Samenleving

Heb het nu 4x gehoord van mensen die ik enigszins kende, en die waren allemaal heel sociaal, met veel vrienden, altijd een goed humeur en veel lachen. En ineens zijn ze weg.

Toegevoegd na 39 minuten:
toevoeging: Ik stelde deze vraag omdat er vanavond een buurt bewoner kwam vragen om een donatie voor een bloemstukvoor m'n buurvrouw die zich opgehangen zou hebben. Toen ik vanavond nog even naar buiten ging zag ik dat het niet m'n directe buurvrouw kon zijn, maar iemand van een deur verder die ik nooit gezien heb. Daar stonden waxinelichtjes en kaarsen voor de deur.

En vinden jullie dit ook irritant?

Het is niet voor mij van toepassing maar ik zie toch veel mensen die het moeilijk vinden om de liefde te vinden of te houden

Voor mezelf moet ik dan een hele tijd terug:
De jaren zestig.
Ik droeg (als man) erg lang haar en was op bezoek bij familie in Drente. Ik wilde daar naar een discotheek en zag buiten aan de deur een groot bord hangen waarop stond: "Langharigen geen toegang" en natuurlijk werd mij dan ook de toegang ontzegd.

Nu lijkt dat in deze tijd ondenkbaar, maar is dat ook zo?
En heb je zelf ooit zoiets meegemaakt?

Denkende aan kerst en al die hoogtepunten in je jeugd, is er veel verdwenen aan gevoel voor deze momenten.
Je eigen verjaardag, dat kon niet snel genoeg komen.
Sinterklaas, mensen wat spannend, voor het eerst weer je schoen zetten om dan s'morgens met bonzend hart er in te gaan kijken en soms zat er niets in.
Jaarlijkse schoolreisjes, ik zie de bus nog zo de straat van de school indraaien, om dan te dringen om er in te komen.
Op weg naar een of andere speeltuin, waar je ook limonade en ijs kreeg, het kon niet op!!!
De eerste schooldag in de nieuwe klas!
Je laatste dag op school!
Je eerst meisje!
Je eerste brommer.
Waar is dat gevoel gebleven?
Is dat bij jullie anders gegaan?