Volgens het Boeddhisme is de beste remedie tegen verdriet, onthechting. Hoe kun je onthechten zonder onverschillig te worden? En hoe pas je dat toe?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Onthechten heeft niets met onverschillig te maken. Wat de Boeddha ongeveer zei was: Wanneer je nergens en aan niemand gehecht bent, kun je het niet verliezen, en kan het je dus geen leed bezorgen. Hoe pas je dat toe? Voorbeeld: Ik heb pas geleden mijn hele huis nagelopen en er alles uit verwijderd wat ik daarvoor jaren en jaren heb bewaard omdat ik er op een of andere manier aan gehecht was. Schoenen, kleding, dingen van vroeger, herinneringen, tassen, zelfs kasten. Ik had nog verder willen gaan, maar ik leef niet alleen, dus daar hou je rekening mee. Mensen gaan dood, liefdes gaan voorbij. Mensen verdwijnen uit je leven. Dat is soms moeilijk en soms hard en daar mag je best verdriet over hebben. Maar niet te lang. Dat is het, denk ik: Niet willen vasthouden. Ik denk met warmte aan mijn ouders, die er niet meer zijn. Maar niet met verdriet. Onthechten is iets innerlijks. Iets persoonlijks. Een van mijn zonen heeft heel gevaarlijk werk gedaan en ook in een van de gevaarlijkste steden ter wereld, Bagdad. Wij hebben samen een rapport moeten opstellen over wat er met hem (zijn lichaam) moest gebeuren als hij zou overlijden. Ook dat is een vorm van onthechten: Rekening houden met het ongewilde, het vreselijke, het mogelijke. Maar er wel bij stil durven staan. Het niet ontkennen. Dat heeft absoluut niets met onverschilligheid te maken. Ik was vaak best bang, zeker als ik lang niets hoorde. Wat we gewoonlijk liefde noemen is meestal vooral gehechtheid. Als we aan anderen gehecht zijn zien we hen niet zoals ze werkelijk zijn en daardoor verwachten we teveel van hen: Onthechten is dus ook: niet te veel verwachten. Niet meer verwachten dan de ander kan geven. Onthechting is niet hetzelfde als afwijzing. Niet hetzelfde als onverschilligheid.

Bronnen:
Ervaring
http://www.maitreya.nl/boeddhisme-intro-he...

Door te vergeven, echter een Bijbels antwoord, dus vanuit andere hoek. Het Griekse woord, dat wij vertalen met vergeven betekent ook kwijtschelden of nog wat letterlijker: wegsturen, loslaten. De betekenis is dat het niet meer aan jou gebonden is. Vergeven is loskomen van dat oordeel en de pijn over het kwaad wat jou is aangedaan. Daarmee zeg je niet dat het onrecht geen onrecht is. Wel bevrijdt je jezelf van de last van oordeel en pijn. Daarop kwam Petrus bij Jezus staan en vroeg: ‘Heer, als mijn broeder of zuster tegen mij zondigt, hoe vaak moet ik dan vergeving schenken? Tot zevenmaal toe?’ Jezus antwoordde: ‘Niet tot zevenmaal toe, zeg ik je, maar tot zeventig maal zeven. Wat Jezus nu bedoelt met die laatste uitspraak is wat er gebeurt, wanneer wij er voor kiezen niet te vergeven. Als we niet vergeven, dan houden we ons oordeel en pijn vast. Je blijft jezelf (ver)binden aan het voorval. Je zet jezelf vast. Dat kan zelfs doorgaan wanneer die ander niet eens meer in leven is. Oordeel en pijn vasthouden zal als bitterheid op jezelf terugkomen

Mensen hebben de neiging om iets of iemand waarvan ze houden te willen bezitten, maar je kunt ook houden van zonder te claimen. Ik denk dat dat een vorm van onthechting is.

Je kunt onthechten zonder onverschillig te worden, door compassie te hebben voor andere mensen.( Daar is ook een mooie meditatie voor binnen het boeddhisme) Het is niet jouw verantwoordelijkheid om andere mensen gelukkig te maken. Dat moeten ze zelf doen.

In het Boeddhisme wordt er gesproken over het stopzetten van verlangen, dat gelijk gesteld wordt aan het onthechten. Eigenlijk betekent dit dat je de waarde van dingen in het hier en nu wel kan ervaren. Je mag ervan genieten in het hier en nu, maar je probeert er los van te komen als het gaat om de toekomst. Dus het wensen dat je een grotere auto hebt is verlangen en het genieten van een autorit in het hier en nu niet. Als het gaat om dieren of mensen dan kan je in het hier en nu genieten van hun aanwezigheid, maar zodra je ernaar verlangt om ze weer te zien dan ben je gehecht en dat brengt leed. Je leeft dan ook niet in het nu, maar bent bezig met dingen in de toekomst. Focus en concentratie op het heden is een van de belangrijke dingen van het Boeddhisme. Om te onthechten of het verlangen te stoppen heeft het boeddhisme een pad van verlichting "ontworpen". Wat ook wel het Edele Achtvoudige Pad wordt genoemd, namelijk; juist inzicht, juiste intentie, juiste spraak, juist handelen, juist levensonderhoud, juiste inspanning, juiste aandacht en juiste concentratie. Dat is wel heel erg in het kort, je snapt ook het boeddhisme vereist wat leeswerk en oefening.

Bronnen:
www.boeddhisme.startpagina.nl

Deze vraag kwam ik eerder tegen. 'het boeddhisme' zal het niet over 'remedies' hebben want dat is een concept, een idee. Dus een illusie. 'als ik dit doe, dan gebeurt dat', en met dat doel iets toepassen werkt niet. En is ook juist niet boeddhistisch. Juist heel erg niet-boeddhistisch. En eigenlijk al onverschillig op zich. Ik denk dat een boeddhistisch leraar je als advies zou geven: zoek uit wie lijdt. Doe onderzoek in (de verscheidenheid) die je bent, en wie het is die lijdt, en vooral, wat is het (in jou) wat niet kan lijden. Dit zelfonderzoek kan als resultaat hebben dat er een onthechting plaatsvindt op de ego structuren (die dit lijden veroorzaakt) omdat je ontdekt dat je niet het ego bent. En dit onthechten word bedoelt volgens het boeddhisme.

Het hangt er vanaf of je alleen lichaamlijk wilt onthechten of met je ziel of eventueel allebei. De gouden methode van boeddhisme zijn accepteren en mediteren in dit geval.. Er zijn er natuurlijk meer maar die zijn niet echt toepasselijk zoals medeleven ect. Voor onverschilligheid kan je het beste je geest verrijken met iets nieuws en dat is bij ieder persoon anders. Hoe eerder je je verdriet kan accepteren dan is via meditatie de onthechting te doen. Ik zal eerlijk zijn... Ik kan het zelf nooit :) Geluk gewenst, +

Voor mij is onthechting hetzelfde als loslaten. Als de beste remedie tegen verdriet loslaten is, dan heb je eerst vastgehouden: je hebt je gehecht aan spullen, personen, dieren etc. Naar mijn idee is daar niets mis mee: is dat een natuurlijk proces. Voorbeeld: Het krijgen van een baby. Het hechtingsproces van moeder en baby is heel belangrijk: het leren kennen van je baby en vice versa, verzorgen, koesteren, vasthouden: de baby is 100% afhankelijk van jou. En dan wordt de baby groter, kan steeds meer zelfstandig: een natuurlijk en geleidelijk proces van steeds meer loslaten, steeds meer onthechten, van beide kanten. Onthechting in liefde, niet in onverschilligheid. Totdat de baby volwassen en zelfstandig is. Je taak als ouder zit erop, het doel is bereikt: het hechtings/ onthechtingsproces is voltooid, de cirkel is rond. Vaak gaat dat proces gepaard met pijn en verdriet, maar ook met veel plezier en voldoening. Onthechting/loslaten betekent dus niet, dat je als ouder dan onverschillig ben t.o.v. je volwassen kind of andersom. Loslaten in liefde geeft geen onverschilligheid, maar vrijheid. Pas als het loslaten niet gebeurt, pas als het een krampachtig vasthouden is, dan ontstaan de problemen. Hoe pas je dat onthechten toe.... ik denk door te accepteren/aanvaarden, dat niets zeker is, niets vast staat en niets je bezit is in het leven. Proberen te leven in het hier en nu: het is zoals het is, en niet zoals jij dat wilt/eist. Er schijnen mensen te zijn, die dat kunnen.... ik heb nog een lange weg te gaan ;-)

Het is goed dat je deze vraag stelt, ook al kun je hem ook aan jezelf stellen, want ik ben er van overtuigd dat je in jezelf ook het antwoord kunt vinden. Alleen is dat vaak te lastig, en dat is het fijn om door anderen bevestigd te krijgen wat je al wist. Want een echt antwoord zal een resonantie in jezelf teweeg brengen, een sterk gevoel van bevestiging geven. Dan weet je dat je op de goede weg zit. Het lijden, waar verdriet onder valt in het boeddhisme, mag gaan plaatsmaken voor geluk. Innerlijk geluk, niet geluk wat van buitenaf wordt ingebracht. Op dat moment heb je ook niemand nodig om je gelukkig te maken, het geluksgevoel komt immers van binnenuit. Pogingen van buitenaf om je geluk omver te werpen lukken ook niet meer, het proces is gestart en onomkeerbaar. Eerst zul je nog wat huiswerk moeten doen, om tot inzicht te komen dat een liefdesrelatie die niet op (voldoende) liefde is gebaseerd geen toekomst biedt. Je bent meer waard dan dat, omdat ik je in het echt ken, je goedheid is haar gewicht in goud waard. Een verloren zaak is een verloren zaak. Steek je energie liever in jezelf dan in iemand die je niet ziet staan, je niet serieus neemt. Dat neemt niet weg dat je nog steeds met deze persoon kunt omgaan. Ga dan eerst voor jezelf na in welke nieuwe vorm je je tot deze persoon wil relateren. Een vorm die je in eerste instantie wél iets oplevert. Dat kan een vriendschap zijn, en probeer jezelf er dan steeds aan te herinneren dat een kenmerk van vriendschap is dat hij voedend is voor je innerlijk.