Waarom wordt er vaak slecht gesproken over buitenechtelijke kinderen?

Als ik zo om me heen hoor hoe men erover spreekt, bijvoorbeeld op m'n werk. Het lijkt bijna taboe.

Ik ben zelf katholiek opgevoed, maar eigenlijk zie ik uit eigen onderzoek zelf dat heel veel dingen daarvan niet kloppen. Ik volg nu ook een masteropleiding religie en cultuur, hierin kom ik ook met dit soort dingen te maken, maar vooralsnog geen duidelijkheid waarom dit nou zo taboe is.

Als ik delen van mijn eigen onderzoeken ga gebruiken om mijn eigen vraag te beantwoorden, brengt dit me alleen maar meer tot onduidelijkheid. Als ik terugga naar bronnen van vele jaren voor Chr, en dingen met elkaar ga vergelijken lijkt het huwelijk mij onzin. Ik ben in de loop der tijd zelf atheist geworden, omdat ik gewoon heel veel dingen zie die niet kloppen in het geloof. Het'verplichte' huwelijk voor de voortplanting, zo heeft de natuur het wat mij betreft nooit bedoelt, de mens behoort ook gewoon tot de dieren, en de dieren doen het wel zoals de natuur het bedoelt heeft, een door de confessionelen bedacht huwelijk komt daar in de voortplanting niet voor. Waarom worden buitenechtelijke negeslachten deze tijd, de 21e eeuw, dan nog steeds als negatief beschouwd?

Weet jij het antwoord?

/2500

Stereotypes die door de eeuwen heen in een cultuur zijn gesleten zijn niet zomaar weg te werken. Ik denk wel dat er een kentering plaatsvindt, dus wellicht dat we op het einde van de 21ste eeuw er anders over denken. Tot in de jaren 70 van de vorige eeuw trouwden mensen als ze zwanger waren geworden, eigenlijk dus tot een tiental jaar na de ontzuiling. Dat veranderde zo'n beetje in de jaren 80. We zijn nu goed en wel anderhalve generatie verder. Nu beginnen we er aan te wennen dat mensen kinderen krijgen zonder huwelijk. Dat wordt dan weer opgelost door juridische samenlevingscontracten, maar het is wel het begin van die kentering in denken.