Kan een schoondochter verbieden om hun zoon te bezoeken in het ziekenhuis?

Nou is het volgende probleem dat hij niet echt bij kennis is, in een zekere zin, hij kan niet echt praten. Hij vraagt wel gewoon naar ons. PS. Mijn schoonzus zegt tegen mijn ouders dat ze met behulp van de politie het wel kan verbieden. (waarschijnlijk zit ze weer te bluffen maar, voor de zekerheid zeg ik het er maar even bij)

Onzin. De politie ziet je schoonzus aankomen. Ik ben benieuwd welke overtreding van welke wet ze tegen je inbrengt.

Wanneer hij in het ziekenhuis aan de verpleegkundig naar jullie vraagt, dan weet je dat hij jullie graag wil zien. Je kunt de afdeling van het ziekenhuis bellen en zeggen dat je langs wilt komen, maar dat je wilt weten of hij dat plezierig vind. De verpleegkundigen kunnen met hem communiceren en je dat vertellen. Het dreigen met de politie is onzin. Je schoonzus bluft. Alleen de afdeling van het ziekenhuis kan iemand verbieden om op die afdeling te verschijnen.

+ voor het antwoord.
En ik zou ook gewoon gaan, schoonzus kan de t*ring krijgen. Zeker als mijn broer me zou willen zien. Zelfs al gaat ze scene schoppen in het ziekenhuis, dan zou ik haar negeren en gewoon laten schreeuwen en niks terug zeggen, staat zij voor l*l en dikke kans dat de arts haar eruit zet.

Een ziekenhuis is geen openbare gelegenheid.

@Erna55 Ja natuurlijk wel. "Openbaar" betekent "voor iedereen vrij toegankelijk". Niemand zal je tegenhouden bij de ingang, je de deur wijzen en zeggen dat je niet welkom bent. Ook hoef je niet aan te bellen bij de ingang dus is het wel degelijk een openbare gelegenheid. Denk ook aan het rookverbod wat voor alle openbare gelegenheden geldt. Ook voor een ziekenhuis.

http://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/roken/rookverbod-openbare-ruimten-werkplek-en-horeca

Een ziekenhuis is geen openbaren ruimte omdat je niet zomaar op elk gewenst moment daar mag komen.
Er zijn ook afdelingen die een bepaald bezoekuur hanteren, er zijn gesloten afdelingen.
Je kunt het ziekenhuis uitgezet worden. ik mag niet in de nacht in de hal van een ziekenhuis verblijven. De portier van een ziekenhuis heeft het recht om iedereen te vragen naar buiten te gaan. Wanneer je niet gaat op verzoek van het personeel, dat kan de politie je op komen halen wegens "huisvredebreuk". De hal van een ziekenhuis wordt gezien als een openbare ruimte, maar is dat perse niet.

Oke, het staat -zwart op wit- op de website van de Rijksoverheid geschreven dat een ziekenhuis een openbare gelegenheid is (zie bron) Maar eh....@Erna55 'je hebt gelijk' hoor... (not)

Nee een ziekenhuis is geen openbare ruimte, het is half openbaar. Want het is aan regels gebonden, denk hierbij aan bezoektijden en delen waar je niet mag komen. De overheid heeft het feitelijk dus niet goed op de site staan. Maar ik denk dat het er zo staat om verwarring te voorkomen. De centrale hal beneden is bijvoorbeeld wel (in de meeste gevallen) openbaar. Iedereen mag erin of eruit. Maar op de IC mag je niet komen, in de OK ook niet, dus die zijn niet openbaar, maar ze zijn wel onderdeel van het ziekenhuis, je kan dus stellen dat niet het hele ziekenhuis openbaar is. IN het ziekenhuis zijn openbare ruimtes. In het nieuwe Meander in Amersfoort kan je 's avonds laat niet zo maar naar binnen lopen, de deur zit op slot, je moet aanbellen. Of ze je binnen laten als jij zegt "Hallo ik wil er graag in." weet ik niet. Ik mocht er om 1:00 in om mijn man te bezoeken na mijn late dienst.

"Komen de ouders, kinderen, broers en zussen er niet uit wie de vertegenwoordiger wordt, dan bepaalt de arts wie vertegenwoordiger wordt."
Als de arts niets heeft bepaald, dan is er geen wettelijk vertegenwoordiger.

Dat staat er onder, maar de volgorde is: 1 curator/mentor, als die er niet is 2: schriftelijk gemachtigde, is die er niet: 3 echtgenoot/geregistreerd partner. In dit geval is die er en wordt er niet meer naar 4 gekeken en hoeft de arts niets te bepalen.

Hier moet wettelijkheid en emotie idd uiteen getrokken worden. Als de echtgenote de wettelijke vertegenwoordiger is (en dat kan als er een verklaring is vanuit de dokter dat de patiënt niet wilsbekwaam is), kan zij idd in de plaats van haar man beslissen. Vraag is: heeft zij die verklaring?
De cliënt/Patiënt moet idd betrokken worden. Als hij vraagt naar zijn familie, en dit uitdrukkelijk op de één of andere manier duidelijk maakt, moet de dokter en de wettelijk vertegenwoordiger ermee rekening houden.
Het is natuurlijk jammer dat de achtergrond voor het gedrag van de echtgenote niet duidelijk is. Misschien heeft zij de beste bedoelingen met het niet toegang verlenen aan de familie. Alleen is het zo erg dat de patiënt naar zijn familie zou vragen en deze geen toegang krijgt.
Ik heb eens een zwaar ongeval gehad. Ik was ook niet helemaal bij kennis en riep constant naar mijn vriend. Op dat moment mochten maar 2 mensen gedurende max. 1 uur bij mij komen. Mijn familie wilde dit uur niet met mijn vriend delen, omdat ze hem mee als oorzaak zagen van het ongeval en kwaad waren omdat hij eerst geweigerd had om te komen hoewel ik stervende was.
Ik vond dat verschrikkelijk dat men hem niet bij mij wilde laten, maar kon niets doen. Het is soms niet rationeel wat een patiënt wil, maar ik weet dat ik zo blij was toen ik mijn vriend uiteindelijk zag (op mijn verjaardag mochten uitzonderlijk meer mensen binnen).
Hij zat daar als een stukje ellende aan mijn bed, en vanaf dan heeft hij elke dag naar de intensieve gebeld om te horen hoe het met me was. Om zo mijn familie voorrang te kunnen geven.
Om maar te zeggen: ik begrijp nu heel goed dat mijn familie heel erg boos was. Maar als patiënt heb ik echt wel energie gekregen toen in mijn vriend zag. Ik wist ook dat als ik me er druk om zou maken dat hij niet wilde komen eerst, ik moeilijker zou overleven. Dus ik probeerde mijn aandacht op vreugdevolle dingen te richten.
Een patiënt die "niet wilsbekwaam" is heeft echt nog wel zijn gedachten en gevoelen waar men rekening mee moet houden omwille van het genezingsproces.
Het beste is denk ik dat de familie eens eerlijk bekijkt wat de mogelijke oorzaak is van de weigering (als dat nog niet geweten is (ik vermoed van wel)). Erkenning en respecteren van deze oorzaak kan soms al veel oplossen.
En dan via de dokter ervoor pleit om ook rekening te houden met de patiënt zijn verlangens, zoals de wet het ook voorschrijft.