IBS gekregen zonder direct gevaar voor mijzelf, omgeving of goederen, hoe kan dit juridisch toch mogelijk zijn?

Ik heb een paar maanden geleden een IBS (inbewaringstelling) gekregen, dit terwijl ik met psychotische decompensatie in mezelf gekeerd op bed lag, maar geen enkel aantoonbaar gevaar voor mijzelf, anderen of goederen veroorzaakte, alleen wat minder at, en vaak eenzijdige avondmaal (vegaburgers) gedurende een week of 2.

hoe is dit mogelijk in Nederland? mag dit? hoe kan ik mijzelf tegen zoiets juridisch verdedigen?
Zelfs binnen de 3 weken is de IBS van kracht gebleven, terwijl er waarschijnlijk niet eens sprake (meer) was van (echte) psychotische klachten.
wat moet ik nu doen? wat kan ik hiermee? mocht een volgende keer zo'n situatie zich weer voordoen.

Een ambulant Psychiater heeft overigens na verloop van mijn opname al toegegeven
" En toch bent u opgenomen ".
Doelend op, ondanks de gevaarcriteria.

Weet jij het antwoord?

/2500

Voordat jij opgenomen wordt, zijn er flink wat mensen om hun mening gevraagd. Deze mensen maken een serieuze afweging of jij wel of niet opgenomen dient te worden. Als blijkt dat het voor jou beter is dit wel te doen, zal dat ook gebeuren. Er zijn een aantal mogelijkheden om hier snel uit te komen. Maak je advocaat duidelijk dat jij hier niet thuishoort, dien een klacht in over je opname, vraag of er getuigen bij je hoorzitting aanwezig kunnen zijn, die kunnen getuigen dat jij hier niet thuishoort. Laat zien dat jij hier niet thuishoort. Vraag een gesprek met de rechter aan.

Een gedwongen opname is een beperking van de vrijheidsrechten die iedereen in Nederland heeft. Dat kan niet zomaar. Daarvoor moet een reden zijn die in een wet is beschreven. De redenen die hebben geleid tot een gedwongen opname volgen uit de wet BOPZ (Bijzondere Opnemingen in Psychiatrische Ziekenhuizen). Er moet sprake zijn van een psychische stoornis waardoor men gevaar veroorzaakt voor zichzelf of voor anderen en er moet nog voldaan worden aan een groot aantal andere voorwaarden. Voor een gedwongen opname en verblijf in een psychiatrisch ziekenhuis is een rechterlijke machtiging vereist. Voordat de rechter zo’n machtiging geeft beoordeelt hij zelf of er sprake is van de vereiste redenen. Daartoe hoort hij altijd degene voor wie een machtiging wordt aangevraagd tenzij hij vaststelt dat de patiënt daartoe niet bereid is. Als de rechter de patiënt nog niet heeft gehoord dan zal hij hem vergezeld van de griffier in het ziekenhuis bezoeken en laat hij zich voorlichten door mensen uit zijn omgeving. Deze eis verzekert de patiënt ervan dat de beslissing tot gedwongen opname zorgvuldig wordt overwogen en genomen. Als aan alle voorwaarden is voldaan geeft de rechter nóg niet zomaar een machtiging af. De rechter geeft ook opdracht een raadsman toe te voegen tenzij de patiënt dat niet wilt. Deze raadsman staat de patiënt bij in het behartigen van zijn juridische belangen. De raadsman is bijvoorbeeld, als de patiënt dit wenst, aanwezig wanneer de rechter hem bezoekt en let er op dat de juiste procedure wordt gevolgd. De rechter beslist in elk geval binnen drie weken nadat de OvJ de vordering heeft ingediend of hij de machtiging zal verlenen. De patiënt krijgt een afschrift van de beschikking. Ook zijn raadsman, de bevoegde vertegenwoordiger en de OvJ krijgen een kopie. Degene voor wie de machtiging is aangevraagd en verleend kan niet in beroep gaan tegen de uitspraak van de rechter.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100