Is het verantwoord om in mijn eentje een kind te krijgen en op te voeden?

Al mijn hele leven weet ik dat ik een gezinnetje wil. Vroeger droomde ik al van het vinden van mijn perfecte prins, met wie ik zou trouwen en geweldige kinderen mee zou krijgen. Helaas blijkt dat iets minder makkelijk te zijn dan hoe ik het vroeger bedacht had; ik ben nu een eindje in de veertig en heb nog steeds geen geschikte man gevonden. Ik voel mijn biologische klok doortikken en heb het gevoel dat ik er snel bij moet zijn als ik nog een kind wil krijgen. Een paar jaar geleden wist ik nog honderd procent zeker dat ik er zonder partner niet aan zou beginnen, maar nu begin ik toch te twijfelen: ik wil zo ontzettend graag een kind! De laatste tijd spookt dan ook door mijn hoofd om in mijn eentje een kind te nemen. Mijn levenssituatie is redelijk stabiel; ik heb een goede baan en een fijne familie die mij kan steunen waar nodig. Maar mijn grote punt van twijfel is eigenlijk: is het verantwoord om een kind bewust zonder vader op te laten groeien? Hoe groot is de kans op een gelukkige en onbezorgde jeugd voor een kind zonder vader? Ik hoor graag jullie mening, Verda.

Weet jij het antwoord?

/2500

als jij er zeker van bent het kind al die stabiliteit te kunnen bieden kan jij het je kind ook later uitleggen. veel andere ouders kunnen dat met z'n tweeën niet eens. je biologische klok tikt terecht, ik denk dat je er ontzettend spijt van krijgt als je het niet doet.

Een vriendin van me werd zwanger en stond, toen de vader het liet afweten, min of meer voor hetzelfde dilemma. Ze heeft er uiteindelijk voor gekozen het kind ter wereld te laten komen en het in haar eentje op te voeden. Daar heeft ze nooit spijt van gehad! En haar (inmiddels volwassen) zoon heeft zijn vaderloze bestaan ook niet als iets negatiefs ervaren. Wat je je wel goed moet realiseren is dat je er ook veel voor opoffert, en dan vooral je vrijheid. Met z'n tweeën een kind grootbrengen is toch veel eenvoudiger dan wanneer je dat in je eentje moet doen. Dat kan behoorlijk zwaar zijn! Je kunt niet meer zo makkelijk "even een avondje weggaan", je zult veel meer moeten plannen en misschien ook wel minder uren moeten gaan werken. Naast je werk, het boodschappen doen en de dagelijkse (huishoudelijke) taken, krijg je er een flinke -en soms zware- klus bij...

Je kan een kind heel goed alleen opvoeden. Jij maakt bewust een keuze, mij overkwam het. Na het overlijden van mijn man heb ik mijn 3 zoons alleen opgevoed. Onbezorgde jeugd? Nee dat niet, dat heb je niet altijd in de hand. Gelukkig? Ja. Ze zijn nu 19, 17 en 14 en drie heerlijke ongecompliceerde ' kerels ' Ik zou alleen niet te lang meer wachten, want je biologische klok tikt hard door. Sterkte met je beslissing.

Lieve Verda, Jij hebt het zo te horen prima voor elkaar en ik hoop dat je snel een donor kan vinden. Ik begon net als jij maar heb intussen een lieve vriend, die er alleen in het weekend is, waar ik zelfs nog een tweede kindje van krijg. Ik ben trouwens al 43! Mijn eerste is een mooie zoon en nu krijg ik een dochter!!! Zorg voor je eigen geluk!!!

Bronnen:
Ervaringsdeskundige

Als een kind heel gewenst is en de ouder is stabiel, dan zie ik geen bezwaar. Het komt namelijk veel vaker voor dat mensen denken heel romantisch samen een kindje te maken, maar dat een van de twee (meestal de man) na een scheiding toch grotendeels uit het leven van het kind verdwijnt. In vergelijking met deze gevallen ben jij veel beter af, want er zijn geen perikelen en ruzies, en jij bent er veel beter op voorbereid dan vrouwen die erop ingezet hadden het samen te doen maar er tot hun verrassing toch alleen voor komen te staan. Ik zou er maar snel werk van maken, als ik jou was! Hoe langer je wacht, hoe moeilijker het wordt om na de veertig nog een kind te krijgen (biologisch gezien).

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100