Hoe zit het met bmr bij iemand met anorexia?

Als je kijkt bij de definitie van BMR, staat er:

''Basal Metabolic Rate zijn de benodigde calorieën dat je lichaam verbrandt om voldoende energie te verkrijgen, om normale lichaamsfuncties te kunnen laten plaatsvinden. Zoals de temperatuurregulering, de bloedcirculatie, spijsvertering en alle andere stofwisselingsprocessen in jouw lichaam.''

Praktisch betekent dit dus dat je BMR (het aantal kcal) nodig hebt om te blijven leven.
Nu weet ik dat als mensen in hongerstaking gaan, ze het maximaal 75 dagen uithouden en dat hun lichaamsfuncties na 3-4 weken al gaan opgeven.

Maar hoe zit dit met anorexia patiënten? Zij leven ruim onder hun BMR

(bijvoorbeeld voor iemand van 160cm van 40 kg (erg licht dus) en 25 jaar is de BMR 1215 kcal per dag, iemand die zwaarder is, heeft meer kcal nodig) maar eten vaak maar maximaal 1000 kcal per dag (en dit is dan echt maximaal, vaak zelfs 250-500 kcal).

Nu weet ik dat iemand met anorexia ook orgaanfalen kan krijgen, maar dit heeft meer te maken met een extreem laag ondergewicht dan het aantal kcal dat ze binnenkrijgen, toch?

Hoe komt het dan dat als iemand ver onder de BMR zit, diegene toch erg lang kan overleven?
Heeft dat dan niet toch meer te maken met het lichaamgewicht, dan met de kcal die je binnenkrijgt per dag?

Weet jij het antwoord?

/2500

Juist omdat iemand (langere) tijd onder zijn BMR eet, valt hij fors af. Het is ook niet zo dat je minimaal je BMR nodig hebt om in leven te blijven: je BMR is wat je lichaam verbruikt zonder verdere activiteit. Je kunt dus wel - een tijdje - minder eten dan je BMR, maar het gevolg is dan dat je lichaam z'n eigen reserves gaat opgebruiken. Daarom verliest iemand vet- en spierweefsel. Ondervoeding heeft vrij weinig te maken met je gewicht. Denk maar eens aan iemand van 200 kilo die volledig stopt met eten. Die persoon gaat op den duur dood aan (de complicaties van) ondervoeding, en zal dan nog steeds overgewicht hebben. Een lage inname en eventueel verlies via - al dan niet zelf opgewekt - braken en diarree zijn dus meer bepalend dan het gewicht. Er zijn wél gevalsstudies die suggereren dat iemand met een hoger vetpercentage het langer kan uithouden op weinig voeding dan iemand met een lager vetpercentage, maar er zijn veel meer factoren die bepalen wanneer ondervoeding tot (levensbedreigende) complicaties leidt. Iemand met een hoger gewicht die veel te weinig eet heeft dus geen reden om zich veilig te wanen vanwege dat hogere gewicht. Er zijn zelfs cijfers die hogere sterftecijfers laten zien bij mensen met een eetstoornis die niet exact aan de criteria voor anorexia voldoet, waarschijnlijk omdat de eetstoornis dan langer onopgemerkt kan blijven. Hoe sommige mensen met anorexia het zo lang uit kunnen houden, is mij soms een raadsel. Het lichaam kan zich soms vrij lang aanpassen aan de weinige energie die binnenkomt. Een aantal aanpassingen is zichtbaar: bij vrouwen stopt de menstruatie, iemand krijgt donsbeharing in een poging van het lichaam om warm te blijven en hartslag en bloeddruk dalen. Voor de rest kan een lichaam bepaalde tekorten aan vitamines en mineralen soms relatief goed tolereren zolang het langzaam is ontstaan. Een voorbeeld van de extreme aanpassing van het lichaam is refeeding syndroom, waarbij iemand die na lang verhongeren ineens volledige (sonde)voeding krijgt, levensbedreigende elektrolytenverstoringen kan krijgen. Het lichaam heeft zich dan dusdanig aangepast aan het uithongeren dat het van volwaardige voeding juist van slag raakt als dit te snel wordt opgebouwd. Verder eet ook niet elke anorect elke dag extreem weinig. Soms verschilt de inname erg per dag of periode, of eet iemand wel als er anderen bij zijn. En bij het e/p type zijn er ook eetbuien. Ook als iemand daarna braakt, neemt het lichaam toch een deel op.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100