Kindje van 2 kan niet goed eten en krijgt sondevoeding, iemand ervaring hiermee?

Mijn achterneefje van 2 die te vroeg is geboren is had bij de geboorte nog geen zuigreflex en kreeg voeding via een slangetje.
Inmiddels heeft hij operatief een sonde gekregen en het zuigreflex is er nooit geweest (voorheen had een losse sonde).
Hij kan wel slikken en krijgt ook wel voeding via de mond maar negen van de 10 keer wordt dit altijd uitgespuugd.
De zin in eten kent hij niet en hij lijkt er ook niet van te genieten.
Mijn neefje heeft een grote achterstand in zijn ontwikkeling zoals het nog niet kunnen lopen, woordjes roepen en is ook erg mager en wankel maar wel in lengte redelijk 'normaal'.
Hij is continue in behandeling of onder controle en er wordt gezegd dat er geestelijk niks mis is en hij de achterstand waarschijnlijk nog wel kan in halen.
Heeft iemand hier ervaring mee en kan hij alsnog een zuigreflex ontwikkelen?
Kortom hoe kan dit allemaal?

Toegevoegd na 7 minuten:
Er was ook iemand die dacht dat het tussen zijn oren zat dus het niet willen eten.
Zijn moeder probeert ook afwisselende voeding via zijn mond te geven om zijn smaak te prikkelen wat soms even goed gaat maar dan vervalt hij weer terug.

Toegevoegd na 10 minuten:
En het uitspugen gaat dmv braken maar ook gewoon weigeren of uitspugen.

Toegevoegd na 12 minuten:
En voeding via de mond gaat via een lepeltje want zuigen via een flesje kan hij dus niet.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Misschien een tip: Vereniging Nee-eten! Dit is een Vereniging voor Ouders van Kinderen met Chronische Voedselweigering en Sondevoeding. Het komt dus zeker vaker voor en hier kun je ervaringen etc. delen met lotgenoten.

Bronnen:
www.nee-eten.nl

mijn nichtje van 3 is geboren met een ernstige hartafwijking. de eerste drie weken ging alles nog goed en dronk ze zelf, maar na die drie weken is ze lange tijd beademd geweest en toen het na weken eindelijk beter ging, was haar zuigreflex weg en wilde ze niks meer in haar mondje. ze heeft tot voor kort sondevoeding gehad, omdat, ondanks logopedie en veel proberen, ze echt niet zelf kon eten. ook met de sondevoeding spuugde ze veel. uiteindelijk kreeg ze steeds meer last van de sonde(voeding) en met engelengeduld eet ze nu sinds kort potjes olvarit en pap. het gaat nog steeds heel moeizaam, maar ook omdat ze nu niet meer die sondevoeding, die een ontzettend vol gevoel geeft, krijgt, ervaart ze meer een hongergevoel. toch is dit mi niet de reden dat ze eet, want mijn zus en zwager hadden al eerder geprobeerd om de sonde er uit te laten, maar ze liet zichzelf gewoon uithongeren. bij mijn nichtje is het (inmiddels) ws toch een psychisch probleem, omdat ze zelf onbewust toch wel in de gaten heeft dat eten een heel issue is. ik denk dat ieder "geval" toch anders is, maar het enige advies dat ik kan geven is: heeeeel veel geduld!! het kan echt nog wel goed komen.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100