ervaren door mensen die diep onderdrukte en weggestopte gevoelens van schuld, angst en kwaadheid hebben en/of mensen die een bepaalde vorm van straf verwachten na de dood. Soms is het mogelijk om middels gesprekken te achterhalen wat er bij een negatieve bijnadoodervaarder aan negatieve gebeurtenissen en gedachten aanwezig kan zijn dat mogelijkerwijs een (negatieve) bijnadoodervaring veroorzaakt zou kunnen hebben. Een negatieve levenshouding kan bevorderlijk zijn om een negatieve bijnadoodervaring te krijgen. De negatieve bijnadoodervaring kan ook een louteringsproces zijn voor niet afgewerkte emoties of angstgevoelens. Ook niet te vergeven gebeurtenissen uit het verleden die diepe wonden geslagen hebben kunnen bijdragen aan een negatieve bijnadoodervaring. Veel mensen typeerden de wereld die ze meemaakten in hun negatieve bijnadoodervaring als zijnde helle gevoelens.

Bronnen:
http://www.bijnadoodervaring.nl/negatieve-...

Een kennis van mij heeft het gehad en er veel over gesproken met mij. Ze is hier zoals velen positief uitgekomen. Begrijpen kan ze het niet en probeert het ook niet meer. Er zullen vast wel mensen zijn met andere ervaringen. Toegevoegd na 58 minuten: Je kan het boek van Pim van Lommel eens lezen. Eindeloos bewustzijn. Hier wordt het in beschreven. Het is omstreden, dus doe ermee wat je zelf wilt. Persoonlijk vond ik het een leerzaam boek

Dat zie je inderdaad vaak gebeuren. Zo heb ik ook twee maal een BDE gehad en ben totaal niet bang voor de dood. Dat houdt niet in dat ik het leven zinloos vindt, in tegendeel. Het leven heeft zin en angst voor de dood is redelijk zinloos, eens is iedereen aan de beurt het tijdelijke voor het eeuwige te wisselen.

Normaal gezien leeft een mens een bepaald aantal jaren hier op aarde, om daarna te sterven. Zo rond een jaar of 80 is voor velen de koek een eind op. Erg oude mensen, die ik wel eens gesproken heb,( over de honderd) hadden totaal geen angst meer om dood te gaan. Sommige liever nog vandaag dan morgen! Maar mensen die niet zo oud zijn, hebben van nature wel een grote angst om dood te gaan, volkomen normaal, dit hoort bij het leven. Ergens tussen geboren worden en sterven is er een moment, dat we onze angst om te sterven, verliezen. Mogelijk dat door een bijna doodervaring, dat moment ineens is aangebroken, het leven slaat als het ware een stuk over. Overleven we een B.D.E., dan hebben we wel de ervaring van dit moment, even ongeacht hoe deze B.D.E. ontstaat. Voor veel mensen is het een sterk emotionele en ongelooflijk fijne ervaring, hierdoor wordt het voor de mens bekende beeld van dood gaan, plotseling totaal anders. En is daarna de angst om te sterven weg of bijna weg. Heel veel jaren geleden, was ik erg ziek, zo ziek zelfs, dat ik dacht te gaan sterven. Mijn geest was en bleef echter glashelder en ik verbaasde me sterk over het feit, dat ik geen enkele angst had om dood te gaan!! Ik vond het wel prima zo, alles opgelost. Toen ik echter toch weer beter werd, kwam de angst om dood te gaan toch langzaam weer terug. Maar nu had het weer een functie gekregen. Ergens moet er dus een verschil zijn in ervaring. Bij een B.D.E. ben je waarschijnlijk inderdaad even dood, je was even over de grens van het leven heen gegaan, Mogelijk dat het daarom zo een verschil uit maakt. Van mensen die meer angst hebben gekregen na een B.D.E. om dood te gaan, heb ik nog nooit gehoord.

Bijna dood is niet helemaal dood. Een bijna dood ervaring is een ervaring die tot stand komt onder specifieke extreme condities. Evolutionair gezien heeft het een groot voordeel dat als het te erg wordt de persoon denkt uit zijn lichaam te treden en dat pijnen op een gegeven moment ophouden. Beter op die manier wachten voor een eventuele redding dan kapot gaan aan ondragelijk pijnen. Echter dit kan natuurlijk ook een visioen zijn. Er is geen enkele wetenschappelijke aanwijzing dat het gaat om een echte ervaring. Ook van Lommel geeft die bewijzen niet. Wat er na de dood is weet niemand. Zelf denk ik dat het simpelweg stilte is. Ben ook zeker niet bang voor de dood. Wel voor het proces van doodgaan, wat meestal niet prettig is......

Als eerste reactie in dit antwoord: Nee, die angst voor de dood KAN wegvallen na deze ervaring, maar hoeft beslist niet. In je toevoeging en terecht, zijn er ook wel verhalen dat ze de BDE eerder niet als fijn of positief hebben ervaren. Of erna hun leven vrijwel hetzelfde was als ervoor. Zo heeft mijn moeder ook een BDE (ze was begin 40 jaar) gehad, nadien zweeg ze voor tal van jaren hierover, want ze snapte het niet en wilde niet nadien " voor gek worden verklaard". ;) Haar ervaring was grotendeels niet-fijn overigens en ze vreest enorm haar dood! Zelf heb ik ook 3 x een BDE gehad, de eerste was kort na geboorte en weet ik uiteraard niets meer van! De tweede was niet vergelijkbaar met de latere derde BDE. (ps: het is geen hobby om dit meer keren te willen ervaren hoor oops! Alle keren werden het vrij lange opnames in een ziekenhuis en is nooit grappig en, pijnloos en ook nog een oersaai!) Ook ik ben geheel niet bang om te gaan sterven ...maar of dit door die BDE's komt betwijfel ik ten zeerste! Bovendien; het gaat ons allemaal ooit overkomen en ik heb zelf meer de insteek van: doe zoveel mogelijk steeds wat je kan en wil, morgen kan alles heel anders zijn. Probeer niet ALLEEN op je jezelf en nabije gelukjes gefixeerd te raken, maar oriënteer je zo breed mogelijk. (Mede daarom zit ik al weer redelijk tijd hier op GV haha) Ook denk ik dat iedereen wel ergens ooit een (kort) moment zal ervaren waarin blijkt dat met of zonder de BDE, alsnog je dood beangstigend lijkt en dit meer als een soort natuurkracht die overlevingsdrang kan inhouden. Zo heb ik ook geen idee of een BDE nu een meerwaarde zal geven aan je leven, lezen van boek zoals Pim van Lommel en met vergelijkbare ervaringen was grappig om te lezen, maar kreeg geen vat op mijn eigen visies op leven en de kans op leven 'na de dood' ;) Leven in dit NU lijkt me meer dan voldoende...hooguit vanuit praktische kanten eens wat verder plannen..!

Het ligt eraan. Sommige mensen willen van hun leven genieten en gaan op reis. Sommige houden er een angst aan over. Het ligt aan hoe je er mee omgaat, het ligt aan jezelf.