Hoe ontstaan onze gedachten?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Goede vraag... Het antwoord is eenvoudig: Ze ontstaan gewoon vanzelf. Als je ze probeert tegen te houden dan lukt je dat niet en probeer je ze op te roepen dan kun je dat maar eventjes... It just happens... En zie dat gedachten totaal niet persoonlijk zijn. Er is geen enkele gedachte die niet al door een ander gedacht is. Dus een gedachte is niet van "jou", maar komt op door factoren buiten jou... Zit jij in een discoteek die warm is, dan ervaart iedereen die binnen zit de warmte en borrelen bij een ieder gedachten op als dat het heet is binnen. Dat is dus niet persoonlijk. It just happens. Jij bent ook totaal niet verantwoordelijk voor je gedachten... Totaal niet. Wat jij met die gedachten vervolgens gaat doen, daar ben je natuurlijk wel verantwoordelijk voor. Thoughts just pop up... It happens just like that... Is het je ooit opgevallen dat hoe minder jij je bemoeit met je gedachten hoe meer ontspannen dat je kunt blijven? Als gedachten enige voorkeur of afkeur in je oproepen, dan begint het slecht en vervelend te voelen. Het is zelfs zo als je je eigen gedachten helemaal kunt laten en je gelooft niet eens meer dat ze een weerspiegeling zijn van de werkelijkheid, dan ben je vrij. Ze noemen dat ook wel verlicht of gerealiseerd zijn. Dan is er geen angst, want angst is iets wat je denkt dat zal gebeuren dat je niet wil. Alle angst is uiteindelijk de angst om te sterven... De mind, daar waar de gedachten het eerst verschijnen, is bang om te sterven en je gelooft dat... It will rule your life, als je het niet los kunt laten... En alles wat een begin heeft, heeft een einde, ook gedachten... Dus dat wat je denkt te zijn zal sterven, geen ontkomen aan... Maar ben je wel wat je denkt te zijn? Nee dus, dat is niet zo... Denken is denken, meer niet. In deze samenleving is men van opvatting dat denken het hoogste is. In België de serie: de slimste mens. Grote onzin, maar het weten van trivialiteiten wordt als een hoog goed gezien hier in het westen. En daar draait het helemaal niet om... Voelen dan? nee daar draait het ook niet om. In de oosterse wereld is voelen veel beter gewaardeerd. Maar ook daar draait het niet om. Een gedachte komt op, om de doodeenvoudige reden dat jij, die je werkelijk bent, ongeroerd kan blijven onder invloed van die gedachte. Dus het roept zijn eigen ondergang op en dat kan alleen als jij er niet door geroerd/betoverd raakt. Gedachten zijn namelijk zaken die in je bewustzijn komen, die nog geen plek gevonden hebben in vrede. Bezie de volgende vergelijking. Een gedachteloze mind is als een wolkeloze hemel. En af en toe komt er een wolkje voorbij. Nu kun je de focus leggen op dat ene wolkje en de hele hemel is meteen weg. Of je kunt naar de hele hemel blijven kijken en dan is het wolkje er even en zometeen is dat weer weg... Dus als je zover nog mee hebt kunnen lezen, komt hier het antwoord, hoe ontstaan onze gedachten. Ze ontstaan net als wolken aan de hemel en jij mag ermee doen wat je wil. Voor de wolk maakt het niets uit, want die gaat gewoon zijn gangetje op zijn manier en zometeen verdwijnt die weer net zo zoals die gekomen is. Dank je

Das een diepe vraag om 5 uur op goede vrijdag. Real deep.

I think, I think I am , therefore I am , I think.

Van al je ervaringen die je hebt opgedaan.

Mooi geschreven van omaba.Vooral de vgl de hemel met hier en daar een klein wolkje. Zelf ga ik er vanuit dat de mens een rusteloze zoeker is naar antwoorden in zijn leven en idd je bent niet verplicht in die zoektocht mee te gaan.je kunt je totaal overgeven aan het niets . De bestseller auteur Alberto Moravia heeft er zijn levenswerk van gemaakt . (L'ennui = de verveling en l'indifference =de onverschilligheid) Anderzijds is er sociale strekking die als er vanuit gaat dat "er is altijd wel ergens een achtergelaten hond waardoor ik ongelukkig wordt " gedachten kunnen dus ook ontstaan door een sterk inlevingsvermogen en een sociale bekommernis. gelukkig maar dat er spontaan gedachten ontstaan en die geconfronteerd worden met de gedachte van anderen.

uit lichamelijke behoeften

Mooi omschreven inderdaad. Het ideaal. Echter wel een utopie in de praktijk voor mij. Het gewoon laten gaan van gedachten lijkt me geen optie. Een verstand rolt gewoon door als je het laat gaan, je aandacht gewoon richt op je ding doen. Met een aandachtstekortstoornis is het lastig om gefocust te blijven op de hemel, als de wolken gecontinueerd doorstromen als een kraan die open staat. Dan zie je door de wolken de hemel niet meer en is helder denken er niet meer bij, laat staan realiseren dat je die wolkenmassa niet bent, als je niets anders meer waar kunt nemen. Je bent dan binnen een mum van tijd verdicht (ego). Dan is het toch zaak dat die kraan uit gaat en te wachten tot alle wolken voorbij zijn getrokken om weer werkelijk te zijn en vervolgens weer helder te kunnen denken. Dit vraagt je bewuste volledige aandacht, wat niet mogelijk is in combinatie met je ding doen. Bovendien kunnen gecontinueerde gedachten van hetzelfde soort (bv heel zwaarmoedige gedachten) een massa creeeren die de hele omgeving besmet. Deze energieen doen ook weer negatieve gedachten creeeren bjj de ander(en), waardoor het als een soort epedemie toeslaat. Ik voel toch de verantwoordelijkheid om dit te voorkomen/te doorbreken of desnoods om te zetten in meer vredige gedachten, eerlijk gezegd.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100