Mijn zoon heeft liefdes- en vriendschapsverdriet. Waarmee kan ik hem ECHT helpen?

Mijn zoon (22) heeft al vanaf zijn 4e jaar een aantal vrienden waarmee hij bijna dagelijks optrekt en mee omgaat. Die vriendengroep is in de loop der jaren steeds meer uitgebreid geworden. Onder andere zijn er nu ook meer meisjes die ertoe behoren.
Mijn zoon is verliefd geworden op een van die meisjes en heeft er op zijn 18e een aantal maanden verkering mee gehad. Deze verkering is toen uitgegaan (haar beslissing) en hij heeft daar toen erg veel verdriet van gehad. Nu was zij de laatste maanden weer intensiever in zijn leven. Veel smssen, hij haalde haar van haar werk, zij belde hem om te vragen of hij langs kwam enz.
Dus zijn hoop op een nieuwe relatie met haar werd flink aangewakkerd. (Hij is altijd gek op haar gebleven).
Toen hij een aantal weken geleden van vakantie terugkwam kreeg hij te horen dat dat meisje 'iets' had met een van zijn allerbeste vrienden. Een van de jongens waarmee hij al 18 jaar bevriend is geweest. Het is dus niet alleen liefdesverdriet (zijn hoop is weg) maar ook voelt hij zich verraden door zijn beste vriend.
Waarmee kan ik hem nu helpen. Ik weet wel dat tijd alle wonden heelt maar is er iets dat ik op dit moment voor hem kan betekenen?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Ik denk vooral door zijn verdriet héél serieus te nemen. Jíj hebt geleerd dat tijd alle wonden heelt, maar hij nog niet - en voor hem is dit zo ernstig, dat het lijkt, of dit nooit meer goed gaat komen. Ik weet nog, dat een goede vriendin van mijn moeder mij vertelde, toen ik bijna ziek was van liefdesverdriet, dat dit ooit zou voelen als een zandkorrel op het strand van mijn leven, en dat ik dacht, dat ze er helemaal niets van begreep, dat zij dan waarschijnlijk nooit "echt" verliefd was geweest. Relativeren is iets, wat je ook moet leren, en alle goede raad slaat dus de plank mis tot je dit zelf geleerd hebt. Ik kan je alleen maar zeggen: zorg, dat je er "bent" voor hem - luister, als hij wil praten, geef hem letterlijk een aai over z'n bol, omdat je weet, dat hij tot aan de bodem van zijn hart verdrietig is, en kook wat hij het lekkerste vindt. Gewoon even "kloeken"- als het goed is vindt hij in zijn vriendenkring leeftijdsgenoten die naar hem luisteren, en waarvan de raad wél geaccepteerd wordt, omdat zij dit gevoel van heel dichtbij zelf kennen. Het kind in je jonge man heeft pijn, maar je kunt denk ik nu alleen maar als "moeder" iets betekenen, en niet als door het leven wijsgeworden vrouw.

Jeetje wat vervelend voor hem. Je kunt het beste een luisternd oor bieden op de momenten dat hij daar behoefte aan heeft.Luister maar oordeel niet. Kom niet aan met de cliche's zoals er is geen hand vol maar een land vol enz. Laat hem vooral zijn ding doen en ben er voor hem als hij je nodig heeft. Ga vooral niet voor hem regelen en doen, hij moet zelf zijn leven weer oppakken.

Het belangrijkste wat je op dit moment voor hem kan doen is: laat zien en merken dat je er voor hem bent! Praat met hem als hij dat wilt en laat hem met rust wanneer hij aangeeft dat liever te willen. schenk hem af en toe een bemoedigend lachje, schouderklopje of een spontane knuffel. Kleine dingetjes die hem laten merken dat hij gesteund wordt, dat er nog wel mensen zijn die om hem geven. zeg niet steeds: alles komt goed en maak je niet druk en dergelijke. dat wil hij niet horen! Hij baalt op DIT moment en heeft er NU niks aan om te horen dat het LATER wel goed komt... troost hem door ze zeggen dat je het begrijpt hoe hij zich voelt, dat hij altijd bij je terecht kan. Het zal echt tijd nodig hebben, logisch. En hij zal het echt moeilijk hebben maar door hem te steunen zal het net iets makkelijker worden voor hem. sterkte!

Probeer hem afleiding te geven. Maak duidelijk dat je er altijd voor hem bent. Probeer hem aan het sporten te krijgen (als hij dat nog niet doet), dat is een goede uitlaatklep of probeer hem een droom te laten uitvoeren die hij altijd al had, maar waar hij nog niet aan toegekomen is. Hij moet in ieder geval iets omhanden hebben. Probeer zelf positief te denken en dat over te brengen. Praat nooit over relaties waar het perfect gaat, daar heeft hij nu niets aan. Praat niet negatief over zijn (min of meer) ex. Wellicht komt het ooit nog goed. Uithuilen is OK maar het er altijd over hebben is niet goed. Wellicht een idee om (op termijn) alle vrienden van de club bij jou uit te nodigen, maar ik weet niet of de club inmiddels uit elkaar gevallen is. De focus met name op de positiviteit lijkt mij. Maar..dat het moeilijk is weet ik ook wel. Veel sterkte voor jullie allebei.

Mijn zoon is op dit moment ook wanhopig van liefdesverdriet en het is zo moeilijk om daar iets aan te doen. Ik verwen hem enorm, met extra veel aandacht, kook lekker voor hem, kijk met hem naar zijn favoriete video's. Probeer hem een beetje aan het lachen te krijgen. Moedig hem aan met zijn vrienden wat te gaan doen, er zijn er ook een aantal die hem komen opzoeken gelukkig. Lange gesprekken over waarom nou en hoe het gegaan is en hoe het verder zal gaan. Ik probeer wel wat activiteiten te verzinnen ter afleiding. En ik heb met hem afgesproken, dat we er heel veel over kunnen praten, maar dat we ook afentoe proberen ons even op iets anders te concentreren. Hij vind dat eigenlijk niet leuk,maar het gaat wel een beetje werken nu, gisteren hebben we een uur gepraat over zijn studie-richting. Hij vertelde daarna dat hij het liefst over het andere onderwerp wilde beginnen,maar het toch hielp dat hij zich even op iets anders moest concentreren. Maar het blijft waanzinnig moeilijk, deze ontzettende pijn, neem hem in ieder geval serieus en laat hem in zijn waarde, maar gaat lukken denk ik, als ik je vraag lees. Heel veel sterkte, voor jullie beiden!

Zo gaat dat nou altijd in een vrienden club. Het is een klasiek voorbeeld. Maar de verkering met het meisje was voorbij, al had hij nog steeds hoop. Dat het meisje toenadering zocht had misschien gewoon met vriendschap te maken, het waren immers vrienden. Het meisje was waarschijnlijk gewoon blij dat er na een mislukte verkering nog contact gebleven was en mocht je zoon nog steeds, maar niets meer . Dat is op zich zelf prachtig toch? Het meisje is echter niet zijn eigendom en mag zelf doen wat ze wil en dat is dus gewoon gebeurd. Hoewel het zo zal voelen vind ik het geen verraad zowel niet van het meisje als de vriend. Goede vrienden gunnen het elkaar om gelukkig te zijn , daar ben je goede vrienden voor. Als de eerste schrik voorbij is, moet dat toch kunnen. Stel dat het anders was gelopen en hij was al met haar getrouwd, als dan de vriend met zijn vrouw wat zou hebben achter zijn rug om, dat zou echt veraad zijn van de ergste soort. Maar zo ver was het nog niet, dus na de schrik, gewoon weer vrienden blijven/worden anders leg je er helemaal uit in de vrienden club, dan heb je helemaal niets meer.

Toen ik je verhaal voor het eerst doorlas dacht ik ; agossie. Erken zijn verdriet, maar pamper hem niet teveel; hij moet tenslotte de klappen van het leven zelf leren incasseren, en tevéél met een verdrietige puber meegaan bevestigt ze in het gevoel dat hun verdriet het einde van de wereld is. Je kunt niet genoeg benadrukken dat dat ook NIET het geval is. En vooral stimuleren om andere dingen te ondernemen met andere mensen. Maar bij de tweede lezing zag ik dat de goede man reeds 22 (!) is, en dit dus nauwelijks de eerste klap kan zijn die hij incasseert. Daardoor lijkt teveel pamperen en moederen me op dit moment niet zo'n heel goed advies, of je moet dat zijn hele leven bij elke tegenslag vol willen houden. (maar dan wordt het voor hem wellicht wel moeilijk een volwassen relatie aan te gaan te zijner tijd) Op deze leeftijd zal hij zelf moeten leren (en eigenlijk ook al redelijk weten) hoe met frustraties om te gaan en afleiding te zoeken. Zal geen populair antwoord worden, maar jeetjemeteetje, tweeentwintig, dat kun je toch geen onzekere puber meer noemen ??

Gun hem gewoon zijn tijd, het is begrijpelijk dat je hem wilt "bemoederen" of wilt helpen maar dat zal het verwerkingsproces niet ten goede komen. Gezien dit een kwestie is gebaseerd op emoties is het verstandig om het onderwerp niet telkens aan te snijden maar verder te gaan met de dagelijkse routine. Je zoon is 22 en al (jong)volwassen, wellicht is dit een uitgelezen kans om zelf om te leren gaan met tegenslagen in het leven.

Je kan hem erkenning geven voor het feit dat hij bedrogen is door haar en hem en daar boos en verdrietig over mag zijn. Je kan hem ook helpen door aan te geven dat je zijn normen en waarden waardeerd t.a.v.loyaliteit,vriendschap en vertrouwen en dat het eigenlijk heel krachtig van hem is dat hij er zo over denkt. Ook kan je hem misschien helpen daar in de toekomst iets voorzichtiger mee om te gaan en grenzen te stellen zodat hij zich in toekomst niet direct weer zo kwetsbaar maakt, als er weer zo knipperbol op zijn weg komt, dat hij beter leert te beoordelen of de ander dezelfde normen en waarden hanteren t.a.v.liefde en vriendschap, maar ja zeker weten doe je dat toch nooit helemaal,hormonen nemen soms rare beslissingen op die leeftijd. En verder leer hem relativeren en vergeven, teleurstellingen en fouten in liefde en vriendschap maken we allemaal wel eens. succes.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100