Ambitie is maatschappelijk geprezen, maar is het niet eigenlijk een sociaal nadeel?

Met ambitieus zijn, bedoel ik niet de natuurlijke interesse die je attentie opleverd in je ontdekkingen.
Die interesse maakt juist dat je intens leren kunt, wat heel makkelijk en vanzelf lijkt te gaan.
De ambitie is naar mijn idee een wens, terwijl interesse 'natuurlijk is.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

De maatschappij veronderstelt dat ambitieuze mensen de maatschappij voordeel opleveren, daarom wordt ambitie aangemoedigd. Of de ambitieuze mens er zelf voordeel van ondervindt, zal de maatschappij worst zijn. Ambitie wordt ook vaak niet begrepen door anderen. Ik herinner me nog goed dat de zeer fanatieke tafeltennister Bettine Vriesekoop erom bekritiseerd werd, ze zou niet weten waar het er in de wereld werkelijk omgaat. Vriesekoop antwoordde hierop dat je, als je iets wilde bereiken in de wereld, je jezelf moest focussen. Je verengt je eigen wereld tot je gekozen doel en de weg ernaar toe. Terwijl interesse irrationeel is, is ambitie rationeel, je hebt jezelf een duidelijk doel gesteld. In die zin is interesse natuurlijk, en ambitie niet.

Ambitie beloont zichzelf: door ergens naar te streven ontwikkelen mensen zich en ze maken hun dromen waar. Daarvoor is vaak nodig dat je uit je comfort zone durft te stappen, en daarvoor heb je weer ambitie nodig (ook wel lef genoemd). Ook uitdrukkingen als 'nooit geschoten is altijd mis' en 'wie niet waagt die niet wint' wijzen al op de voordelen van ambitie. Ook op sociaal gebied: wie op een feestje steeds een muurbloem is, gaat nooit een relatie krijgen met die knappe vent of meid waarvan zij of hij droomt. Voor het overige: 'de maatschappij' stimuleert of ontmoedigt ambitie niet; die komt juist aan een individu ten goede, waarbij vooral wie gewoon doorgaat na een paar keer haar neus gestoten te hebben (en ervan geleerd heeft), meer succes heeft dan de anderen. dat geldt zowel zakelijk, in relaties met anderen en wat levenswijzheid en mensenkennis betreft. Natuurlijk kan men doorschieten -- ambitie kan zo grenzeloos worden dat alles ervoor moet wijken. Dit zie je soms bij zakentycoons die weliswaar een zaak groot hebben gemaakt, terwijl hun priveleven een puinhoop is (of niet bestaat). Maar sommige van deze mensen zijn hiermee uiterst content, zij 'zijn' hun bedrijf en hebben alleen maar behoefte aan werken. Uit ervaring kan ik zeggen dat als je eenmaal de smaak van ambitie/lef/durf te pakken hebt, het best moeilijk kan zijn om jezelf af en toe te temperen. Alles samengevat zou ik zeggen dat ambitie/lef (voor degene die ambitieus is / lef heeft) een sociaal en maatschappelijk voordeel is. Net als deugd (getuige het Britse gezegde: Virtue is its own reward) is ambitie iets dat helemaal van jouzelf is, en wat bijdraagt tot je ontplooiing. En daar kunnen anderen ook beter van worden.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100