Is houden van elkaar genoeg?

We houden van elkaar, maar na 6 jaar lukt het ons niet om onze relatie gesmeerd te laten draaien. Nu heb ik echt gevraagd afstand te nemen, het zat zo diep en al mijn energie ging naar vragen over onze relatie. Ik moet zeggen dat de dagen ervoor, en welgeteld een dag erna, ik zowat aan het sterven van verdriet was. De twee jaren ervoor heb ik natuurlijk wel meer zitten huilen dan goed is. We weten wel dat we echt van elkaar houden maar we zijn zo anders in alles. Het rare is dat het nu eigenlijk heel goed gaat met mij, na zoveel jaren. Rust, en ik vind mezelf weer terug, en ik kan gewoon weer rustig leven met de kinderen en genieten na zoveel crisissen. Hij is nu wel gekomen met een brief waarin hij zijn gevoelens zegt, en eindelijk ook zegt dat hij ook hetzelfde wil als ik, een gezin, samenwonen, een baby. We hebben dus afgesproken, om op een welbepaalde tijd dag binnen enkele weken elkaar terug te zien, zeer romantisch en mooi, daar waar we elkaar ontmoet hadden. Tegen dan moeten we zien of er iets overblijft van onze liefde of niet. Mijn vraag is, als het jaren moeilijk is gegaan, met alle miserie vandien, al hopen we alletwee dat het beter gaat, en willen we alletwee ... is het niet beter om gewoon af te sluiten en elkaar de kans geven iemand te vinden bij wie het vlotter gaat? Mijn hart wil hem wel, maar ik wil nu ook mijn verstand laten spreken... al hoop ik dat het vanaf nu wel zou gaan en hij nu wel in zijn hart laat zien.

Weet jij het antwoord?

/2500

door je twijfel geef je al aan dat dat niet genoeg is, maar je relatie is nog niet kansloos, praat goed met elkaar en ben ook eerlijk over je gevoelens, te overhaast een relatie beeindigen is niet goed, zet dus voor jezelf goed op een rijtje wat goed was en wat niet, dan wordt het duidelijker welke keus je moet maken.

ik help je graag maar als ik het in mijn eigen woorden zou uitleggen zou je het niet begrijpen, ik neem als voor beeld een opwindklokje, het opwindklokje is hetzelfde als jullie liefde. als je het klokje te snel opwind en te sterk zal het kapot gaan. zo is het ook met jullie niet te snel, niet te veel. als je het nauwelijks opwind is de kans dat hij stopt en vastloopt. dat willen jullie geen van beiden. dus alles met maten klein beetje voor klein beetje. de eerste stap zal het moeilijkste zijn, maar eigenlijk is elke stap even moeilijk succes ermee en ik hoop dat je helpt heb ;)

eigenlijk kan niemand je hierin echt raad geven, alleen je eigen gevoel. Jouw verhaal, hoe uitgebreid ook kan toch niet alles vertellen. Het enige dat ik je wilde zeggen is: juist stellen die toe zijn aan een "nieuwe" stap in hun leven hebben soms een crisis, omdat je voor je die stap zet (huis kopen, babywens, verhuizen etc) opeens je opnieuw gaat afvragen of dit het wel is zo. Ook zegt men 7 jaar is keerpunt maw de beste relatie kan dan spanning hebben, daar zijn jullie toch ook bijna Maar of het dan verder OK is? Dat kun je alleen zelf uitmaken. Neem echter aub geen grote stappen VOOR jullie er uit zijn. Zeker iets als een baby zet je hele leven op zijn kop en de meeste mensen verwijderen zich (gelukkig vaak tijdelijk) in het begin meer dan dat ze samen zijn. Dit door de enorme fysieke druk (gebroken nachten, stress door kwaaltjes etc) EN omdat ieder anders omgaat met de nieuw verantwoording. Pas als dat wat is gesettled vind je elkaar weer terug, dus als het al moeizaam was is de druk extra groot

Soms is houden van inderdaad niet genoeg. Jullie hebben, of liever hadden, veel ruzie en strijd. Waarover schrijf je niet. Misschien over de dagelijkse dingen? Over de manier waarop het huishouden werd gerund? Over jullie tegenstellingen? Of over meer diepgaande issues. Maar een steeds terugkerende strijd was er. Praat eerst eens samen over jullie ruzies, het ontstaan ervan en hoe die ruzies moeten worden opgelost. Als jullie daar inzicht in hebben EN kunnen oplossen, dan kun je voorzichtig denken aan een herstart. Maar als het diepzit, en het wezenlijke karakterverschillen zijn en/of verschillende verwachtingspatronen, waar je niet mee verder kunt, dan wordt het moeilijk. Ook al houd je nog wel van elkaar, wat heel goed kan, een leven samen zal niet eenvoudig zijn.

Kijk je moet het zo bekijken denk ik, heb je zin om alles weer opnieuw te doen. Je hebt nu iemand die om je geeft en van je houd en als je niet voor hem kiest ben je alleen, dus als je het leuk vind om weer te gaan daten, elkaar leren kennen en al dat soort dingen... Je moet naar je hart luisteren en ik weet dat dat moeilijk is maar je moet voor jezelf beslissen of het allemaal wel de moeite waart is, wil jij de rest van je leven bij hem blijven?

Elke relatie heeft groeistuipen... je groeit beiden, en je zult elkaar in een echt houden van een spiegel blijven voorhouden. Doe wat aan je eigen spiegel emn realiseer je dat waar jij je aan ergert eigenlijk een spiegel is van jezelf, en iets waar jij wat mee zult moeten doen. En zo zal zij dat ook moeten doen. Maar ik zou er voor gaan, weant je komt in elke relatie problemen tegen. Als je dat niet aankan, kun je beter alleen blijven of gaan "latten" En dan nog kom je dingen tegen bij anderen, je leven lang... daar leer je van... En als alles altijd maar goed ging zou het ook maar saai worden... toch? :)

Houden van elkaar..is één van de pijlers waarop het gebouw van een huwelijk is gegrondvest. Maar je moet ook je verstand gebruiken..en b.v. naar elkaar toe kunnen vergeven.. Ook rekening houden met de ander..is heel belangrijk. Elkaar opvangen als de ander eens wat in de put zit..is er nog eentje. De liefde is echter wèl de allerbelangrijkste pijler..maar je gezonde verstand heb je niet voor niets gekregen, hè.. Elke relatie moet van tijd tot tijd een soort crisis ondergaan..Probeer in die tijd je verstand te gebruiken..en tracht elkaar dan te herontdekken.. Wordt dan weer verliefd op elkaar en doe alsof jullie net verkering hebben gekregen.. Doe beide jullie best en laat elkaar zeker niet vallen..vind ik.. Ik wens jullie heel veel succes en liefde..MET en bij elkaar.. Groet, Ton

Zoals al gezegd is, kan ik alleen beamen dat je eigen gevoel allereerst je zou moeten raden. Elk mens heeft verwachtingen over een relatie en karaktereigenschappen kunnen botsen. Geen enkele relatie is vlekkeloos, en hoe dieper je gaat, hoe meer ruimte en inzicht er voor jezelf uit zal ontstaan. De vraag voor jezelf zou kunnen zijn, hoe groot is mijn liefde, daardoor mijn begrip voor de ander en ook de aanvaarding? Als je dat voor jezelf duidelijk hebt, kom je voor mijn gevoel een heel end. Verstand heeft nogal eens de neiging om twijfel te zaaien over dat wat je werkelijk voelt, maar in de essentie is voelen het belangrijkst!!! Veel liefde, wijsheid en kracht wens ik je

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100