Als je als volwassen kind, nog zit met onuitgesproken issues tegenover je moeder, is het dan fair, of juist not done, om haar dat alsnog te vertellen?
ik zit er zelf mee, vind aan de ene kant, dat ik t gewoon maar voor me moet houden, zij heeft ook maar gedaan wat ze kon etc, maar aan de andere kant, wil ik t ook kwijt..
als ze dood is , kan ik t nooit meer zeggen, en wie weet zit ik er dan voor altijd mee?
Ben altijd al iemand die nooit boos word, kan t gewoon niet goed, dus heb eigenijk altijd mijn mond gehouden, maar voel dat dat niet goed voor me is....
ze zegt soms dat zij haar moeder mist, die ze vrij jong verloren is, en dat ze verdrietig vind, dat wij niet zo een band hebben, van , samen de stad in, kopje thee etc..
ik mis dat ook! heb voor mijn gevoel nooit een moeder gehad en dat terwijl ze nog leeft!
aan de andere kant denk ik , arm mens, laat r toch, straks is jullie band helemaal kapot, omdat zij niet kan praten over dingen.......
wat is jullie advies?? ma is al bijna 70, baalt dat ze geen betere band met me heeft, en doet of ik slecht ben, of minder waard, etc, door keuzes die ik gemaakt heb, maar door gebrek aan opvoeding van haar kant, heb ik nooit geleerd wat het is om vrouw te zijn, ben ik geen moeder geworden etc, het heeft dus een heel grote impact op mijn leven, maar ik heb haar nooit gezegd wat ik vind.......
loop nu al maanden te dubben, wel of niet??
vast dank voor jullie input....