Waarom is alles één groot toneelstuk?

“Life's like a play; it's not the length but the excellence of the acting that matters”. Seneca (Roman philosopher, mid-1st century AD)

Een hoop mensen willen graag een goede indruk maken op een ander, en zijn veel bezig met wat "men" van ze vindt.
Om te bewerkstelligen dat ze dus leuk, intelligent of aardig gevonden worden geven ze antwoorden waarvan ze weten of menen te weten dat die bij een ander in de smaak vallen.
Op den duur bereik je daar echter het tegenovergestelde mee. Mensen vinden je niet meer zo aardig of leuk omdat je met alle winden meewaait, en niks eigens meer hebt.

Dus, een wijze raad: Blijf gewoon jezelf, dan kom je uiteindelijk het verste!

Wanneer je niet meedoet aan dit toneelstuk tel je niet mee. Het begint al op zeer jonge leeftijd,Kinderen welke het stuk niet snappen worden gepest.

Op welke gegevens baseer je je claim dat de mensen zich anders voordoen dan ze zijn? Ken jij anderen beter dan zij zichzelf kennen?

Mensen gedragen zich op manier X, dan zou het best zo kunnen zijn dat ze hier ook daadwerkelijk achter staan. Dit kan inhouden dat ze het gewoon netjes vinden om niet per sé direct te zeggen wat ze denken omdat anderen ook gevoelens hebben. Dat ze dingen doen en laten rekening houdend met omstandigheden, en allerlei gedragingen die voor een buitenstaander met beperkte informatie misschien niet altijd te begrijpen is, maar voor de persoon in kwestie, die het gehele eigen gedachten-proces van binnenuit meemaakt, wel kan verklaren.

Zolang je niet over de volledige informatie beschikt over hoe een bepaald gedrag tot stand komt, en welke omstandigheden en overwegingen - bewust en onbewust - meespelen, vind ik het knap dat je zou kunnen bepalen dat een ander zich anders voordoet.

De wereld is een schouwtoneel, elk speelt zijn rol en krijgt zijn deel. Joost van den Vondel, tweede helft 17e eeuw.

Het is al een paar meer mensen opgevallen, zo je ziet.
En geaccepteerd als een gegeven!