Een vriend van mij (tevens Christelijk discipel) zei dat "het pad van god er één is van lijden". Is dit waar en waarom zegt de Bijbel dit?

Ik kan mij namelijk niet voorstellen dat dat de bedoeling van God zou zijn, dus wellicht heb ik het helemaal verkeerd begrepen?

Weet jij het antwoord?

/2500

Nee, dit is niet waar. Het is niet uit de Bijbel op te maken dat God Zichzelf laat lijden of dat Hij Zelf zou willen lijden. Volgens de latere christelijke theologie zou Jezus (vzmh) door het lijden van zichzelf (en door de toewijzing van de Heilige Drieëenheid indirect God zelf) de erfzonde uit de wereld hebben geholpen. Deze kernwaarde van lijden en sterven voor de erfzonde is alleen met veel moeite in bepaalde mate terug te vinden in de Evangeliën. Pas later, vanaf het vertrek van Jezus (vzmh) van de aarde, zie je dat de volgelingen van Jezus (vzmh) met alle goede bedoelingen waarschijnlijk de nadruk zijn gaan leggen op het lijden in combinatie met de erfzonde. Er is geen enkele plek in de Bijbel waar God letterlijk zegt dat er een erfzonde is en dat deze alleen door de dood van Zijn zoon weggenomen wordt of kan worden. Ook Jezus (vzmh) zegt hier niets over. Veel verzen uit het Oude Testament over het lijden gaan over het lijden van het volk Israël, door christenen geherinterpreteerd als het toekomstige lijden van Jezus (vzmh), zoals zij dat lezen in het Nieuwe Testament. Het klopt wel dat het lijden een centrale rol inneemt in de christelijke dogmatiek; het is echter nauwelijks van betekenis in de hele Bijbel, op een aantal verzen na in de Brieven en Handelingen.

Het antwoord van Izmo is vanuit islamitisch perspectief gegeven. Je kunt het op verschillende manieren bekijken. God is Vader, Zoon en heilige Geest. Gods Zoon noemen we als mens Jezus. Jezus Christus heeft voor ons (de mensheid) geleden. Hij is voor onze zonden gekruisigd. Maar Hij is ook op de derde dag verrezen. Jezus wordt dan ook aangeduid als het Lam Gods, dat de zonden van de wereld wegneemt. Zonder de kruisdood van Jezus Christus zou het voor ons, mensen, niet eens meer mogelijk zijn geweest om in de hemel te komen. Die mogelijkheid was namelijk afgekapt door het eerste mensenpaar, dat ontrouw werd aan God door zelf uit te willen maken wat goed en kwaad is en dat is een menselijk 'trekje' gebleven tot de dag van vandaag. Jezus Christus heeft al dit lijden op zich genomen. Ons deel bestaat uit het geloof in de Drie-ene God en het hiernaar handelen (want geloof zonder werken is dood). Als wij dat echter niet willen (en dat blijkt uit ons doen en laten), respecteert God die keuze ook maar dan zullen we het eeuwig leven bij God niet bereiken. Vanuit de mens gezien: de gelovige mens zal ook lijden in de samenleving, in het hier en nu. Hij groeit op in een steeds onchristelijker wordende wereld (kijk maar eens naar de wetgeving op moreel gebied, wat vroeger misdrijven waren is nu gelegaliseerd met wat 'zorgvuldigheidseisen') en wordt door de 'heidense' omgeving waarin hij verkeert als zonderling beschouwt als hij daar niet aan meedoet. De overheden in allerlei landen doen hard hun best om het christelijk geluid in de samenleving te laten verdampen. Maar Jezus Christus sprak al: "Zalig zijt gij, wanneer men u beschimpt, vervolgt en lasterlijk van allerlei kwaad beschimpt om Mijnentwil: verheugt u en juicht, want groot is uw loon in de hemel."

Het is simpelweg een manier om te verklaren waarom keurig levende en Godvrezende mensen (net zo) vaak getroffen worden door aardse narigheid dan ongelovigen en 'slechte' mensen. Volgens dezelfde 'theorie' wordt alles in het hiernamaals gecompenseerd: de goeden komen in de hemel, de slechteriken in de hel, of in vergetelheid, een beetje afhankelijk waar je in gelooft.

Het lijden is enorm benadrukt tijdens de Middeleeuwen. Het was een manier om de gewone mensen koest te houden: werk en zwijg, het afzien hoort bij je geloof, God zal je belonen.

Jezus zei: ” Indien iemand tot Mij komt, en niet haat zijn vader en moeder en vrouw en kinderen en broeders en zusters, ja zelfs zijn eigen leven, die kan mijn discipel niet zijn. Wie niet zijn kruis draagt en achter Mij komt, kan mijn discipel niet zijn”. De mens die, op zeker moment in zijn leven, Jezus wil volgen en dus “christelijk discipel” wil zijn zal zich in zijn dagelijkse leven regelmatig geconfronteerd zien dat zijn eigen wil botst met wat God wil in en met zijn leven. Dat legt Jezus verder uit door wensen en verlangens van zijn omgeving, van zijn familie, vrienden, ja, zelfs die van hemzelf, daaraan ondergeschikt te maken. Dit “afsterven van zijn eigen wil” om Gods weg (= Gods wil te doen) te gaan heet ook wel “geloofsstrijd” en veroorzaakt dit lijden. Dus het antwoord op jouw vraag of “het pad van god er één is van lijden" is: ja. En de Bijbel zegt dit omdat de menselijke wil (egoïsme) lijnrecht tegenover de goddelijke wil staat en zelfs in vijandschap is hieraan.

Bronnen:
http://www.biblija.net/biblija.cgi?l=nl&se...

Kort samengevat komt de christelijke visie hier op neer: God gaf Adam de heiligmakende genade en hij had geen verkeerde, zondige begeerten en kende geen lijden. Door zijn zonde verloor Adam de vriendschap met God, zijn verstand werd verzwakt en hij werd onderworpen aan het lijden en de dood. Deze zonde en het lijden is daarna overgegaan op alle mensen. Jezus Christus heeft geleden en is gestorven als mens, want als God kon Hij niet lijden of sterven; maar zijn geringste lijden had een oneindige waarde uit kracht van zijn goddelijke Persoon. Jezus-Christus heeft een zo bitter lijden en een zo smadelijke dood willen ondergaan: Ten 1ste om overvloedig aan de goddelijke rechtvaardigheid te voldoen! Ten 2de om ons zijn oneindige liefde duidelijker te tonen; Ten 3de om ons de boosheid van de zonde beter te doen begrijpen; Ten 4de om ons de lasten en kwellingen van het leven te leren verdragen. Als christenen lijden wij ook in deze wereld, omdat we deel hebben aan het lijden van Christus. Maar we mogen uitzien naar de heerlijkheid in de hemel. Maar de goddelozen in de hel zijn beroofd van het onuitsprekelijk geluk God te aanschouwen, en worden gefolterd door de knaging van het geweten, door het onblusbaar vuur en door het vooruitzicht van een eeuwig lijden.

Bronnen:
http://verbond.blogspot.nl/2011/09/de-goed...

Daar ben ik het zo NIET mee eens. Het lijden is ontstaan doordat de mens zich van God afwendde en zich ging verlaten op het ego. Als de mens het ego loslaat en zich weer gaat verlaten op God is het nergens voor nodig om te lijden. God is Liefde en wil juist niet dat de mens lijdt. Ik weet niet of het in de bijbel staat, maar je moet wel bedenken dat de bijbel is ontstaan uit overleveringen over het Israelische volk en later opgeschreven. Je weet wat er gebeurd als mensen dingen doorvertellen, er ontstaat een totaal ander verhaal. Iedereen die heeft er zijn eigen interpretatie aangegeven, zelfs in het N.T. Later heeft de Katholieke kerk er nog vanalles aan veranderd en uitgehaald, dus..... Derhalve kun je het als leidraad gebruiken maar niet als De waarheid.

om een voorbeeld te noemen , je hebt een lieve vader en moeder en er komt iemand die jou ouders kwaad wil doen , zou je dan als kind niet voor je ouders opkomen en ook wil lijden om je ouders te beschermen al ben je kind en andersom is dat ook zo , ouders komen altijd (als het goed is) voor hun kind op Wij zien God als onze Vader en wij zijn zijn kinderen ook hij beschermt ons , als we vroeg sterven is dat ook bescherming tegen de duivel , die is dus degene die ons kwaad wil doen , zo lang we op aarde leven worden we door hem lastig gevallen en probeert hij ons van God af te houden , en dat is dus het lijden wat een Christen bij leven doet , lees heel het hoofdstuk van hebreen 11 maar eens Daar staat alles over het geloof in God

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100