Hoe weet je of je bent misbruikt vroeger, en je hebt het verdrongen?

Ik vind het heel moeilijk om te vragen, en wil direct zeggen dat ik hiermee hoop geen mensen pijn te doen.
Ik weet dat sommige mensen die als jong kind misbruikt zijn, het hebben verdrongen. Maar hoe kom je er eigenlijk achter dat dat het geval is? Hypnose of zoiets?

Weet jij het antwoord?

/2500

Vaak komt het na jaren toch stukje bij beetje boven. Je kan iets verdringen als het allemaal te pijnlijk is, maar is de tijd daar, dan komt het toch boven.

Ik ben er achter gekomen omdat ik voor iets anders in therapie was en deze vrouw iets vermoedde en daar op een hele goede manier, met hele goede vragen, op heeft gereageerd.. en me heeft doen praten...

Ik zou daarmee hulp gaan zoeken. Eerst bij een psycholoog die kan je altijd het advies geven om hypnose te gaan doen. De psycholoog kan je altijd met alles verder helpen en je kan er met al je vragen terecht.

Als ervaringsdeskundige kan ik vertellen dat 'het hebben verdrongen' niet hetzelfde is als het hele gebeuren vergeten... Het verdringen van een traumatisch gebeuren is een veiligheids- beschermingsmechanisme van het brein om vooralsnog gewoon verder te kunnen gaan met je leven. Want het moment dat je er over kan en wil praten kan weken/maanden/jaren duren...

Een echt antwoord kan ik je helaas niet geven. Misschien zijn er methoden om er achter te komen of zoiets ooit is gebeurd, misschien ook niet. Voor een antwoord moet ik je naar een psycholoog verwijzen. De reden dat ik dit hier schrijf is dat ik je wil waarschuwen voor hypnose. Met hypnose kun je een boel, maar je kunt er niet zomaar verdrongen herinneringen mee terughalen. De hypnotiseur speelt daar een uiterst belangrijke rol in. Er zijn vele gevallen bekend van verdrongen herinneringen die onder hypnose werden teruggehaald. De patiënten kon aan een helingsproces beginnen, de daders werden veroordeeld, vaak tot jarenlange celstraffen. Pas veel later bleek dat er geen sprake was van een verdrongen herinnering. Alles was door de hypnotiseur "geïmplanteerd" in het geheugen van de patiënten. Deze patiënten werden zo opgezadeld met een levensgroot psychisch probleem. Hun gezinnen werden uiteengerukt. Daders verloren alles wat ze hadden: hun gezin, hun baan, het respect van de maatschappij. Sommigen zaten jaren in de gevangenis. Dus pas op voordat je je hiermee inlaat! Zie de Bron voor een vergelijkbare vraag die hier eerder over is gesteld. Toegevoegd na 1 uur: Er zijn kennelijk veel minnetjes-uitdelers. Wees zo open even een korte toelichting te geven. Zonder toelichting lijkt het net of je liever niet wilt zien dat hypnose (en andere methoden) soms niet betrouwbaar is. http://www.skepsis.nl/mcnally.html

Bronnen:
http://www.goeievraag.nl/vraag/hypnose-is-...
http://www.skepsis.nl/epe.html
http://www.skepsis.nl/pseudoherinneringen.html
http://www.skepsis.nl/reincarnatietherapie.html
http://www.skepsis.nl/susanclancy.html

De kans dat er daadwerkelijk verdrongen herinneringen ten grondslag liggen aan problemen in het heden, is niet zo groot als we wel eens neigen te denken. Slechts in zeer uitzonderlijke gevallen is de ervaring zo ingrijpend (of de leeftijd van het slachtoffer zo jong) dat er werkelijk sprake is van een volledig gebrek aan enige herinnering. Enkele jaren geleden echter, is er een poosje een ware 'rage' geweest in de verdrongen herinnering aan sexueel misbruik (varierend van 'gewone' incest tot satanisch ritueel misbruik, waarvoor nog nooit een concreet bewijs is gevonden). De ene na de andere patient met 'verdrongen' herinneringen kwam boven water, tot bleek dat er bij sommige therapeuten bijna 100 % van de patientes kampte met deze 'verdrongen herinneringen' en men de aangepraatte herinnering op het spoor kwam. De kans bijvoorbeeld dat iemand zich onder hypnose of tijdens therapie spontaan herinnert tussen het twaalfde en vijftiende levensjaar misbruikt te zijn, is vrijwel 100 % zeker nihil. Of in elk geval een valse herinnering. Voor het derde levensjaar is de kans op een daadwerkelijke herinnering groter, maar is een valse herinnering ook zeker niet uit te sluiten. Nu kan het idee van de herinnering aan een onverwerkt trauma zeker een therapeutisch effect hebben (zij het in veel gevallen niet definitief, al kan het in combinatie met gedragstherapie wel levenslang verder wegblijven), net als met regressietherapie. Echter, het risico is ook heel groot. Vooral het risico op het kapot maken van dingen die helemaal nooit kapot zijn geweest. De enige manier om er achter te komen of er daadwerkelijk ooit iets gebeurt is, is kijken of je concrete aanwijzingen of herinneringen in die richting hebt. Bij hypnose maar ook bij normale psychotherapie is de kans op valse herinneringen zo groot als de waarde die de therapeut er aan hecht. Dat kun je jezelf beter niet aandoen.

Bronnen:
http://skepp.be/artikels/randwetenschap/ps...

Al onze ervaringen in dit leven zit opgeslagen ergens in onze hersenen. Zelfs onze geboorte-ervaring zit ergens. Sommige ervaringen maken een heel grote indruk op ons, zo groot dat het ons hele leven bij blijft, we hoeven er maar even aan te denken en het is er weer. We kunnen ook sommige ervaringen verhemelijken, daar bedoel ik mee dat de herinnering velen male mooier is dan de werkelijkheid destijds was. Traumatische gebeurtenissen kunnen we zo ver verdringen dat we het niet meer weten. Het is keurig ver weg gestopt en schijnbaar onbereikbaar. Dit kan bewust maar ook onbewust gebeuren. Als het onbewust is gebeurd, weet de persoon er echt niets meer van. Het is een geblokkeerde ervaring. Tijdens een spirituele sessie is het vaak mogelijk om terug te gaan in het leven van deze persoon, tot voorbij deze blokkade. Gaat alles goed dan raakt deze blokkade los en komt de traumatische herinnering naar boven. Dit is een zeer emotioneel proces, zowel voor de persoon dan wel voor het medium. Met het bekend worden van de traumatische gebeurtenissen kan er begonnen worden met het verwerken.

Het probleem met herinneringen is dat ze heel echt kunnen zijn, zonder dat datgene wat je je herinnert echt is. Als ik mezelf bloot zou stellen aan genoeg materiaal dat schokkend genoeg is kan ik mezelf heel goed PTSS (post-traumatisch stress-syndroom) aanpraten met flashbacks aan mijn tijd in de Vietnam-oorlog. Het simpele feit dat ik jaren na de genoemde oorlog ben geboren en me dus niets kan herinneren van iets waar ik nooit bij ben geweest wil niet zeggen dat ik er geen trauma van zou kunnen krijgen alsof ik er wel bij was geweest. Helaas is het ook zo met herinneringen aan misbruik. Het kan zijn dat de herinneringen echt zijn, maar het misbruik niet. Het kan ook zijn dat het misbruik wel heeft plaatsgehad, maar dan niet noodzakelijkerwijze op de manier zoals de herinnering het doet voorkomen. Heel simpel gezegd is er nog een discussie gaande tussen believers en non-believers zoals die groepen wel worden genoemd, maar ik durf er mijn hand voor in het vuur te steken dat herinneringen aan een traumatische ervaring niet verdrongen kunnen worden tot het punt dat je er (vrijwel) niets meer van weet. Toegevoegd na 21 minuten: In aanvulling op het laatste wat ik hierboven zeg. De enige uitzondering die ik me kan bedenken zou zijn fysieke hersenbeschadiging of aandoeningen als dementie waarbij het geheugen aangetast is.

Er zullen vast wel dingen op den duur naar boven komen. Als je het wil weten kun je je laten hypnotiseren, maar of dat wel het beste is?

Het doet mij zo verschrikkelijk verdriet en zoveel pijn hoe sommige personen op deze vraag kunnen reageren.. Er is GEEN ENKEL respect voor de slachtoffers onder ons (waarvan ik er een ben). Alles wordt KLETS, zo van de tafel geveegd met: onzin, verzonnen, fantasie en ga zo maar door ! Wat ik mij nou werkelijk afvraag is, al diegene die "het" allemaal zo goed weten, (bronnen vermelden, incest in boeken hebben gelezen ???!!!! ), spreken uit eigen ervaring, het hebben meegemaakt, GEVOELD...Nee dat geloof ik nooit, want dan geef je niet zulke respectloze antwoorden. Ik ben hier zo boos over ... Ik hoop dat de moderator dit voor een keer laat staan en niet verplaatst naar reacties.........het moest mij gewoon even van het hart. :-<

ok ik zou niet maar ik doe het toch. alleereerst als je qua sex anders bent dan andere voel je je er niet goed bij of heb je er echt geen zin in, dan zou ik naar therapie gaan want dan zit het verdrongen in je geest. dit is ongevaarlijk omdat (als je wil) je eruit kan WEET IK UIT ERVARING je blijf niet vastzitten in de een of andere vage hypnose ect je bent en blijft er een soort van bij. het is heel belangrijk dat je er wat mee doet en je het laat behandelen. ALS IK HET NIET GEDAAN HAD WAS IK EEN WRAK. ik ben gelukkig niet door familie of what so ever misbruikt ik denk dat dat nog veel erger is dan wat ik heb mee gemaakt. ik denk dat ik delen ervan verdrongen heb. maar om die allemaal te kunnen verwerken moesten ze eerst weer boven komen. lang leven mijn therapeut.

Bronnen:
Mijn eigen ervaring

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100