hoe krijg ik mijn moeder duidelijk gemaakt dat ik beperkte energie heb ?

met mijn moeder die sinds 2009 weduwe is (en ik ben enig kind zonder partner/gezin) is een afspraak gemaakt om elke avond even te bellen om een teken van leven te geven. Echter ik heb geen zin meer na een dag werken om haar verhalen aan te horen, ik heb beperkingen en ben daardoor in energie beperkt.

Toegevoegd na 8 minuten:
Met mijn moeder die sinds 2009 weduwe is (en ik ben enig kind zonder partner/gezin) is een afspraak gemaakt om elke avond even te bellen om een teken van leven te geven. Echter ik heb geen zin meer na een dag werken om haar verhalen aan te horen. Ik heb beperkingen en ben daardoor ook in energie beperkt. Als ik een keer bij haar thuis kom om iets af te geven en zij niet thuis is, krijg ik altijd de opmerking dat het jammer is dat ik net ben gekomen als zij er niet is. In het weekend, en nu ik in de ziektewet zit, belt ze soms meerdere keren per dag. Ik merk dat ik me begin te ergeren en kortaf op haar reageer. Ik voel geen steun van mijn moeder, ik voel alleen haar bezorgdheid en ook dat kost mij energie. Als ik aangeef tijdens een middagtelefoontje dat bellen 's avonds voor mij niet hoeft, wordt ze emotioneel. Daar word ik dan nog vermoeider van. Ik voel haar niet meer als een moeder maar regelmatig als iemand die ik verplicht 's avonds moet bellen. Ik heb met haar proberen te praten en ze is zelfs een keer meegeweest naar een psycholoog. Ze zegt dan dat ze me begrijpt.... maar haar reacties blijven hetzelfde.

Weet jij het antwoord?

/2500

Ik herken wat je vertelt. Mijn moeder had , nadat zij weduwe geworden was , de mateloos irritante gewoonte om mij niet dagelijks maar wel heel vaak te bellen en dan te zeggen : "ik wilde even je stem horen!" >>(zij heeft zelfs een keer naar mijn werk gebeld, zij had het telefoonnummer voor het geval dat, maar belde een verkeerd nummer en ...laten we zeggen... ik heb haar dringend verzocht dit niet meer te doen.) << "Ik wilde even je stem horen!" Het was niet zo dat het gesprek daarmee ten einde kwam, nee dat duurde nog wel eventjes. Uiteraard vertelde zij wel iets, maar meer nog wilde zij alles van mij weten. Ik deed de boodschappen en we hadden bijna dagelijks telefonisch contact. Een keer per dag, dat wel. We kenden nog geen nummerherkenning. Nu zou het dus een kwestie van overleg zijn, x keer per week bellen en anders kun je daar zelf paal en perk aan stellen. Het moet namelijk niet van haar kant komen, nee, JIJ moet de grenzen stellen! Doe je dat niet, dan laat je over je heen lopen. Dus hulp zoeken kan wel , bijvoorbeeld bij de buren, dat is een prima idee, maar als dat nou niet lukt, dan zou de aanschaf van een telefoon(-toestel) met nummerherkenning een waardevolle investering zijn. De keren dat ik niet de telefoon aannam zijn op 1 hand te tellen, maar ik heb wel meerdere keren duidelijk moeten maken dat het niet 'gewenst' was om zo vaak contact te hebben. Zelfs toen ik later ook thuis kwam te zitten heb ik daar de hand aan gehouden. Ik kon hier ook niet tegen, ik had rust nodig. Als je moeder hier geen gevolg aan wil geven, zou ik met haar naar haar huisarts gaan, of dit i.i.g. met haar bespreken en eventueel met haar huisarts =met of zonder haar= en al dan niet stappen ondernemen aan de hand daarvan. Het is niet eenvoudig, zeker niet, maar naar mijn idee wel erg noodzakelijk. Niet iedereen heeft een dusdanige relatie met moeder dat een dagelijks contact überhaupt nodig/wenselijk is. Sterkte , het is niet eenvoudig , I know .

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100