Moet je perseé om iemand goed te leren kennen 24/7 samen zijn?

Vaak zeggen ze, ga samen op vakantie of ga samen lang weekend weg. Maar is dat echt nodig om iemand goed te leren kennen? Kan toch ook gewoon zonder 24/7 met iemand opgetrokken te zitten?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het gaat over het algemeen wel sneller ja, als je de spreekwoordelijke 24/7 bij elkaar op de lip zit. Anders kun je altijd nog vluchten naar je eigen huis.

Persé 24/7 samen zijn (opgetrokken gaat wel héél ver - zou je misschien een ietsje-groter tentje moeten meenemen ;-))) hoeft natuurlijk niet, om iemand goed te leren kennen. Als je echt zonder masker elkaar heel eerlijk vertelt over je slechte/minder goede eigenschappen, en je bent niet zó verblind door verliefdheid dat je denkt :'t zal zo'n vaart wel niet lopen....., kan je óók voorbereid zijn op een slordigheids-tic of een verschrikkelijk ochtendhumeur, of toiletteer-gewoontes waarbij stapels tijdschriften worden meegenomen, en je hem/haar het eerste uur niet terugziet. Zelfs wél 24/7 samen zijn geeft geen garantie, dat je iemand 'kent'.....praat maar eens met mensen, die na een jarenlange relatie uit elkaar zijn, en tot de conclusie kwamen, de ander hélemaal niet gekend te hebben, of heel erg teleurgesteld zijn in een voor hen plotseling opgedoken eigenschap, die jarenlang in het geheim er blijkt te zijn. Mijn moeder noemde dat :'elkaar kennen met de lichtjes áán, of met de lichtjes uit'. Als je de ander neemt, zoals hij/zij is, met lichtjes aan en uit, kan je zeggen, dat je elkaar goed kent. Volgens mij is het het allerbelangrijkste, dat een mens een ander mens zichzelf laat zijn - en óók morgen, en volgend jaar. Mensen veranderen in de loop van hun leven, en die veranderingen zijn niet te beïnvloeden of op te anticiperen. Laat elkaar in je waarde, en kijk naar hoe de mens naast jou zijn/haar leven leeft. Dan ben je samen op ontdekkingsreis, en dat kan héél gezellig zijn.

Nee 24/7/52, en dan na jaren dan begin je die te leren kennen... En dan nog zul je merken dat je het erg vak mis hebt, zoals de andere reageert op zaken... Dus ja, 24/7/52 is een goed begin... Anders leer je die ander niet kennen...

Echt nodig is het niet maar wel aan te raden. Ik zie het altijd als een soort stage lopen. Je kunt dan goed bepalen of dit wellicht iets voor je zou kunnen zijn.

Normaal gesproken mag je er vanuit gaan dat wanneer 2 personen 24/7 bij elkaar zijn, het leven ahw gecondenseerd beleefd wordt. Ga maar na. Wat jij of hij ook doet, de ander heeft er weet van. Je ziet wat de ander doet, hoe hij eet, drinkt, een boer laat (of een ander product van de spijsvertering), in zijn neus peutert, maar vooral hoe hij op jou reageert en jij op hem. Daarin zit de grootste les . En dan niet, wanneer het even moeilijk wordt, 'wegvluchten'. Uitpraten, kijken of je er beiden naar tevredenheid uit kunt komen.

Ik had een jarenlange vriendschap als kind,we zagen elkaar niet regelmatig maar als we samen waren konden we het heel goed met elkaar vinden.Toen we tieners waren zijn we samen op vakantie gegaan.Dat viel tegen,zij had wat eigenschappen die eerst niet storend waren maar toen we de hele dagen samen waren wel erg opvielen.We hebben er wat leuks van gemaakt en hebben heus wel genoten maar na deze vakantie hebben we elkaar maar èèn keer weer gezien.De vriendschap was over,we hadden elkaar echt leren kennen. Dus...trek je conclusie.

Als je echt dag en nacht met elkaar samen optrekt moet je je ook aan elkaar aanpassen. Het blijkt dan snel genoeg of dat lukt of niet. Je kunt nog zo verliefd zijn, en elkaars onhebbelijkheden door een roze bril zien, of verdoezelen met de mantel der liefde, maar als je samen een weekend of een vakantie weg bent, en jij wilt steeds cultuur snuiven terwijl hij de hele dag voor zijn tent biertjes wil drinken (dit is een voorbeeld), dan ontdek je snel genoeg of dit "werkt" of niet.

Het is onzin om 24/7 bij elkaar te moeten zijn, mocht je elkaar door en door willen kennen. Dat is helemaal afhankelijk van wat voor type je bent. Ik zou het nooit kunnen, ook al kom ik de beste partner tegen die ik zou wensen. Na max. 3 dagen zit ik vol, en heb ik voor mezelf echt een dagdeel nodig! Voor mij werkt het als ik alles kan laten bezinken en even weer bij mezelf kan zijn. Het is natuurlijk wel heel goed om een week met elkaar op vakantie te gaan (als jullie daar zin in hebben gekregen) en de heftige dingen die je tegenkomt ook met elkaar een plek leert geven. Maar dat hoeft echt niet in de eerste vakantie van meteen een week allemaal op zijn plek vallen. Elk mens is zo uniek en het duurt lang voordat je een ander echt snapt; rationeel (ah daarom doet hij/zij zijn dopje niet op de tandpasta-tube, of ah zo kan ik hem/haar motiveren om het dopje er wel op te draaien) als gevoelsmatig (nu kan/wil ik bij hem/haar komen, nu hebben we juist ruimte nodig).

je komt er dan wel snel achter of het inderdaad goed 'klikt'.

Nee, hier ben ik het zeker niet mee eens. Alleen de gedachte is voor mij al erg benauwend en onnatuurlijk. Vraag jezelf eerst af, hoe goed je iemand werkelijk wil leren kennen en wat echt belangrijk is. Door ook ruimte te geven aan de ander en te nemen voor jezelf, kun je juist meer jezelf zijn. Gaat het om kwantiteit of kwaliteit? Als je samen op vakantie gaat, doe dit dan met als uitgangspunt dat je het beide graag wil. En niet als een soort van test waaraan je af kunt meten of je iemand goed genoeg hebt leren kennen. Niemand is perfect en er zijn altijd wel dingetjes die je minder leuk zult vinden van elkaar, het is maar net hoe belangrijk je ze zelf maakt. Je kunt iemand goed leren kennen in goede en slecht(ere) tijden, in mijn ogen is het dan goed in de basis en daarvoor hoef je echt niet 24/7 samen te zijn.