Heb jij recht op je eigen leven?

Of moet je dat delen met anderen?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Iedereen heeft recht op zijn/haar eigen leven. Maar we leven nu eenmaal niet alleen dus je zal tot op zekere hoogte rekening moeten houden met anderen: gezin, familie, geliefde, maar ook de maatschappij, collega's en vrienden. Het is de kunst, soms met een wat grotere K, om een balans te creëren zodat je zelf niet uit balans raakt. Het op een dusdanige manier in te vullen dat er ruimte is voor een ander, maar ook zeker genoeg voor jezelf, je eigen leven. Het is mooi om te voelen dat je het leven leidt wat je wil leiden, nog mooier als het leven van een ander erbij komt, je het samen verstrengelt en verrijkt in liefde. Twee levens in liefde en harmonie, met begrip en ruimte, waardering en respect. Waarbij een ieder het recht behoudt op zijn/haar eigen leven. Het één hoeft het ander namelijk niet uit te sluiten, zeker niet als er sprake is van liefde.

Ja net als iedereen. Iedereen moet zelf de negatieve en positieve aspecten van het leven op een gegeven moment ervaren om hier uit te leren voor de verdere toekomst. wordt dit belemmerd door 1 of meerdere factoren dan vind ik dit verkeerd. Toegevoegd na 1 minuut: en uiteindelijk kies je er misschien voor je leven te delen met anderen. als je dat doet heb je nog steeds wel je eigen verantwoordelijkheid.

je hebt wel recht op een eigen leven wat niet verlet laat dat je het moet delen met anderen je leeft immers in een maatschappij waar je rekening moet houden met anderen zodat je geen overlast bezorgt en je houd aan de wetten en regels die zorgen voor een goede manier van omgaan met elkaar, en dat is in de huidige maatschappij schijnbaar voor vele een hele opgave.

Ja, ik vind dat ieder mens recht heeft op zijn/haar eigen leven. Vanaf het moment, dat je ouders niet meer over jouw levenskeuzes kunnen/mogen beslissen, en dat kan per individu verschillen, ben jij de enige die dat mag en moet doen. Bij mij was de eerste echt bewuste keuze in mijn leven, om niet meer in het ouderlijk huis te willen wonen, omdat ik de regels daarvan op een dusdanige manier niet meer kon accepteren en volgen, en daardoor voor onvrede en onrust zorgde. Ik was toen 17. En ik vind, dat ik met het geschenk van mijn leven zo om mag gaan, als ik voor de enig-juiste manier houd. Waar op de wereld ik wil wonen, werken, met wie, hoe lang - het zijn allemaal mijn keuzes, waar ik zelf in ieder opzicht verantwoordelijk ben. In ieder van ons zit een eigen trommel, en in dat ritme stappen we door het leven. Of stappen we eruit, als het daarvoor de tijd is geworden..

Ik deel het met anderen, daar heb ik zelf voor gekozen, maar nu moet ik het ook. Ik heb namenlijk kinderen. Daarbij heb ik wel recht op mijn eigen dingen, hobby's werk, vrienden etc, maar mijn kinderen, komen nu toch echt op de eerste plaats, indien nodig natuurlijk.

Ja, net als iedereen. Maar dat betekent niet dat ik verder met niemand rekening hoef te houden of altijd maar onbeperkt mijn eigen zin kan doen. Voor zo'n leven kun je wel kiezen natuurlijk, maar dat heeft ook zijn prijs, uiteindelijk : eenzaamheid. Iedere sociale interactie met andere mensen impliceert dat je je aan moet passen, dingen moet accepteren of compromissen moet zoeken. Maar dat hoeft helemaal niet negatief te zijn of met tegenzin te gebeuren ; integendeel.

Ik denk dat iedereen recht heeft op zijn of haar eigen leven. Maar....ik weet zeker dat je heel erg ongelukkig wordt als je deze niet deelt met anderen. Durf liefde te geven en te ontvangen, want daar draait het om. Evengoed moet iemand kunnen kiezen voor een leven zonder anderen. Een kluizenaar moet zelf mogen beslissen of hij /zij op die manier leven wil. Daar mogen we ons niet mee bemoeien.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100