Hoe kan ik mijn gedrag veranderen?

Ik geef snel anderen de schuld, ben best wel veeleisend, kan het niet hebben als ik mijn zin niet krijg, maak van een mug een olifant, ik blijf om aandacht schreeuwen als ik mij niet goed voel, maar doe er verder niks mee en ga zo maar door. Ik wil mijn gedrag veranderen, maar ik weet niet hoe ik dat moet doen. Ik ga al wel naar een psycholoog, maar niet specifiek voor dit, maar die zie ik pas over een paar weken weer.

Toegevoegd na 2 minuten:
Ik wil ook niet wachten tot ik weer naar de psycholoog kan en ik kan wel wat bedenken dat ik opschrijf wat het probleem is en 'hoe' ik eraan kan werken, maar dan blijf ik daar steken, want dan weet ik niet of ik het al verandert heb of niet, ik kan wel zeggen: ik wil minder om aandacht schreeuwen, maar 'minder' is niet echt iets wat te meten is zeg maar, het is niet te controleren of dat ook zo is.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het eerste waar ik aan denk is vrijwilligerswerk bij of met mensen die het niet zo goed getroffen hebben. In een bejaardentehuis, asielzoekerscentrum, ziekenhuis o.i.d. Daar word je 'nederig' van. Toegevoegd na 8 minuten: Het is overigens wel een compliment waard dat je deze vraag stelt. Je hebt van jezelf door hoe je in het leven staat en wil dat graag veranderen! Ik zie in je profiel dat je 19 jaar bent. Als je een tijd omgaat met mensen die om welke reden dan ook afhankelijk zijn van anderen voor de simpelste dingen, leer je 'die kuren' snel af.

Het eerste wat mij te binnen schiet, als ik je vraag, maar vooral je toelichting lees, is: "dat komt wel goed!" Als je in staat bent, zo'n uitgebreide beschrijving te geven, wat er aan schort, dan kan ik niet anders dan concluderen, dat je baalt van je eigen gedrag. Je hebt er zelf dus last van, en dat lijkt me de 1e en beste stap voor het vinden van een oplossing. Je schrijft letterlijk "ik wil mijn gedrag veranderen". Ik ben er van overtuigd dat dat met hulp van je psycholoog zeker zal lukken, alleen maar omdat je het zelf ook wilt, en blijkbaar super-gemotiveerd bent. Met een sterke wil, kun je heel wat meer aan, dan je zelf denkt. Succes!

Kun je al tot 10 tellen?;)) Probeer dat de volgende keer eens voordat je uit je slof wilt schieten. (voor de veiligheid mag tot 25 ook hoor) En kijk eens of het dan nog zo belangrijk is

Mijn complimenten...jouw eerste stap is duidelijk gezet! Er valt best veel van te zeggen hoe je het aan kan pakken, lees je eigen tekst een paar keer over, en hoor wat je zegt! Heel belangrijk is ook om de dingen "om te draaien" stel je leeft met iemand met deze karaktertrekken, wat zou jij ervan vinden en hoe zou je iemand tips willen geven! Je zal zien hoeveel zienswijze je zelf hebt....vertrouw op jezelf...en stapje bij beetje.....discipline hebben om de WIL in te zien om dingen anders te doen, en er inzicht op te krijgen!! Je bent al goed bezig hoor :)

Het kan een verlate puberteit zijn. Hoe was die bij jou? Alles rustig verlopen? Je altijd een beetje verbaasd over het obstinate gedrag van leeftijdsgenoten? Maaaaar ik ben geen spiegeloog. Die ernaar vragen lijkt me een betere optie. Je zit ook wel erg voor je psycholoog te denken. Vertel gewoon wat je ons vertelt. Desnoods doe je het nu eerst in een mailtje of een persoonlijke brief aan je psycholoog waarin je aangeeft dat dit een andere hulpvraag is. En laat die psycholoog zijn/haar eigen plan trekken. Als je een goeie hebt, moet die dat kunnen; sterker nog, daar zijn ze voor opgeleid en daar betaal je (of je verzekering) hem/haar voor. Meestal kun je er pas aan werken als je de bron ervan hebt gevonden. En ook daar zijn die spiegelogen heel goed in.

Ik zou zeggen, je moet het zelf willen. Aan je vraag te zien wil je dat ook echt, anders zou je het niet vragen. De hele tijd als je merkt dat je weer zoiets doet, ga je iets anders doen. iets wat er totaal niet mee te maken heeft. Als je iemand pijn hebt gedaan, zeg je sorry, elke keer weer. Op een gegeven moment, slijt dat gedrag wel. Het is lastig om dat te bereiken, je moet er sterk voor zijn om tegen jezelf in te gaan. Maar als je het echt wilt lukt het je wel. Ik heb vertrouwen in je :).

De eerste stap is vaak toegeven wat je probleem is. En die stap heb je overduidelijk gemaakt. De rest laat ik aan de psychiater over. Ik durf wel te zeggen: maak je niet TE veel druk, dat gaat namelijk dubbel op met je probleem. En verder kan ik alleen maar zeggen: goed zo, en blijf eraan werken want de eerste stap is altijd de moeilijkste :D

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100