Is het gebruikelijk dat een kind zich maanden na het invoeren van nieuwe regels door nieuwe leefomgeving nog steeds misdraagt (soms erger) of verzet?

Het gaat om mijn stiefzoon die sinds enkele maanden bij ons woont.
Voorheen was er weinig structuur in zijn leven en waren er dan ook weinig regels.
Inmiddels lijkt het bij ons thuis wat beter te gaan maar op school gaat het buiten zijn cijfers om nog niet zo goed.
De leraar zegt dat hij vreselijk agressief is en andere kinderen slaat.

Is het te vroeg is om van hem te verwachten dat hij dit soort gedrag niet meer vertoont?
En is het misschien een soort verzet tegen de regels en structuur die wij hem thuis bieden die overigens reeel zijn?

Toegevoegd na 8 minuten:
Hij vertoonde dit gedrag al voor hij bij ons woonde maar de laatste tijd komt het vaker achter mekaar voor.
Hij is overigens 11 jaar.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

11 jaar is een moeilijke leeftijd voor dit soort ingrijpende veranderingen. uiteraard zitten er aan gedrag bepaalde grenzen, maar door deze duidelijk aan te geven is er nog niet duidelijk waarom en waardoor de frustratie zo hoog oploopt. heftig verzet zijn vanwege het veranderen van regels, maar om dit op kinderen te botvieren dmv agressie lijkt mij een alarmsignaal om bij een hulpverlener neer te leggen. proberen rustig te blijven, geen oude koeien uit de sloot, geen woorden als (jij kan nooit, jij doet altijd etc) en vragen waarom het kon gebeuren dat hij zich niet aan de afspraak heeft gehouden. niet enkel de gevolgen (naar je kamer, want....) maar ook zijn verhaal erachter willen horen en hier naar vragen (uiteraard op een rustig moment) hoe boos of teleurgesteld je ook mag zijn: het kind neutraal benaderen (ipv bv het kind roepen, aan de tafel gaan zitten en het even willen bespreken, naar het kind toegaan en naast hem gaat zitten) geef bv aan dat je het heel vervelend vind dat hij niet lekker in zijn vel zit en hem er graag bij wil helpen dit te veranderen maar je hiervoor zijn hulp nodig hebt. vragen waarom hij zo boos is, waar hij moeite mee heeft, en hoe hij het graag zou willen zien. vervolgens kan je uitleggen waarom bepaalde regels er zijn en kijken of hij een voorstel tot compromis heeft (gaat er niet om dat je regels aan moet passeen, maar om het feit dat hij gehoord kan worden) geef aan dat boos zijn niet erg is, maar de manier waarop hij het uit voor niemand leuk is en al helemaal niet voor hemzelf. (kinderen zouden niet ze graag met hem willen spelen bv, het lokt negatieve reacties uit etc) vraag of hij voel wanneer hij boos wordt, en wat event een mogelijkheid kan zijn om te voorkomen dat hij ontploft. mijn zoontje van 7 heeft ook woede aanvallen en heeft geleerd te herkennen wanneer dit eraan zit te komen. hij geeft aan dat hij boos gaat worden en neemt een time out (gaat naar zijn kamertje om rustiger te worden dus niet voor straf) en komt terug als het afgezakt is (dan praten we erover en krijgt hij een dikke pluim) op school loopt hij weg van een kindje wat zijn woede triggert als het kindje zelf niet weg wil gaan als hij dit vraagt. kortom, focus je vooral op de pluspunten want waarschijnlijk is er door zijn gedrag inmiddels genoeg negativiteit op hem los gelaten. wie weet gaat het niet om de regels 'an sich'?

Het is natuurlijk nogal een verandering in zijn jonge leventje, thuis ervaart hij nu structuur en past zich daaraan aan. Om dit op school ook gelijk te kunnen is denk ik teveel gevraagd. Doet hij aan sport waar hij zijn energie in kwijt kan? Afgezien van het feit dat hij veel veranderingen doormaakt begint hij ook aan zijn puberteit. Het zal echt niet ineens ondanks alle goede bedoelingen van jullie en inspanning van iedereen ineens goed gaan. Het begin is er maar verwacht geen complete omslag, dat is echt bijna niet mogelijk. Agressie is niet accepteerbaar, maar volkome gehoorzaamheid is niet reëel om te verwachten. Zoek samen met de school en evt professionals naar een oplossing. Succes.

In ieder geval is het nog veel te vroeg om een conclusie uit het gedrag van het kind te halen. Daarbij ben je eigenlijk hier op de verkeerde plek om een goed antwoord te krijgen, voor dergelijke moeilijke gevallen hoor je eigenlijk te zijn bij het GGZ of een andere instelling die jullie kan begeleiden naar een andere houding van het kind, vind het dan ook heel jammer dat de school jullie niet verder op weg helpt en de nodige handgrepen geeft in plaats van het negatieve op te sommen.

Gezien de problematiek van je stiefzoon, ook gelezen in je andere vragen, denk ik dat het heel logisch is. Thuis lijkt het beter te gaan: reden voor een GEFELICITEERD!! Super!!! Ik denk, dat de structuur thuis juist heel erg fijn is voor hem, zeker gezien de verbetering. Kan zijn, dat hij zijn frustraties afreageert op school en zijn medeleerlingen. Wat er op school gebeurt is aan de leerkrachten: zij dienen hulp in te roepen van deskundigen als ze het niet kunnen handelen. Misschien kan je het echt (nog?) niet verwachten van hem. Er is zoveel gebeurd en hij is pas 11..... Op school is er misschien toch nog te weinig structuur voor hem? Of zijn ze niet consequent genoeg? Werkt straf voor hem, of reageert hij beter op belonen van goed gedrag? Dat zijn allemaal belangrijke dingen om uit te zoeken, ook voor thuis. Heel veel succes!!!

Ik denk dat je stiefzoon heel normaal gedrag vertoont als ik lees (ook in eerdere vragen van jou) wat hij allemaal meemaakt: Hij is nog een kind. Zijn vader is veel weg. Zijn vader kan heftig op hem reageren. Zijn stiefmoeder vindt het moeilijk om hem lief te vinden. Hij heeft ADHD. Hij vindt geen veiligheid op school. Hij is een paar maand geleden bij jullie komen wonen. Hij krijgt te maken met nieuwe regels en structuur. Zou niet iedereen het in zo'n situatie moeilijk hebben? Probeer het vanuit zijn perspectief te zien. Dan gaat het liefhebben misschien ook wat gemakkelijker. En probeer dan vanuit dat perspectief oplossingen te bedenken. Maar heb geduld en benadruk alles wat wèl goed gaat. Sterkte!

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100