Wanneer moet je het verkeer bedanken?

Moet je even je hand of duim opsteken als je voorrang krijgt of als de ander voorrang had moeten krijgen? En als iemand op je moet wachten moet je diegene dan ook 'bedanken'? Wat zijn de normen en waarden hierin, want ik heb de neiging om altijd maar mijn hand op te steken ;)

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Als iemand jou iets toestaat, je de ruimte geeft, waar je volgens de verkeersregels niet direct recht op hebt, maar wat gewoon zo gaat.Bv. je hebt per ongeluk een verkeerde afslag genomen, en je keert op de weg, waardoor het verkeer even moet wachten. Dan bedank je even, even je hand opsteken.

je hand vriendelijk opsteken is nooit verkeerd! :) zelf steek ik als bijrijdster m'n hand waarderend op als mensen zich hoffelijk opstellen in het verkeer. de situatie waarin dit gebeurt kan verschillen.

Als ik met een aanhanger rijd,en ik haal een vrachtwagen in,dan geeft de chauffeur meestal een lichtseintje dat ik hem voorbij ben.Wat ik dan doe is eerst m'n linkerknipperlicht een keertje laten zien ,dan rechts en als laatst nog een keertje m'n linkerknipperlicht. Teken als bedanken die de chauffeurs onderling ook doen...

Het is niet verplicht,maar het is een vriendelijk gebaar. Iemand die je laat invoegen,als dat moeilijk gaat,of je komt van rechts en iemand heeft net de gang erin en jij rijdt heel langzaam. Ik geef meestal een gebaar,met mijn hand,en krijg vaak een handje terug. Dit komt allemaal de sfeer in het verkeer ten goede.

Als daar een rede voor is kan je bedanken, net als in situaties die niets met het verkeer te maken hebben. Je voelt het vanzelf aan.

Het moet niet. maar bijna iedereen steekt de hand even op als ik het hier meemaak, ik gebaar ook vaak naar een fietser dat ze door kunnen fietsen, de meesten zwaaien wel even naar me.

Heel erg netjes vindt ik , als auto,s rekening houden met ouders die b.v hun kind naar school brengen met de fiets. Het kind moet vaak nog alles leren, en ouders hebben er de handen vol aan, je weet nooit hoe kinderen reageren. Ik stop er altijd voor, zodat ouder en kind helemaal hun gang kunnen gaan. Voorrang telt voor mij niet, zij hebben bij mij altijd voorrang. Hiervoor zijn zij mij altijd erg dankbaar, maar voor mij is het iets heel normaals.

Ook als ik opeen V.O.P. oversteek,bedank ik een wachtende automobilist altijd,door even m'n hand op te steken,ook al heb ik voorrang. Dat zelfde doe ik als ik voorrang krijg terwijl ik het niet heb. Gewoon een kwestie van beleefdheid en de ander is daardoor sneller geneigd je voorrang te geven.

Een vriendelijke glimlach of een duim omhoog wat vaker in het verkeer kan geen kwaad. Veel leuke rijden dan al die boze gezichten en geirriteerde manoeuvres. Ik zeg dus: er bestaan geen regels voor, gewoon doen!

inderdaad gewoon even een dank je wel, als je iets gegeven wordt, terwijl je daar niet meteen aanspraak op kan maken. of als er een patstelling dreigt en de ander laat jou voorgaan. het is beleefdheid. iets wat we helaas steeds minder tegen komen. het is, vindt ik zelfs al een beetje vreemd, dat een vraag als deze kennelijk gesteld moet worden. want beleefdheid en het bedanken daarvoor, dat zou toch algemeen bekend moeten zijn en toegepast moeten worden? of ben ik nou zo ouderwets?

Je móet niks, maar is wel zo leuk. Maakt ook het autorijden wat plezieriger. Soms een ander wat ruimte gunnen met een gebaar, en soms "vergeven" worden. Op smalle wegen bijv. als iemand voor je wijkt, gaat die poot omhoog als teken van dankjewel. Andere keren, als je ziet, dat iemand in een lullige situatie met de auto zit, wél of geen voorrang, even toch geven als het kan. Autorijden is een kwestie van met z'n allen, en niet wie het eerst komt.

Je hoeft het niet te doen als je gewoon voorrang krijgt omdat je dat volgens de regels ook hebt want dan kan je idd wel aan de gang blijven. Ik bedank iemand als ik: voorrang krijg terwijl ik het niet heb ( heel divers dus). voorgelaten wordt op een smalle weg.

Ik steek mijn duim omhoog als een automobilist mij op de fiets de ruimte geeft. Ik fiets regelmatig met mijn zoon (7 jaar) en als ik de ruimte krijg om over te steken of rustig mijn bochtje te maken, dan krijgt de automobilist een brede glimlach en een opgestoken duim, zelfs mijn zoon weet al dat je op zo'n moment even dank je wel zegt!

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100