Waarom verpest ik mijn leven, omdat ik me schuldig voel aan de dood van mijn vader?

Omdat mijn vader zich zoveel zorgen om mij maakte toen ik 21 jaar was tot aan mijn 25ste (ik was depressief en had anorexia nervosa), had hij geen tijd om aan zichzelf te denken. Mijn vader kreeg klachten en hielp mij liever dan voor zichzelf naar de dokter te gaan. Hij is toen doodgebloed door een aneurysma aan de hartslagader. Heel plotseling, hij was toen 58 jaar. Dit is nu 26 jaar geleden en ik ben nog steeds "boete"aan het doen, door mezelf te straffen omdat ik toen zoveel een beroep op hem heb gedaan. Ik verzorg mezelf al 25 jaar slecht, laat me misbruiken en mag van mezelf niet genieten. Door therapie is dit gedrag echter niet overgegaan.
Misschien d.m.v. goeie vraag kan iemand mij helpen...?
Ik ben nu 51 jaar en wil eindelijk eens gaan leven....wil eindelijk eens gaan genieten van het leven.....
Bedankt alvast voor het meedenken en voor jullie antwoorden.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Heeft iemand je wel eens verteld dat wat jij doet, heel normaal is? Jezelf schuldig voelen over de dood van iemand, terwijl je er eigenlijk helemaal niks mee te maken hebt? Ja, okee, je vader heeft te weinig aandacht besteed aan de signalen van zijn lijf, maar dat had hij waarschijnlijk ook gedaan zonder dat jij in die vreselijke dip had gezeten. En dan nog: Een aneurisma is echt hele, hele domme pech en kan iedereen overkomen, zelfs mensen die supergezond lijken. Wat ik hieronder zeg, kan op jou van toepassing zijn, maar het kan ook zijn dat ik de plank volledig mis sla. Het zijn patronen die ik bij mezelf herken, en die meerdere mensen die in hun leven een groot verlies geleden hebben, bij zichzelf zien. Ergens in jou heb je je nog steeds niet neergelegd bij het feit dat wat jouw vader overkomen is, echt domme pech is. Je wil onderbewust ZO graag dat er een rationele verklaring voor is, dat je de schuld maar op jezelf laadt, want dan is er tenminste nog iets logisch aan zijn overlijden. Ergens diep in je zit een klein control-freakje dat wil dat er gerechtigheid is en dat wil dat er een verklaring is voor de ellende en voor jouw verdriet. Je leeft er nu al zo lang mee, dat je niet meer weet hoe het zou zijn als je het los laat. Het lijkt veilig, want bij alles wat je jezelf niet gunt, kun je verwijzen naar de dood van je vader. Het is een ingesleten patroon geworden om alle ellende die je tegenkomt, te koppelen aan de dood van je vader. "Ja maar ik kan niet gelukkig zijn, want het is mijn schuld dat..." Laat het los, het leven is niet logisch. Het grootste deel van wat ons overkomt is simpelweg geluk of domme, domme pech. Probeer dat te gaan herkennen in jouw leven en vooral van dat simpele geluk te gaan genieten. En het af en toe een klein beetje af te dwingen. En de domme pech niet de kans te geven om jouw gevoel te gaan overheersen. Jij verdient het best om gelukkig te zijn. Lees ook bijgevoegde bron, wat jij ervaart zou best een soort 'survival guilt-light' kunnen zijn. Toegevoegd na 12 uur: Wat trouwens veel beter werkt dan een of andere stippel die je op Internet antwoord op deze vraag geeft, is praten met mensen die je vader gekend hebben. Het is al heel lang geleden, maar misschien is er nog wel een vriend of je moeder of iemand anders die je kan vertellen hoe je vader was in de periode voorafgaand aan zijn dood. Ik kan me voorstellen dat jouw herinnering aan hem heel erg gekleurd is door de depressie waar je toen zelf in zat.

Bronnen:
http://www.wisegeek.com/what-is-survivor-guilt.htm

Waarom kan je niet vast stellen. Het is omdat je waarschijnlijk je gewoon enorm rot voelt, ga je dingen doen die je normaal niet doet. Je hoeft jezelf niet te straffen voor wat er is gebeurt, het kan iedereen overkomen en wat er is gebeurt komt niet door jou. Het klinkt misschien lullig, maar jouw vader hield zo zielsveel van je dat hij jou als zijn prioriteit nummer 1 heeft gesteld. Dit was ten gunste van jou, want jij hebt nu geen anorexia meer door zijn steun aan jou. Anders was het misschien wel heel erg anders afgelopen met jou. Ik weet 100% zeker dat hij blij is op jou dat je die moeilijke periode hebt doorstaan. Het zou juist heel erg zonde zijn als je je leven vergooit, terwijl hij zijn leven heeft ''opgeofferd'' voor jou, zodat jij nog een leuk, gelukkig en energie vol leven kan hebben. Als ik jou was, zou ik vooral van het leven genieten en alles eruit halen wat erin zit. Als je dat niet doet heeft hij het eigenlijk voor niks gedaan. Hij heeft ervoor gekozen om jou te helpen zodat jij nog een leuk leven kan hebben, dus verspil de goedheid en liefde van je vader niet. Dat zou enorme zonde zijn... Nog heel veel sterkte en nog een geweldig en liefdevol leven toe gewenst :) Groetjes Jack

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100