Ouders & Kinderen

Ik zelf eet sinds mijn eerste zwangerschap geen fruit meer. Vind het echt niet meer lekker. Daarvoor vond ik fruitsalades heerlijk Daarintegen vind ik speklappen na mijn zwangerschap weer geweldig. Ook was ik gek op zuur. Nu hoef ik er alleen maar naar te kijken en de rillingen lopen over mijn rug. Hoe kan dit eigenlijk?

Als je eerst bijv. rond hebt gefladderd. zit nl op t moment in een situatie dat t me allemaal beklemd en vraag me dus wel af of ik drmee door moet gaan maar k vroeg me af of dit in de toekomst (niet dat ik HEM of uberhaupt mezelf daarop laat wachten) nog goed zou kunnen komen?? Als we wat ouder zijn en we t miss toch wel inzien dat we t voor elkaar zijn.. Ja tuurlijk komt dit als een sprookje over maar vroeg me dit af omdat een buurmeisje dit wel zo ongeveer heeft meegemaakt..iemand nuchtere reactie hieroP?

Mijn dochter merkte gelijk dat de jas die ze aantrok na een kinderfeestje niet van haar was. De jas was bijna hetzelfde in kleur en soort maar was van een ander merk. Ze vond de jas smerig reuken anders dan haar jas en niet lekker zitten al had ze dezelfde maat.

Haar eigen jas hing er niet meer maar is inmiddels terecht. Een ander meisje had deze per ongeluk meegenomen en ook aangetrokken. De moeder kwam er gelukkig achter ook door de geur maar ook door moeders instinct.

(Ik ga zelf niet scheiden) Iets wat ik mij gewoon afvraag door scheidingen om mij heen.

Afgelopen vrijdag op zaterdagnacht ben ik om half één naar een meisje hier aan de overkant gegaan, omdat het inbraakalarm piepte (dacht ze). Uiteindelijk bleek het het brandalarm te zijn waarvan de batterij bijna op was. Heb de batterij eruit gehaald en haar vader zou het verder oplossen als hij de volgende dag thuis was.

Na het verwijderen van de batterij ben ik nog even blijven hangen en uiteindelijk bood ze me een drankje aan. Hierop zei ik eerst dat het dan te laat werd, maar uiteindelijk stemde ik toch in. Ze zei dat dat wel meeviel.

Op een gegeven moment zijn we naar boven gegaan, naar haar slaapkamer, en hebben we hier nog een tijd staan praten over van alles en nog wat. Ze moest van haar ouders eigenlijk op tijd slapen, omdat ze ziek is en een kuur had.

Toen haar zus thuis kwam van het stappen moest ik snel weg, anders zou ze het ontdekken dat ze nog wakker was en het doorvertellen aan haar ouders. Het was inmiddels kwart voor drie.

Nu krijg ik een schuldgevoel, omdat ik bewust het risico heb genomen dat zij problemen zou krijgen thuis. Had gewoon direct weg moeten gaan na het brandalarm. Wat kan ik aan dit schuldgevoel doen?