Waarom noemen sommige mensen hun ouders bij hun voornaam?

Dat ze een stiefouder, buurman of bekende zo noemen kan ik begrijpen. Maar je ouders? Staan ze zo niet verder van je af?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Mijn zoon begon mij bij mijn voornaam te noemen (eigenlijk roepen) als er meer moeders in de buurt waren. Hij vond het vervelend dat, als hij mij riep er ook anderen opkeken. Na een tijdje noemde hij mijn man en mij gewoon bij de voornaam. Ik vond het eigenlijk wel handig om alleen te hoeven reageren als ik mijn naam hoorde. Toch hebben wij absoluut de ouderrol voor hem en heeft hij ons altijd met respect behandeld. Onze dochter daarentegen zegt wel pappa en mamma tegen ons. Beide kinderen (nou ja, inmiddels allebei volwassen) tutoyeren ons wel maar vreemde volwassenen nooit. Wij hebben een bijzonder hechte band met onze beide kinderen. Vroeger bij mij thuis mochten wij ook zelf weten hoe wij onze ouders noemden. Sommigen vonden het een beetje kinderachtig om, als volwassenen nog pappa en mamma te zeggen. Dit deed geen afbreuk aan de relatie, integendeel zou ik haast zeggen.

Ik denk dat dat te maken heeft met, het vrienden zijn met je kinderen, ik ben er geen voorstander van, het is leuk als je goed met je kinderen overweg kunt, maar je moet wel de ouder, opvoeder blijven. Het is de stap na het je- en jijen, ook zullen er gevallen zijn, dat het ouder kind gevoel er helemaal niet is en om die reden de voornaam wordt gebruikt.

Op een bepaald moment in het leven van een kind is het kind te groot om de ouders 'pappa' en 'mamma' te noemen, vaak wordt dan overgegaan op 'pa' en 'ma'. Maar er zijn ook ouders die er voor kiezen om zich gewoon bij de voornaam te laten noemen omdat zij het modern vinden. Of omdat zij geen goede relatie met de eigen ouders hebben en zo een andere relatie met hun eigen kind willen. Ik ken een vrouw die haar kind haar bij de voornaam laat noemen, zij is gescheiden toen het kind 3 maanden oud was en beiden kregen vrij snel daarna een nieuwe relatie. Zij lieten daarom het kind hen bij de voornaam noemen omdat anders te veel onduidelijkheid was bij het kinderdagverblijf wie het kind op kwam halen. Of de ouder-kindrelatie anders is als je het kind je bij je voornaam laat noemen weet ik niet. Ik denk dat het per situatie verschilt.

Bij mij persoonlijk komt het denk ik door het feit dat mijn beider ouders veel reizen. Door hun vele afwezigheid hou je nog wel van ze maar je bent toch minder close. Ik zou ze nooit papa en mama noemen, hele misschien nog vader of moeder tegen vrienden pratend maar we zijn niet close genoeg om het normaal te vinden om ze papa en mama te noemen. Dat is het bij mij.

Meestal omdat de ouders dat prettiger vinden. Ik noemde mijn ouders bij de voornaam tot ongeveer 6 jaar. Toen bleek op school, dat iedereen een pappa en mamma hadden en ik niet ;-) Dus vanaf toen noemde ik ze ook zo en dat is gebleven tot hun dood. Maar ik had ze ook met alle gemak bij hun voornaam genoemd, alleen was het inmiddels eigenlijk zo gewoon geworden, dat ik daar niet op kwam. Dat klonk vreemd. Ik denk niet, dat je ouders verder van je afstaan als je ze bij de voornaam noemt. Eerder misschien dichterbij, omdat hun naam verweven is met hun persoonlijkheid vanaf de geboorte en mamma en pappa is een titel/functie die je er bij ouderschap bijkrijgt. Voor mij gevoel heeft het niets met respect te maken, maar dat is persoonlijk.

Mijn kinderen noemden mij bij de voornaam na de scheiding. Ze kregen er een stiefvader die bij zijn naam genoemd wilde worden en een stiefmoeder die mamma genoemd wilde worden. Hun eigen moeder (ik dus) vond het emotioneel moeilijk als de kinderen de stiefmoeder mamma gingen noemen (ze woonden bij hun vader en stiefmoeder). Ik heb dat nooit gezegd terwille van de kinderen maar blijkbaar vonden die het ook verwarrend dus uiteindelijk noemden zij ons alle 4 bij naam. Het verrassende is dat zij mij nu vaak ma noemen sinds zij volwassen zijn. Het wordt nu een beetje afgewisseld, als zij een beetje willen flemen of plagen of lief zijn ben ik ma :-) Maar zo kan dat gaan dus.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100