Wat zegt de bijbel over baby's die sterven en de hemel waar ze eventueel heen kunnen?

Stel er gaat een baby dood, hoe zit het dan volgens gelovigen en de bijbel met de hemel. Want je moet, even kort, geloven in de woorden van god, je houden aan die woorden, geloven in god, geloven in de woorden van Jezus en geloven in Jezus. Maar een baby kan dit niet, maar het is wel goed mogelijk dat een baby ook verkeerd word geboren of dood gaat. Gaat die baby dan dood, of heeft hij het eeuwige leven. En als die het eeuwige leven krijgt, hoe ziet hij er daarna dan uit. Blijft hij een baby? Ik wil graag meer weten. Want ik vind het best wel verwarrend. Dus, een baby gaat dood, wat dan volgens Christenen.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

God is liefde. Jezus zei over zijn Vader dat de mensen van wie hij houdt en die gestorven zijn, voor hem zelfs leven! (Lukas 20:38) De bijbel zegt dat ’dood of leven, dingen van nu of dingen die nog komen, ons niet kunnen scheiden van Gods liefde’. — Romeinen 8:38, 39. Lang geleden heeft God twee keer een dienstknecht van hem gebruikt om een kind uit de dood op te wekken. 1 Koningen 17:17-24; 2 Koningen 4:32-37. Toen Jezus op aarde was, liet hij zien dat God van kinderen houdt. Jezus nam er bijvoorbeeld de tijd voor om met kinderen over God te praten. Maar God heeft Jezus ook de macht gegeven om kinderen uit de dood op te wekken. Bijvoorbeeld toen Jezus het Jezus kan dat dandus ook met anderen doen, Jezus zei zelf: ’Het uur komt waarin allen die in de herinneringsgraven zijn, mijn stem zullen horen en te voorschijn zullen komen.’ — Johannes 5:28, 29. Dat gaat heel ver. De mozaïsche wet maakte heel duidelijk dat het leven niet bij de geboorte begint, maar al veel eerder. Er werd namelijk in vermeld dat iemand de doodstraf kon krijgen voor het doden van een ongeboren kind. Eén wet luidde: ’Gij moet geven ziel voor ziel’ (Ex. 21:22, 23). Het ongeboren kind in de baarmoeder leeft dus en is een levende ziel. De zojuist genoemde wet eiste dat een volwassene ter dood werd gebracht voor het veroorzaken van de dood van een ongeboren kind. Het leven van een ongeboren kind heeft dus beslist grote waarde in Gods ogen. Bovendien blijkt uit talrijke Bijbelgedeelten dat God ongeboren baby’s als afzonderlijke individuen ziet. Koning David werd er bijvoorbeeld toe geïnspireerd over God te zeggen: „Gij hebt mij afgeschermd gehouden in de buik van mijn moeder. (...) Uw ogen zagen zelfs het embryo van mij, en in uw boek waren alle delen ervan beschreven, met betrekking tot de dagen dat ze werden gevormd” (Ps. 139:13-16; Job 31:14, 15). God kan bij ongeboren kinderen ook specifieke karaktertrekken onderscheiden en zien welke mogelijkheden ze in zich hebben. Toen Isaäks vrouw Rebekka zwanger was van een tweeling, sprak God een profetie uit over de twee jongens die in haar baarmoeder met elkaar streden, wat erop duidt dat hij reeds trekken in hen zag die verstrekkende gevolgen zouden hebben (Gen. 25:22, 23; Rom. 9:10-13). God zal zich dus elk detail en karaktertrek herinneren en de baby een opstanding geven, op zo'n manier dat hij/zij herkenbaar is voor de familie. Deze persoon zal onderricht krijgen over God en daarna alsnog de keuze krijgen voor God te kiezen of niet.

In de bijbel zelf staat hier niets over vermeld. n de rooms-katholieke en met Rome geünieerde Oosters-katholieke Kerken wordt, net als overigens onder de oosters-orthodoxen, de doop als een heilsnoodzakelijk sacrament gezien zonder hetwelk men de hemel niet kan binnengaan. In de westelijke Kerk ontstond hierdoor het misbruik om doodgeboren kinderen en ongedoopt gestorven baby's anoniem en zonder vermelding in ongewijde aarde te begraven. Inmiddels bestaat deze kwetsende omgang met ongedoopt gestorvenen niet meer, hoewel het begraven worden in gewijde aarde nog wel aan katholieken/gedoopten voorbehouden is. Ongedoopt gestorven kinderen worden tegenwoordig met respect begraven. Immers, naar de rooms-katholieke en oosters-orthodoxe theologie zijn zij weliswaar nog met de erfzonde belast, maar worden zij volgens sommigen door God buitengewoon verlicht om het Doopsel van begeerte aan te nemen, volgens anderen blijven zij in alle eeuwigheid in een staat van volmaakt natuurlijk geluk, waarbij zij echter wel de gelukzalige aanschouwing van God in de hemel moeten missen. Uit de interpretatie van deze laatste theologische opvatting, dat van de limbus ontstond de misvatting, dat deze kinderen, die geen enkele persoonlijke zonde bedreven hebben, naar de hel zouden gaan. Dit is dan echter niet in straffende zin het geval, daar in de hel slechts diegenen eeuwig gestraft worden die door eigen schuld en door eigen wil doodzonde begaan hebben en hiervoor geen vergeving gezocht hebben. Het doopsel van bloed wordt door sommigen als toepasselijk gezien voor foetussen die niet geboren worden als gevolg van een abortus. De moderne en vrijzinnige gelovigen zien baby's juist als onschuldige wezentjes die niets misdaan hebben en dus gewoon recht hebben op de hemel. Ik ben zelf boeddhist en geloof in een leven na dit leven, dat is weer een hele andere opvatting.

Bronnen:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Doop_(sacrament)

De Bijbel zegt hier niets over. Wél is het zo dat Jezus zeer liefdevol sprak over kinderen, hij kinderen de handen oplegde en hen zegende. Hij werd zelfs boos toen zijn leerlingen ouders tegenhielden die hun kleine kinderen bij Jezus wilden brengen. De leerlingen dachten dat Jezus wel iets belangrijkers aan zijn hoofd zou hebben, maar Jezus vindt van niet, en stelt kinderen zelfs verschillende keren als voorbeeld. Zo zegt hij o.a. dat een ieder die NIET wordt zoals een kind (onschuldig, vertrouwend), het koninkrijk van God niet kan binnengaan. Dat impliceert toch minstens dat kinderen juist WEL dat koninkrijk binnen kunnen gaan. Diverse christelijke stromingen hebben hier hun eigen theorieën over. In de katholieke kerk wordt de doop gezien als noodzaak om gered te worden, en zo ontstond de zgn. 'nooddoop', dit is het dopen door o.a. ouders of vroedvrouwen van kinderen die stervende zijn, als er geen tijd is om op een priester te wachten. Ik weet eigenlijk niet of dit nog steeds gebeurt. Binnen veel protestante kringen wordt geleerd dat in elk geval kinderen van gelovige ouders naar de hemel gaan, maar veelal ook dat kinderen die nog geen keuze hebben kunnen maken, sowieso naar de hemel gaan, juist omdat Jezus zo liefdevol sprak over en uitnodigend naar kinderen.

De bijbel laat zien dat God jonge kinderen al als heilig beziet wanneer slechts een van hun ouders een getrouwe christen is Zoek even op: (1 Korinthiërs 7:14).

In de Bijbel staat, "laat de kinderen tot Mij komen en verhindert hen niet want voor zodanigen is het koninkrijk GODs" of woorden van gelijke strekking. Ik ga er dus van uit dat kinderen na overlijden "automatisch" in de Hemel komen, in welk geval ze het eeuwig leven hebben. Dopen ed. is dus m.i. geen vereiste bij kinderen, dat moet voortkomen uit de eigen beslissing. Bedenk wel dat de mens zelf veel wetten heeft gemaakt waaraan GOD ZICH (gelukkig) niet gehouden voelt.

Ik lees dat je het verwarrend vind, maar je hoeft je zeker geen zorgen te maken over jonge kinderen of baby's die overlijden en wat God hiermee doet. Jezus zegt: "Laat de kinderen tot mij komen. Houd ze niet tegen, want juist voor kinderen is het Koninkrijk van God". Als Jezus dit zegt over kinderen, dan weten we dat hij heel goed zorgt voor kinderen die overlijden. In de eeuwigheid zij er geen lichamen, dus de baby ziet er "niet" uit in het eeuwige leven.

Bronnen:
markus 10:13-16