Hoe ga je om met een kind (22j) dat niet wil studeren noch werken?

Wij zijn een nieuw samengesteld gezin. Pluspapa, 49j, mama, 47j, zoon 22j en dochter 17j. De dochter woont bij haar papa en komt om de week naar ons. De zoon woont bij ons en gaat regelmatig naar zijn papa. De zoon wil maar niet studeren. Alleen maar gamen en filmpjes bekijken. Middelbare school doorlopen zonder problemen, steeds latijnse gevolgd. Nu al 3j universiteit maar zonder succes. Niet naar de les gaan, tot een stuk in de nacht spelen en filmpjes bekijken, tot een eind in de dag in zijn bed liggen.
Hij heeft vorig jaar in augustus van zijn ouders te horen gekregen dat hij nog 1 kans krijgt om zichzelf te bewijzen aan de universiteit maar al na 2 weken herviel hij in hetzelfde patroon. We wachten nu de resultaten van zijn laatste examens af.
Naar mijn gevoel, met zijn houding en mentaliteit kàn je niet slagen aan de universiteit. Dat zeg ik al jaren en die jaren hebben me steeds gelijk gegeven. Ik denk niet dat het deze keer anders zal zijn.
Maar gaan werken wil hij echter ook niet. Hij wil graag een diploma behalen. Hij denkt alleen dat dat diploma er kan komen zonder een inspanning te leveren.
Ikzelf ga al bijna 30j dag in dag uit werken en het stoort me enorm dat hij de hele dag in zijn bed ligt. Ook in het huishouden draagt hij niets bij. Dit is niet de opvoeding die ik wil geven. En deze situatie weegt op onze relatie. Hij is niet voor rede vatbaar en de mama weigert de confrontatie aan te gaan. Ik weet niet hoe ik hiermee moet omgaan.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het probleem zit hierin: je moet grenzen stellen. Niet doen heeft consequenties. Hij is oud genoeg om op zichzelf te gaan wonen.

In een eigen kamer/kot zetten en met een kleine toelage zelf een paar maanden laten worstelen met het leven van een zelfstandige student die zich moet redden verder. Laat hem een bijbaantje zoeken om rond te kunnen komen en laat hem thuis komen om advies te vragen. Verder alles zelf laten doen. De was, de boodschappen, opruimen, schoonmaken, koken en in de eerste plaats naar les gaan en studeren. Lukt dit allemaal niet, moet ook de kans geven om het te leren en dit kan niet in een week, dan gewoon een baan laten zoeken met schooldiploma. Loslaten dus. Een kind van 22 is geen kind meer en als het niet wil, dan houdt het op. Hij zou niet de enige zijn die zo begonnen is en toch verder kwam dan verwacht. Dit is niet gemakkelijk, sterkte!

@Sonny, U bent de pluspappa van de zoon en dochter van uw huidige vrouw en hebt binnen deze relatie de zorg voor haar kinderen op u genomen. Het gros van de Belgen heeft overigens deze term al weer beentje gelicht – afgewezen. Voor het omgaan met de moeilijkheden en wrijvingen die pluskinderen in een plusgezin kunnen veroorzaken is geen panklaar antwoord en ook geen panklare oplossing. Pluspappa is een eufemisme en een eufemisme komt in de buurt van bedrog, zoals een halve waarheid een eufemisme is voor een hele leugen. Een pappa heeft namelijk rechten, de term pluspappa suggereert dat er extra rechten zijn. In de praktijk geldt het tegendeel, een pluspappa heeft géén extra rechten, als het er echt toedoet heeft een pluspappa weinig tot niets in te brengen. Er zijn diverse wetsvoorstellen ingediend om de pluspappa’s en plusmamma’s over de opvoeding van hun stief- of pluskinderen mee te kunnen laten beslissen. Onder anderen door Sabien Lahaye-Battheu toentertijd volksvertegenwoordiger in de Kamer. Niet alleen de VLD/Open Vld wil de meerdere rechten in een wet gieten. Meer Juridische rechten of niet, zolang je niet praat, geraakt er niks opgelost. Bedenk: niets is blijvend, ook dit probleem niet. Wel kans dat er een nieuw probleem voor in de plaats komt. Ik zie voor u momenteel maar één mogelijke oplossing die kan werken, en die is zoals PJJMulder in haar reacties voorstelt. Ga samen met uw vrouw rond de tafel zitten. Veel goede gesprekken vinden plaats tijdens een dinertje buitenshuis of thuis aan een mooi gedekte tafel. In ieder geval het proberen meer dan waard. Zorg dat de relatie met uw vrouw geen scheuren gaat vertonen en probeer u te concentreren op zijn goede eigenschappen, die heeft deze zoon van uw vrouw wis en waarachtig: hij heeft de Middelbare school doorlopen zonder problemen, steeds Latijns gevolgd. - Dit is niet de opvoeding die ik wil geven - schrijft u, maar bij het aanleren van verantwoordelijkheid is luisteren en loslaten het belangrijkst.

Toegevoegd op 31 januari 2019 12:40: tekst

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100