Stel, je bent sexueel misbruikt, kun je dit ooit helemaal verwerken?

Ik hoop dat ik niemand kwets met deze vraag, dat is zeker niet mijn bedoeling..

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Door alle nare dingen die we in het leven meemaken, worden we gevormd. Ook door alle leuke dingen, dat is veel makkelijker dan de nare dingen. Door de nare dingen leren we wat er kan gebeuren in ons leven, het laat een kwetsbare plek achter in ons bewustzijn. Allerlei signalen die er mee te maken zouden kunnen hebben, gaan onmiddelijk naar deze kwetsbare plek en alle negatieve ervaringen komen weer boven. Het is alsof je op het knopje drukt. Gedurende ons leven moeten we leren , dat we ons beseffen, dat telkens als er op het knopje wordt gedrukt, we weten dat de negatieve ervaringen boven komen. Het gaat ons dan steeds minder verrassen, we zijn er beter op voorbereid. De kwetsbare plek zal nooit weg gaan , het is immers een stukje levenservaring. Wel moeten we er langzaam mee leren leven. Dat is het hoogst haalbare. Probeer deze negetieve ervaring positief te gebruiken door anderen te helpen die nog niet zo ver zijn dan je zelf. Maak het bespreekbaar op het juiste moment. Ook van deze nare ervaring kan je groeien, maar laat dat ook gebeuren, laat het toe. Pas dan kan je een ander helpen. Er is nog zoveel hulp nodig!!!

Ja dat kan... Niet makkelijk, maar het kan wel degelijk... Wat altijd zal blijven is het wantrouwen, maar dat is de erfenis waar je niet van af komt... Het kan... Toegevoegd na 3 minuten: Laat ik het zo zeggen... Het is net als een wond aan het lichaam... Er zal littekenweefsel blijven... En in het begin doet dat litteken pijn, erg veel pijn... Maar ook daar heeft het lichaam een oplossing voor... Het kan helen... Maar er zal ergens een herinnering blijven, het pijnloze litteken...

Nee, verwerken niet.. mee leren omgaan wel.. Verwerken betekent voor mij dat het "weg"is.. en dat is het nooit.. Ik zie nu dat wat er gebeurd is als een schaduw, die is ook altijd bij..soms voor je, soms achter je, soms naast en je soms recht voor je..ligt maar net aan waar de zon staat..

Het zal altijd deel uitmaken van wie je bent. Verwerken , het een plaats geven zal zeker kunnen, maar heel vaak zul je daar wel hulp bij nodig hebben.

Nee, nooit helemaal. Men zegt dat de tijd alle wonden heelt, maar de littekens blijven en ook littekens kun je voelen. Er zijn momenten dat je je goed voelt en het ergens op de achtergrond zweeft, bijna alsof het een ander betrof, maar dan opeens, door iets dat je ziet, leest, hoort kan het weer een prominente plek in je hoofd innemen, zorgen voor slapeloosheid, angstaanvallen. Mensen in vertrouwen nemen blijft moeilijk, het zijn dingen waar je niet makkelijk over praat. In het begin is er het gevoel van schaamte, dat jou dat nu net heeft moeten overkomen, direct daarna komt het gevoel dat het je eigen schuld wel zou zijn, dat je het zelf wel zou hebben uitgelokt... Het is alleen al een heel proces om in te zien dat het nooit en te nimmer jouw schuld is. Ja en dan moet je weer proberen om anderen te vertrouwen en dat is het allermoeilijkste.

Tijd heelt alle wonden. Het helpt al iets als de dader bestraft wordt, nog mooier is als diegene spijt zou betuigen.Dan wordt de woede al wat minder. Helaas gebeurt dat niet vaak en blijft dat frustreren, vooral als je er midden in zit.Het allerbeste is praten, het van je af praten en nog eens vertellen en wel met iemand die erop getraind is. Als je dit achter de rug hebt en er breekt een gelukkige tijd aan, kun je dit naar de achtergrond duwen, maar er zullen toch altijd momenten blijven komen,net als met elk traume wat je meemaakt,dat je eraan herinnerd word. Het kan ineens door een klein dingetje komen. Ik ben bang dat het nooit helemaal weg zal zijn.

ik vind het netjes van je dat je er niemand mee wil kwetsen.Ik ken iemand in mijn nabije omgeving die dit is overkomen.Ze is zeer kwetsbaar in relaties en heeft ze het er nog altijd moeilijk mee. Het loopt als een rode draad door haar leven.Een wond zal het altijd blijven die niet helemaal zal helen.

Het duurt heel erg lang voordat dit weer een plaatsje krijgt om er weer mee te leven. Het ligt er ook aan hoe er mee om is gegaan en dan bedoel ik als je het aan iemand hebt verteld werd je gelijk serieus genomen of heb je het eerst jaren zelf moeten verkroppen. Als je gelijk serieus wordt genomen kan er actie ondernomen worden. Maar als het 10 jaar later tja wat heb je dan nog voor bewijs voor de buitenwereld. Als je een partner krijgt kan dit gevolgen hebben maar door er samen heel erg veel over te praten dan komt er weer een moment dat je het achter je kan laten. Maar ik kan je vertellen je vergeet het nooit. Maar het slijt wel. Misschien als het nog kan en als jezelf weer heel erg sterk bent deze persoon confronteren met zijn daden. Deze doet er misschien niets mee en zal alles ontkennen maar oh wat lucht dit voor jezelf op.

Ik denk van niet. 't Blijft je op één of andere manier toch achtervolgen. Wat mij wel is gelukt is om 't 'n plekje te geven, 'n soort van leren mee leven (je kan de klok toch niet meer terug draaien). Daar ben ik al blij mee. Ik vind 't 'n oprechte vraag en ik ben ook blij dat je duidelijk zegt dat je er niemand mee wilt kwetsen. Dank je.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100