mijn kind van 11 heeft "verlatingsangst" als ik op reis ga voor mn werk. hoe kan ik haar hier in ondersteunen behalve bellen, knuffel ed?

Moeilijke situaties dit. Maar het allerbelangrijkste is denk ik dat ze leert dat het goed is, dus dat haar niets overkomt, dat jullie als ouders niets overkomt, dus dat een fysieke afstand niet een daadwerkelijke emotionele afstand is.

Dat betekent denk ik dat je haar het toch moet laten ervaren dat het allemaal wel goed komt als ze toch gaat logeren. Ze zou dus eigenlijk de positiviteit moeten ervaren. Het nadeel van angsten uit de weg gaan, want zo zie ik dit even, is dat je daarmee de angst bevestigt, waardoor ze wellicht in haar onderbewustzijn denkt dat haar angst terecht is.

Maar om haar daadwerkelijk te laten logeren is dan wel weer een lastig iets, want druk moet je er zeker niet op zetten, maar als je haar zelf laat kiezen doet ze het waarschijnlijk niet. Wellicht goed om haar het niet te ver van te voren te vertellen, zodat ze niet te veel in het koppie ermee aan de haal gaat.

Verder er niet te veel over praten en als je er al over praat, zorg dan dat je zelf positief en vrolijk erover bent. Kinderen voelen de emoties van hun ouders snel aan, en dat kan hun eigen onzekerheden mbt dit verhaal bevestigen.

Zorg verder dat het logeerpartijtje gepaard gaat met een leuke activiteit, zodat ze iets heeft om op te verheugen of iets dat de eventuele heimwee gevoelens wat kan compenseren, tevens heeft ze wat afleiding en hopelijk achteraf een positieve associatie.

Misschien kan je hier iets mee?

als ouder is het natuurlijk ook moeilijk om je kind achter te laten vooral in zo'n situatie. maak je kind gerust. laat haar een foto van jullie bij haar. en beloof haar te bellen, elke dag. dan word ze mischien wel wat rustiger. haar vriendinnn kunnen haar ook extra steunen.