Weten de mensen in oorlogsgebieden nog wat liefde is?

Ik zie het zo vaak op het journaal dat mensen zo vol van haat zijn mensen die maar vechten hun hele leven lang.
Waarschijnlijk zijn zij zo opgegroeid en weten niet misschien niet dat er ook nog een andere wereld is van liefde en vriendschap.Zijn die mensen immuum geworden voor hoe het anders kan en is de kans dat zij ooit nog eens gelukkig worden een utopi?

Toegevoegd na 30 minuten:
Ik heb het hier dus niet over de mensen die thuis afwachten tot de oorlog over is maar over de mensen die alles op het spel zetten om te winnen.Waarschijlijk hebben ze idd al zoveel verloren dat het hun niet meer intreseert of liefde uberhaubt nog bestaat.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Misschien dat je de verkeerde media raadpleegt, of dat je zelf een andere definitie van liefde hebt of dat je op een vrij simpele manier redeneert daar is oorlog dus alle mensen daar zijn harteloze monsters. Maar ik totaal, maar dan ook helemaal niets in wat je schrijft. Laatst zag ik een documentaire in, uit mijn hoofd Rwanda. Een land dat in de jaren 90 jarenlang toneel was van een brute burgeroorlog. Dorpen werden uitgemoord, vrouwen verkracht, huizen geplunderd, ledematen afgehakt en kinderen als kinderen meegenomen gedrogeerd en als kindsoldaat ingezet. Het land is nu in opbouw en als moet opnieuw worden opgebouwd. Onder andere een rechts systeem moet worden opgezet. In de documentaire was een stuk te zien over voormalige oorlogsmisdadigers. De westerlingen wilde deze mensen jarenlang in de cel gooien. Nee zeiden de dorpsbewoners wij doen het anders. De mannen ondergingen een ritueel bij de dorpsoudsten en daarna zei men, nu zijn jullie genezen het is jullie vergeven wij gaan samen ons dorp weer opbouwen. Ik vond dat zo knap en mooi. Als ik dan hier af en toe zie hoe harteloos er met mensen wordt opgegaan. Ik denk dat ze op dit punt mijlenver voor liggen in andere delen van de wereld dan wij in het Westen.

Wat je op TV ziet, is altijd de brandhaard van het conflict. Wat ze niet laten zien, zijn de massa's mensen die lijden onder het conflict en helemaal geen oorlog willen. Die zitten verscholen in hun huizen in de hoop om in leven te blijven.

ja ze weten het wel ,maar denken dat ze voor de liefde strijden omdat ze het gevoel hebben dat ze onrecht word aangedaan

liefde is iets alllesoverheersends. Ze zullen dus wel weten wat liefde is en er heel erg naar verlangen!!!

Dat weten ze veel meer dan anderen, niet in oorlog... Vergeet niet dat de liefde bij de leden van het eigen leger heel groot wordt, de kameraadschap kan heel hoog in energie gaan... Dus liefde gaat niet verloren in een oorlog, maar bloeit zelfs op... De liefde voor het eigen lichaam en dat van je medesoldaten schiet omhoog... Broederschap neemt een vlucht en niet alleen in militaire kringen, ook de bevolking wordt broederlijk onder elkaar... Wat jij bedoelt wellicht komt bij (oud)gevangenen bij GuantanamoBay voor... Die zijn gemarteld en hun angst voor de dood is verdwenen, dus dat zijn de mensen die nergens meer voor terugdeinzen, want ze hebben alles al verloren... Dat zijn de mensen die nooit meer regulier een bestaan kunnen opbouwen... Die zijn immuun voor geluk, die zijn verloren, totaal verloren... Heel pijnlijk is dat, heel pijnlijk, voor iedereen... Dat is een zeer grote smet op het blazoen van Amerika...

Ja hoor dat weten ze gerust. Want de familie en vrienden zullen zo veel hechter worden, ze zullen elkaar steunen en veel van elkaar houden. Wanneer jij als soldaat de hele dag mensen aan het neerschieten bent kan het zijn dat je dan verhard en weinig liefde meer voelt, maar dat zal niet gelden voor de mensen die niet meevechten. En slechts als gezin of als familie gezamenlijk proberen te overleven. Juist in dat soort tijden merk je hoe belangrijk liefde is.

Wat mij betreft sommigen wel en sommigen weer niet.! Hangt van hoe ze opgevoed zijn. En hangt ook nog van zijn geloof af.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100