Ouders & Kinderen

Er loopt een zaak in het familie recht.Binnenkort is hier een zitting van.De tegenpartij heeft nu ineens een nieuwe procedure opgezet, waarop er binnenkort nog een aparte zitting zal zijn. Mag dit zomaar?

Hii,
Ik moest vandaag bloedprikken in het ziekenhuis, alweer. Voor pfeiffer en ander dingen. Ik ben pasgeleden al eerder onderzocht voor pfeiffer. Normaal doet bloedprikken geen pijn bij mij. Ze prikken dan in het midden van mijn elleboog holte. Nu prikte ze aan de zijkant en dit deed verschrikkelijk pijn. Ik weet niet of het daardoor kwam, maar na 3 buisjes ( met pijn ) werd ik heel erg duizelig. Er kwam op het begin ook bijna geen bloed uit. Daarna wel. Ik moest in totaal 7 buisjes, en werd steeds duizeliger. Volgens mijn moeder werd ik bleek en werden mijn lippen steeds witter. Ik moest daarna even gaan liggen.

Iemand enig idee waarom ik zo duizelig werd?


Alvast bedankt

Ps. Ik ben nu 13.

Omschrijving van geluk: Energieker, weinig piekeren, minder snel overbelast, niet janken in bed, actief bezig met school etc.

Het is bijna ziekelijk, maar naar de moordpartij in de VS zijn er mensen die roepen dat dit komt omdat mensen almaar lopen te werken en hun kinderen niet meer zelf opvoeden. Als die moordenaars nu maar een moeder die met een kopje thee op ze had zitten te wachten na school gehad hadden, was dit allemaal niet gebeurd.
Ik vraag me af in hoeverre er onderzoek is gedaan naar de verschillen in het gedrag en sociaal besef tussen kinderen van thuisblijfmoeders (of -ouders) en werkende ouders, en wat daar dan de resultaten van zijn.

Ik woon al twee jaar samen met mijn vriend. Eerst als vrienden, sinds anderhalf jaar als koppel. Mijn ex woont bij ons.
We hebben een appartement met een kleine slaapkamer en een grote. Wij slapen in de grote.
Het gaat al een tijdje slecht tussen ons. We hebben al maanden geen sex meer en ook kussen en andere aanrakingen storen mij. Maar hij gelooft niet dat ik ongelukkig ben in deze relatie. "Maar vorige week heb je mij nog een knuffel gegeven" zegt hij dan, als bewijs dat ik mij wél nog goed voel bij hem.

Omdat ik een psychische aandoening heb wijt hij alle emoties aan mijzelf en ziet niet in dat hij zelf ook een actieve rol speelt bij ruzies en conflicten. Bijgevolg neemt hij geen van mijn grieven en problemen serieus. Meestal is zijn reactie dan "dat ik mijn pillen moet nemen en stoppen met drama maken".

Probleem is wel dat ons huurcontract (3 personen dus) nog meer dan een jaar geldt. We zijn enkel in staat het te betalen met ons 3, als één van ons vertrekt valt dat niet meer te betalen. Bovendien heb ik nog een heleboel schulden bij mijn vriend die ik niet onmiddellijk kan terug betalen. Ik voel me dus vastgebonden aan deze non-relatie en ik durf niet gewoon "weg te lopen". Maar ik denk, zolang ik niet vertrek, ik er niet van af zal kunnen geraken. Ook de huisdieren zijn van toen ik nog single was en die kan ik niet achterlaten.