Hoe vertel je iemand dat je je ergert aan diegene?

En daar ook iets mee bereikt? Ik ken iemand die regelmatig luidruchtig zucht en steunt. Diegene is helaaselijk mijn moeder.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Ik zou laten merken dat ik het merk, maar niet zeggen dat ik me eraan erger. Blijkbaar zit je moeder ergens mee, en dan is het contraproductief om daar nog bovenop te stapelen dat ze ergerlijk gevonden wordt. Dat geeft haar alleen maar nóg een reden om te zuchten en te steunen. Ik zou daarom als ze weer eens zucht, zeggen: "Wat een diepe zucht! Is er iets?" En dat niet op een geërgerde of sombere toon, maar luchtig, en opgewekt. Zo wordt je moeder zich ervan bewust dat haar gezucht en gesteun opvalt, zonder dat ze zich slechter voelt omdat anderen zich aan haar ergeren. Sterker nog, je laat merken dat het je wat kan schelen hoe *zij* zich voelt. En wie weet vertelt ze je ook echt waar ze mee zit. Probeer daar (óók als ze over jou blijkt te zuchten) begripvol op te reageren. Als je moeder merkt dat ze met jou kan praten als volwassenen onder elkaar (dat ben je immers bijna), kan dat het begin zijn van een gelijkwaardiger relatie.

1. Vraag, als het de volgende keer weer gebeurt, of zij van haar handeling bewust is. 2. A. Zo nee, zeg dan direct dat je het storend vindt dat ze vaak van die geluiden maakt en vraag of ze in het vervolg erop kan proberen te letten. 2. B. Zo ja, vraag of ze zich kan indenken dat het voor anderen een irritant gehoor kan zijn. Indien ze bevestigend antwoordt, geef dan te kennen dat jij zo'n andere bent. 3. Waarschijnlijk laat ze nu zelf al weten dat ze er vanaf nu op zal letten. Zo niet, vraag dat dan. Eventueel kun je voorstellen om haar een briefje te geven en haar te verplichten iedere keer dat ze een zucht of steun slaakt een streepje op het briefje te zetten. Evalueer dat dan bijvoorbeeld eens per week en kijk of er een teruglopende lijn blijkt. Succes. Toegevoegd na 28 seconden: Edit: bij 1. moet 'zich' ingevoegd worden.

Je moet niet vanuit een ergernis tegen de persoon in kwestie gaan vertellen wat zij anders moet doen. Ergernis betekent eigenlijk dat jij vindt dat je het beter doet. Als de ergernis over is mag je natuurlijk iets zeggen. Probeer het te vragen, ga geen stellingen poneren. Maar alsjeblieft niet vanuit de ergernis, dan bereik je niet iemands hart en daar gaat het toch om? Dan kunnen er dingen veranderen.

Je kan het ook omdraaien, waarom erger jij je eraan? Kan je het ook zien als iets van : Ach typisch "ons" mam, als ze daarmee stopt zou ik haar niet meer herkennen. Er hoort niets zo bij mijn moeder als haar zuchten en steunen. Als ons mama niet meer zucht...dan is er iets mis!

Vraag of haar iets dwarszit. Dat zuchten herken ik wel. Heb dat een tijd gehad toen ik niet lekker in m'n vel zat. Misschien heeft ze het erg druk? Ik kan natuurlijk niet bij jou thuis kijken, maar het kan een oorzaak hebben, een soort zenuwentrekje. Dan kan je zeggen dat je je eraan ergert, maar de oorzaak opzoeken en oplossen is in dat geval effectiever. Misschien ook fijner voor je moeder. Succes ermee.

Een antwoord met een kort verhaal : mijn moeder kloeg veel na haar operatie op 70 jaar. Eens heb ik het haar gezegd dat iedereen zijn last draagt in dit leven. Ze heeft toen geweend in stilte, vlgs mijn vader. Beide zijn dood en begraven. Ik heb er nog spijt over en had gewoon de conversatie kunnen veranderen over een onbenullig gegeven. Als het over iemand anders ging , zou ik nog assertief genoeg zijn om het te durven zeggen waaraan ik me aan erger. Aan een mama ,neen.

Dat is vrij lastig om te zeggen dit of dat moet je doen. Maar er zijn 2 goeie manieren denk ik; Het gewoon eerlijk zeggen, mam waarom zucht je zo? Ik vind het behoorlijk frustrerend. Maar je zou het ook zelf kunnen doen als je moeder er is. Ga zelf zuchten en steunen. Misschien zegt ze er wat van en dan kan je zeggen dat heb ik van jou over genomen. In ieder geval heel veel succes!

Als iemand zucht en steunt lijkt er wel iets aan de hand te zijn. Pijn ,vermoeid ,verdriet iets kan haar te veel zijn. Daar kan je achter komen als je aan haar vraagt wat er met haar aan de hand zou kunnen zijn. Misschien wordt ze zich er dan wel van bewust dat ze zucht en steunt. Succes.

Wanner je iemand ergens op wilt wijzen is het erg slim om eerst een complimentje te geven. Bijvoorbeeld bij je moeder; Mam, je bent een schat maar ik erger me zo aan je gezucht en gekreun, kun je dat afleren? Ik wil je er wel bij helpen door je er steeds op te wijzen wanneer je het weer doet, we kunnen ook een een woordje of regeltje bedenken zoals; "Je doet het weer" Succes er mee!

DE METHODE is als volgt... Spreek die persoon aan en zeg dat die persoon eigenschappen heeft die ik in mezelf herken en die ik van mezelf niet mag hebben... Die eigenschappen zijn zo vervelend voor me, dat ik ze ver van mezelf afgooi... En nu zie ik jou die dingen doen die ik in mijzelf verfoei... En dat wil ik niet zien en begin daarmee jou ook aan te vallen... De eigenschappen zijn: (en noem ze dan allemaal op)... Dank je voor de tijd om naar mij te luisteren, doei doei... Dat is de methode... Dan maak je het bespreekbaar en blijf je open...

Zeg het recht in de gezicht.. Ma waarom zucht je zo luidruchtig of wat je op je hart hebt, het komt soms hard over maar weet zeker dat het doordringt en dat je moeder de volgende keer erop zal letten.! Omdat ze weet dat jij je eraan stoort of het niet als prettig beschouwd. succes

Meisjes van 17 jaar ergeren zich altijd rot aan ouders. Jongetjes van 17 (zie pukkels strip in Het Parool) ergeren zich ook kapot aan de ouders, maar zonderen zich af. Ik zou zeggen: Take it or leave, het behoort tot de kleine ongemakken van nog niet eigen baas te zijn.

Begin te zeggen dat je het moeilijk vindt om te zeggen. Vertel daarna waaraan je je ergert. Voeg daaraan toe: of ligt het aan mij dat ik me zo erger? Je krijgt bijna zeker een gesprek gaande. Of deze handelswijze werkt weet je pas achteraf.

Het is je moeder? Vertel het haar dan op een normale manier...Een moeder kun je alles tegen zeggen,waarom dit dan niet? Ze zal er echt niet boos om worden...kom op...vertel moedertje lief wat je dwars zit....

"He mam, wat zijn dat voor een aandachtsgeluidjes?" En als ze dan zegt dat het geen aandachtsgeluidjes zijn, kan je zeggen dat jij denkt dat haar wat dwars zit (of misschien dat je wel denkt dat zij zich aan jou ergert als ze zo zucht!) en kijken hoe ze daar op reageert.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100