Hoe ga je om met mensen die niet naar hun eigen gedrag kunnen of willen kijken bij een conflict/meningsverschil?

Vaak komt men bij mij terecht om het verhaal te doen en om raad te vragen. Om elkaar te ontmoeten moet je van 2 kanten komen, dus vraag ik ook wat iemand zelf verkeert doet of kan verbeteren. Ik kom bij sommigen niet verder als: "ja maar hij...." Deze mensen weigeren gewoon naar hun eigen aandeel te kijken of ze kunnen het niet, maar het frustreert me ongelofelijk... Wat moet ik hiermee aanvangen?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Ik las ergens, dat het gaat om je werk. Heb je een cursus op het gebied van psychologie gedaan? Misschien is dat anders een idee, want er zijn technieken die je kunt toepassen in dit soort situaties. Het lijkt mij belangrijk deze "ja, maar hij"-personen te wijzen op hun eigen verantwoordelijkheid binnen het conflict en zoveel mogelijk van wat ze zeggen terug te brengen naar hunzelf. Meer in de trant van: hoe zou jij het willen hebben, wat zou jouw rol daarin kunnen zijn, hoe zou je willen dat de ander op jou reageert etc. En duidelijk uitleggen, dat er altijd 2 kanten aan een verhaal zitten, en dat de kant van de "vingerwijzer" niet meteen de juiste hoeft te zijn, of de waarheid is. Woorden (zoals je schrijft) als "wat doe jij VERKEERT" kunnen trouwens al meteen kwaad bloed zetten. Dan is de kans groot dat men in de aanval gaat, want aanval is tenslotte de beste verdediging ;-) Ik hoop dat je er iets aan hebt: veel succes!

Niets. Zolang mensen alleen maar kunnen wijzen naar de ander, kun je er niets mee. Voordat je kunt bemiddelen zullen beide partijen toch ook inzicht in zichzelf en hun gedrag moeten hebben. Ik zou duidelijk aangeven dat jij er niets mee kunt en ze maar terug moeten komen als ze bereid zijn om ook naar zichzelf te kijken. Het is inderdaad heel frustrerend zoiets. Vaak vraag ik; 'En wat ga je er zelf aan doen?' Pas als ze zelf ook over oplossingen nadenken, kun je wat voor ze betekenen, anders niet.

Als jij antwoord met "ja maar.." dan ontken je de ander. Die ander komt bij jou voor steun, niet voor ontkenning. Steun kan je geven door te luisteren, actief te luisteren. Dat doe je door vragen te stellen. Vraag ze bijvoorbeeld om een recept te geven waarmee jij in de situatie terecht zou komen waarin zij nu zitten. dus heel exact en stap voor stap:wat zei hij, wat zei jij, wat deed hij.... Enzovoort. En bij elke stap ook vragen naar de reactie of het gevoel van de verteller en zijn tegenspeler. Als je de juiste vragen stelt houdt de ander zichzelf zo de spiegel voor, dat wordt beter geaccepteerd dan wanneer jij het doet.

Volgens mij is het niet het feit dat die mensen niet naar zichzelf, kunnen en/of willen kijken, hetgeen jou frustreert, maar dat jij dat niet kan veranderen. Het is niet mogelijk een ander te veranderen, je kan alleen helpen met sturen, maar veranderen moet iemand zélf doen. Geef dat dan ook aan: Je moet leren kritisch naar je eigen gedrag te kijken, dat is een deel van de oplossing, maar dat moet je wel zélf doen. Dus geef heel duidelijk aan waar de schoen wringt. namelijk bij het kritisch naar jezelf kijken.

idd kun je anderen niet veranderen. Als mensen niet kritisch naar zichzelf kunnen of willen kijken dan kan jij daar niets aan veranderen. Als ze dat heel erg hebben dan stop ik met zulke mensen. zo had ik kennis aan een vrouw, die in het begin keurig op tijd kwam bij een afspraak en naarmate ik haar langer kende steeds later kwam. Ik zeg er wat van en dan zegt ze dat ze niet wakker word. Nou denk ik dan je hebt een hond, die uitgelaten moet worden. Je kun een wekker zetten etc etc. Ik weet dat ze niet tegen kritiek kan en zeg niets.. Maar ik spreek niet meer met haar af. Ik maak verder geen woorden vuil en als ik haar tegekom zeg ik haar vrolijk goedendag. Ik vind haar respectloos, en het niet waard om boos op te worden. Dus met andere woorden. Als je niet verplicht bent (door werk ) met zulke mensen om hoeft te gaan gewoon niet mee omgaan. Kom je ze op je werk tegen dan kan het soms een probleem worden. Vooral als het tegen het narcistische aan is. Dan word het heel erg lastig. Dofa Toegevoegd na 14 uur: Beste Pointbreak, Idd het is op je werk. Heel vervelend van mijn kant dat ik t niet goed gelezen heb. Als je er op je werk mee te maken hebt word het heel erg lastig idd. Ik vraag me af of je met scholing of cursussen wel met deze mensen om leer gaan. Ik bedoel je zal ook al wel van alles gelezen hebben en overdacht hebben: van hoe pak ik dat aan. Maar het punt is je kan niks met zulke mensen. Doodvermoeiend zijn ze door hun egocentrisch denken. Ze trekken energie uit je weg. Als het echt zover komt Pointbreak dan (ik vind het niet makkelijk om te schrijven) zit er maar een ding op en dat is een andere baan zoeken. Want als ze echt alle energie uit je trekken daarmee, loop je de kans een burn-out te krijgen. Misschien is er een bedrijfsarts waar je aan kunt geven, waar je mee zit in je werk? Sterkte Pointbreak

Het lijkt me dat je nodig een opleiding moet gaan volgen die jou leert hoe je daarmee omgaat!!. Als je dat wel gedaan hebt lijkt bijscholing en/of intervisie voor jou van het grootste belang, zeker voor de mensen die bij jou om hulp komen.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100