Moet ik een autistische jongen bij uitnodigen om bij mijn vriendengroep te komen zitten in de pauze?

Er zit een jongen bij mij op school die (licht) autistisch is, ik ben een van de weinigen waarmee hij praat, want iedereen vindt hem maar een 'vreemde jongen'.
Hij is echter een hele aardige, goede jongen..

Hij zij een paar dagen geleden toen we pauze hadden dat hij maar weer een rustig plekje op zou zoeken.
Toen ik hem vroeg of hij niet met mij mee wilde gaan, om bij mijn vrienden en mij te komen zitten, gaf hij als antwoord: 'Nee, want dan weet ik niet hoe ik me moet gedragen.'
Ik zei dat hij gewoon moest zijn wie hij was, en dat ze het maar te accepteren hadden, maar hij durfde het nog niet aan.

Moet ik hem nog een keer vragen om erbij te komen zitten?
Want ik krijg het idee dat hij het wel wil, maar bang is om een slechte indruk te maken.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Ik had in de middelbare school ook een leuke vriendengroep, en had ook een autistische jongen die graag met ons op wilde trekken. Sommige mensen accepteerden hem, en sommigen helaas niet. Als je echt een leuke vriendengroep hebt, dan kun je ze uitleggen dat hij autistisch is en daarom niet zo spontaan is in sociaal contact, maar dat het echt een leuke kerel is en dat jij (zowel als hij) het zou waarderen als ze hem gewoon normaal behandelen. Als je vrienden een beetje respectvol zijn, dan kunnen ze daar wel doorheen kijken. Licht je vrienden in, stel je autistische vriend gerust, en maak er gewoon wat van. Autistische mensen willen vaak dolgraag contact, ze weten alleen niet precies goed hoe.

Hij moet het zelf weten. Jij vraagt het dus kan het antwoord ja of nee zijn

Dat probeerde iemand vroeger ook bij mij op school. Hij kreeg vervolgens een passer in zn been gestoken. Was erg gezellig. Sowieso niets forceren dus. Als ie wil komt ie, en anders niet.

Ik werk dagelijks met dit soort jongelui. Nodig 'm gerust uit en laat hem er gewoon bijzitten. Ga niet de nadruk leggen op het autisme want dan voelt hij zich alleen maar 'anders'. Als een van je makkers iets tegen hem doet of zegt wat niet kan kun je 'm daarop aanspreken ( op goed fatsoen) en als die knul iets doe of zegt wat niet kan kun je dat 't beste met hem onder 4 ogen bespreken. Hij zal weinig eigen initiatief tonen, maar als hij zich op zijn gemak voelt durft hij gerust bij jullie te zitten en mee te praten op den duur. Vertrouwen opbouwen duurt gewoon even dus geef hem de tijd. Stel hem gerust dat een foutje maken geen ramp is, want dat dort iedereen. Geduld is het sleutelwoord!

Natuurlijk is die jongen een beetje bang. Want de overgang is wel wat groot, van altijd op een rustig plekje zitten, opeens naar een grotere groep. Hartstikke goed dat jij 'm erin probeert te betrekken, en 'm zo nu en dan opzoekt. Misschien een idee om het andersom te doen? Ga wat vaker bij die jongen zitten. Dan went hij alvast een beetje aan het idee, dat er ook mensen zijn die wel met hem willen praten. En wie weet is er in die andere groep nog wel iemand die de autistische jongen aardig vindt, en dan zijn jullie al met drie man. Over dat andere groepje hoef je je geen zorgen te maken; zij vermaken zich wel. Als er misschien nog een 4e jongen bijkomt, dan krijg je 2 groepen, en dan is jouw groepje misschien niet zo vreemd meer voor die grote groep. Dat kan het begin zijn, van een soort natuurlijk proces. De 2 groepen kunnen dan zomaar samensmelten tot een groot geheel. Je kunt b.v. als je in de grote groep bent, anderen eens meenemen naar het kleine groepje met de jongen die nu een beetje eenzaam is. Succes!

TOP & respect dat je verder kijkt. Licht je vriendengroep in dat je deze jongen bij de groep wilt betrekken. Als jullie vragen hebben hoe met hem om te gaan, vraag een leraar om uitleg. De Do's en Dont's. Met deze info kan je hem wellicht nogmaals vragen.

Mijn advies is om het anders aan te pakken. Bespreek het met je vriendengroep en leg uit wat het probleem is. Laat je vrienden dan zelf 1 voor 1 contact met hem leggen en op die manier dat hij zich veilig blijft voelen en ze rustig aan zijn vertrouwen winnen. Forceer dit echter niet en geef hem de tijd om aan ieder persoon te wennen. Autisten hebben moeite met veranderingen. Wil je die dingen dus veranderen moet je het heel subtiel en volledig betrouwbaar voor hem doen. Dus 1 voor 1 kennis laten maken en hem laten merken dat hij "veilig"is. Als je vriendengroep in staat is zijn vertrouwen te winnen dan zal je zien dat hij daarna waarschijnlijk wel durft aan te sluiten bij de hele groep. Wel een mooi gebaar van je ! Succes.

Ik ben autistisch en nee het is nie fijn om bij een griep mensen re gaan zitten die niet autistisch zijn

Autistische mensen hebben ook moeite om überhaupt te volgen wat er gezegt wordt in een groep. Dat heeft met het filteren van geluiden te maken. Als het gaat om actief sociaal contact zijn ze beter af met een op een contact of met z'n drieen. Anders vereist het actieve inzet van de andere groepsleden zodat hij zich niet buitengesloten voelt. Immers kun je je onder mensen eenzamer voelen dan wanneer je alleen bent.

Ik denk dat het best moeilijk is voor iemand die autistisch is om de indrukken die hij krijgt in een hele grote groep te verwerken. Hij kan daarom de indruk wekken dat hij verlegen is maar kennelijk verwart hij deze ook met onhandigheid en weet hij echt niet hoe hij zich moet gedragen. wat weer onzekerheid met zich mee brengt, vrees ook dat dat niet anders wordt. Ik denk dat hij er best bij kan zitten voor een korte tijd maar ook de kans moet krijgen zich terug te trekken. Wat hem vooral rust geeft is een soort ritme in dingen een soort vast patroon van in de groep zijn en een vast patroon van er niet bij zijn. zodat hij zich daarom niet alleen hoeft te voelen. en weet dat hij gewoon terug kan als hij daar toe in staat is op dat moment. Accepteer dat hij zich op een gegeven moment terugtrekt. Maar als jullie als groepje een vast moment in de pauze hebben is het leuk als hij zich daar zeg maar even bij kan voegen al is het maar voor 10 minuten of zo.

Los van de wensen van die autistische jongen,want dat is moeilijk in te schatten ,maar als jij aanvoelt dat het goed is, vind ik dat je dit best mag doen. Je inzet voor deze jongen verraad dat je iemand bent met een groot hart,en dat is waardevol voor onze maatschappij.Dikke proficiat voor je inzet!

Waarschijnlijk wil hij heel graag contact, maar is niet in staat om het zelf te doen (angst, onzekerheid, geen of weinig mogelijkheden om sociale contacten te hebben/maken). Je schrijft al, dat iedereen hem een "vreemde jongen" vindt. Dat zal hij maar al te goed weten! Ontzettend goed van hem, dat hij zelf kan aangeven niet te weten hoe hij zich moet gedragen. Ook niet zo raar natuurlijk dat hij dat zo ziet: iedereen vindt hem toch vreemd? Daar wordt iedereen bang en onzeker van!!! Ik denk dat het voor hem het prettigste is, als jij geregeld in de pauze bij hem gaat zitten, als je dat wilt natuurlijk. Of eventjes. Misschien komen je vrienden er dan ook bij. Ik vind het ontzettend goed van je!!! Je bent een kanjertje!! Veel mensen met autisme zijn erg eenzaam en voelen dat ook heel goed. Ze kunnen zich erg afgewezen, afgekeurd en alleen voelen. Jij helpt hem enorm. Hier kan je wat meer info vinden over autisme: http://www.autsider.net Misschien heb je er iets aan en kan je je vrienden ook wat meer vertellen en uitleggen.

Jij bent echt top! En het kan nooit kwaad om het nog n keer te vragen.

Zeg als je het nog een keer vraagt: Weet je het zeker? Je kan niet je hele leven alleen zitten. Je moet plezier hebben.

Het siert je dat je het vraagt en hem bij de groep wil betrekken! Je kunt het altijd gewoon nog eens vragen. Zolang het maar niet geforceerd gaat. Petje af, hoor. Je doet het goed.

Het lijkt wel of we in een hokjes, vakjes, etiketten en stempeldozencultuur leven. Heeft u informatie van zijn specialist of heeft u zelf een voltooide opleiding achter de rug om te doorgronden dat uw medeleerling iets mankeert? Of staat die mededeling op zijn voorhoofd te lezen of hangt er een bord op zijn rug? Gelukkig is ieder mens uniek en er is altijd wel iets op iemand aan te merken. Men heeft u ook geaccepteerd. Als u oprecht bent dan stapt u recht op de persoon af en gaat u bij hem aan tafel zitten. U heeft niets aan uw ,,vrienden,, uit te leggen. Dwing uw klasgenoot ook niet in een patroon omdat u dat wilt. Met een beetje gezond verstand kan iedereen zijn/haar schooltijd zo aangenaam mogelijk door brengen, zonder te letten op iemands persoonlijkheid kwa houding, psyche, , geaardheid, geloof of afkomst. Ziet op u zelve.

Ik ben zelf ook licht autistisch maar heb wel een boel vrienden, maar bij vreemden vinden ze me meestal eerst ook maar raar. Zou je niet met je vrienden erover kunnen praten en dan over een weekje nog een keer aan die jongen vragen of hij mee wilt en gewoon zeggen dat hij het best kan proberen. Maar als hij echt niet wil gewoon laten hoe hij is maar wel gewoon blijven doen en praatje maken. Misschien durft hij dan later.

Je bent echt een engel, er zijn vast mensen die het overwegen en na jouw actie misschien ook gaan doen. Je moet het niet vragen gewoon nonchalant ; Hey kom we gaan daar zitten, beetje meenemen, OF jullie gaan bij hem zitten. Ook niet een vragenvuur afvuren, beetje met rust laten, eerst stap is erbij zitten en de volgende stap beetje praten etc. Hij heeft vertrouwen nodig. En dit trekt niet voor niets je aandacht; kennelijk denk jij dat het mogelijk is en dat hij het misschien ook ergens heel graag wil.

Het is steengoed wat je doet. Autisten worden door isolatie juist nog eenzelviger, wat ongezond is. Blijf hem aanmoedigen zonder dat hij zich gedwongen voelt. Als hij wat langduriger door je uitgenodigd wordt, zal hij waarschijnlijk op enig moment hier zoveel vertrouwen uit putten dat hij dan WEL op je uitnodiging in gaat. Bij autisten moet je sommige dingen vaak herhalen, ze wennen dan aan een idee of een voorstel. Zijn ze daar eenmaal aan gewend, dan is die drempel op den duur laag genoeg om van je goede voorstel gebruik te maken. Je krijgt van mij in ieder geval een plus voor je betrokkenheid

Ik denk dat je het prima nog een keer kunt vragen, zolang je niet elke dag aan zijn hoofd gaat zitten zeuren kan het geen kwaad ;). Zeg gewoon dat je wel snapt dat hij misschien liever alleen wil zitten maar dat hij ook welkom is bij jullie en dat je het leuk vindt als hij er bij zou komen zitten, misschien alleen af en toe als hij niet altijd wil. Misschien is echter een groep vrienden teveel indrukken tegelijkertijd voor de jongen op wie je doelt, ik weet niet al te veel van autisme maar dat heb ik laatst wel gehoord. Ps echt top dat je je om hem bekommert.

Persoonlijk denk ik dat je best nog wel een keer kan vragen. en misschien wel vaker dan een keer.. (moet natuurlijk geen zeuren worden) Vaak willen mensen met autisme wel contact maar weten niet goed hoe. Mensen met autisme hebben vaak veel aan : wie wat wanneer waar en hoe. dat haalt vaak veel onrust weg. natuurlijk kun je niet altijd alles voorspellen maar dit zou je wel kunnen bespreken met je vrienden en hem daarna kunnen vragen of hij bij jullie komt zitten. ik snap ook wel dat het voor de jongen met autisme moeilijk is om al je vrienden tegelijk te volgen. zoals jij en ik dat zouden doen. En ja iemand met autisme kan wel eens dingen zeggen die "anders overkomen " als wat mensen zonder autisme gewend zijn maar eigenlijk vind ik dat wij, mensen zonder autisme ook heel veel kunnen leren van mensen met autisme. Juist doordat deze mensen vaak anders tegen dingen op kijken, anders reageren. zien wij ook vaak de dingen in een beter perspectief.. nogmaals. super dat je aan die jongen vraagt of hij bij jullie komt zitten. maar jij kan ook misschien een keer bij hem aan tafel komen zitten, als het hem te veel verwerken kost als hij bij al jouw vrienden zit. dat wil absoluut niet zeggen dat hij je vrienden afkeurt. maar dat zijn dan voor hem te veel prikkels waarschijnlijk. je kan natuurlijk ook steeds met een andere vriend van je bij de jongen met autisme gaan zitten. dan leert hij wel iedereen kennen. en heeft het (misschien ) makkelijker om alles te verwerken. Super dat je hem niet buiten wilt sluiten. vaak zijn mensen met autisme eigenlijk heel eenzaam.

Misschien is het eens een idee om er met je vrienden over te praten... Gewoon wat ze van hem vinden en waarom ze dat vinden. En dan zeg je er ook bij dat jij vind dat hij een hele aardige goeie jongen is. Misschien dat dat hun aan het denken zal zetten over hem en dat ze hem dan ook als een aardige goeie jongen gaan zien... Er zijn zo veel vormen van autisme! Ik weet zeker als hun weten wat autisme precies inhoud dat ze hem zouden accepteren, want in iedereen zit wel een klein autistisch persoontje.... En het lijkt soms ook wel eens dat ze een beetje 'dom' zijn, maar veel autisten hebben echt een talent. Denk bijvoorbeeld aan een sport, of een instrument of tekenen of wat dan ook... Verdiep je eens in die jongen en misschien is hij behalve aardig ook nog eens een fascinerende jongen en kan jij en vrienden ook nog iets van hem leren.

het ligt er natuurlijk helemaal aan wat voor autisme deze jongen heeft. Maar zo over het algemeen denk ik dat 1 op 1 contact voor zo iemand al moeilijk genoeg is.

Ik ben zelf moeder van een puber met een autistische stoornis en ik ken hem als niemand anders dat zou kunnen. Hij kan namelijk erg goed over zijn gevoelens praten. We hebben altijd veel gepraat en hij weet donders goed dat hij 'anders 'is maar heeft dit geaccepteerd en weet dat het nu eenmaal bij hem hoort en dat hij is zoals hij is en dat hij wel degelijk meetelt en kwaliteiten heeft die een ander niet heeft. Dit zelfbewustzijn heb ik hem wel bijgebracht! Als kleuter vond hij het niet leuk dat hij niet mocht meedoen met voetballen in de pauze bijv. omdat zijn motoriek niet goed was. Andere jongetjes zijn dan keihard; "nee, jij kan het toch niet". Ik heb dus al vroeg aan de bel getrokken en de jeugd fysio heeft toen met hem gewerkt en na een jaar kon hij gelukkig gewoon meevoetballen. Hij bleek aan één kant geen evenwicht te hebben. Met alle sporttoernooien in groep 8 stond hij in de basis en lag erg goed in de groep. Toch kwam hij nooit met vriendjes thuis. Ze kwamen wel aan de deur bij hem, maar hij wilde nooit met ze spelen. Hij zit nu in de examenklas voortgezet onderwijs, doet het erg goed op school, want hij is nu eenmaal bovengemiddeld intelligent, maar klasgenoten zie ik alleen thuis als het moet, omdat ze voor een project moeten samenwerken. Mijn zoon is vriendelijk, erg gevoelig en gewoon een lief joch maar voor hem hoeft het niet. Klasgenoten zeggen hem niets. Er zijn er maar een paar waar hij wel mee praat, maar zijn humor is anders evenals zijn gedachtengang. De rest is voor hem gewoon dom bezig, ze zijn namelijk gewone pubers die houden van disco, roken, blowen en zuipen. Hij verafschuwt dit en alleen daarom ligt hij er al buiten. Hij kan hierover dan ook niet meepraten. Het gekke is dat hij nooit gepest is en dat ze hem gewoon accepteren en toch proberen hem mee te betrekken. In de brugklas waren er een paar meisjes naar de mentor gestapt omdat ze het zielig vonden dat hij altijd maar alleen was. Ik heb het met mijn zoon besproken en hij zei; "Mam, ik heb er geen behoefte aan, ik zou niet weten wat ik bespreken moest met hen want ze denken heel anders. Je kan er geen echt gesprek mee hebben, want ze weten niets zinnigs te zeggen". Tja, hij chat vaak op internet met studenten die veel ouder zijn en dan komt de wereldproblematiek, Libië, Japan enz. aan bod. Dit vindt hij wel leuk of modereren op een studentensite. Hij leeft in zijn eigen wereld het liefst en dat geldt voor de meesten met een autistische stoornis.

Uit eigen ervaring (twee autistische broertjes) denk ik dat hij het wel enorm zal waarderen! Hij zal waarschijnlijk alleen anders reageren op bepaalde situaties en zichzelf weer afzonderen vanwege overprikkeling.

Wat ik mij afvraag is hoe ben jij er achter gekomen dat hij mogelijk licht autistisch is? Weet de hele klas het al of heeft hij dat persoonlijk tegen je verteld? Zo ja dan hebben jullie al een mooie vertrouwensband. Zo nee (vat het niet persoonlijk op) maar als een persoon een beetje anders is dan anders hoeft hij niet meteen autistisch te zijn. Mogelijk is hij gewoon verlegen. En bleek hij wel autistisch te zijn dan heb ik niks gezegd.

Uit eigen ervaring weet ik dat je hem in zijn waarde moet laten, vraag het rustig, dwing niets. Als je het antwoord krijgt dat hij niet weet hoe hij zich moet gedragen, vraag wat hij bedoelt, op wat voor manier of hij kan uitleggen misschien kun je hem ermee helpen. Heb het er met je vrienden over. En vooral heel belangrijk: behandel hem niet anders omdat hij autistisch is, ik heb zelf autisme en een pestverleden achter me, ik vind het persoonlijk altijd storend als er onderscheid wordt gemaakt tussen mij en anderen, puur omdat ik autisme heb. Ik ben net als ieder ander, ik heb alleen autisme, nou en?! Het is voor die jongen knap dat hij aan kan geven dat hij niet weet hoe zich te gedragen, dat kunnen veel autisten niet. Veel succes ;)

Bronnen:
eigen ervaring ;)

Je kan hem best zeggen dat hij mag weten dat jullie (groep) het niet erg vinden als hij erbij wil komen. Dan weet hij dat het altijd kan en is het zijn keuze. Verder kan je natuurlijk gewoon contact houden en wellicht af en toe een deel van bv. je pauze bij hem staan.

Je moet hem maar laten. Begin met één ander persoon. Als dat niet klikt moet je iets vinden wat ze allebei leuk vinden. Bijvoorbeeld: Iedereen houd van iets lekkers. Ga desnoods over ijsjes praten. Als het goed gaat zul je merken dat hij zich op zijn gemak voelt. Gaat het niet goed? Hou daar dan rekening mee.

Als je niet zeker weet of je vrienden hem zullen accepteren, dan kun je misschien een keer appart met hem aan een tafel gaan zitten. Maar houd er natuurlijk wel rekening mee dat je je andere vrienden dan niet in de steek laat.

Ik zou het hem zeker nog een keer vragen. Je kan hem zeggen dat hij het ook gewoon één keertje kan proberen, en hem daarna zeggen dat als hij niet weet hoe zich moet gedragen, hij zich moet gedragen hoe hij bij jou ook doet. Nou in ieder geval héel veel succes

natuurlijk wil hij wel maar is zich ook bewust van hetgeen waar hij niet goed in is. zijn onzekerheid houd m tegen helaas. vraag hem niet om erbij te komen zitten, maar ga een keer bij hem zitten. vertel je vrienden hoe en wat, zodat het positief blijft, voor deze jongen. voor hem is het erg prettig om als mens geaccepteerd te worden, en niet als autist. super dat je dat je deze jongen niet afwijst omdat ie niet is zoals het gros van de mensen!! :O))

autistische kinderen vinden het meestal moeilijk om contact te leggen, ik denk dat hij het heel fijn vind als je dat doet want hij zelf zou het moeilijk vinden en mischien kan jou vrienden groep hem ook leren kennen en vinden hem mischien ook wel een hele aardige jongen. Je kan het altijd proberen!

Er zijn zoveel soorten autisme dat je daar als leek moeilijk kan op antwoorden. Welke vorm van autisme heeft hij? Ik zou hem zeker niet forceren. Want hij kan misschien toegeven en schijnbaar meekunnen in de groep. Maar dan ineens toch het verkeerde zeggen of doen. En dan wordt hij nog onzekerder. Je kan hem misschien nog eens vragen, maar als hij terug weigert moet jij hem ook gewoon accepteren zoals hij is...

Het zal juist heel tof van je zijn als je zou vragen aan hem of hij erbij wil komen zitten. Dit laat dan ook weer een blijk van respect en socialiteit zien. Ook al is zo'n jongen licht autistisch, het is en blijft een jongen net zoals jullie (ik werk zelf met mensen met een handicap/autisten dus ik snap heel goed waarom je hierover nadenkt). De jongen zal het zeker waarderen als je het hem vraagt:) Je kunt het ook aangeven aan je vrienden en het erover hebben. Het kan nooit kwaad om het een keer te vragen en als de jongen dan nog een keer nee zegt dan is het de keuze van de jongen, maar dan heb jij wel laten zien dat jij en je vrienden het niet erg vinden ;) Succes!

zeg hem dat als zei hem niet accepteren dan zoeken ze het zelf maar uit maar jij moet zijn hoe je bent en niet anders want dat ben je ook niet.

geef hem een kans! zal die waarderen

nee het is toch zijn probleem dat is autistisch is. Niet jouwes en dus moet je hem niet niet steunen hij moet het zelf maar uitzoeken. Autisten zijn echt niet zielig ofso het zijn gewoon liegbeesten die misbruik maken van hun handicap. Het best kun je hem pesten want daar wordt ie hard van Toegevoegd na 2 minuten: Nu moeten jullie niet gaan haten. Jullie weten niks zoals dat ik bijvoorbeeld door een groep hangautisten in elkaar ben geslagen. Daarom denk ik dat ze niet goed zijn

met zijn alle naar ham toe gaan en zeggen dat hij niet bang moet zijn maar niet al te wild en gewoon doen niet al te gek aan kijken gewoon hoe je tegen je vrienden ook doet

je moet gewoon je vrienden inlichten dat ie autistisch is en uitleggen waarom ie niet zo sociaal is als je hun dat goed hebt uitgelegd en ze het met je eens zijn dan kan je hem wel nog een keer uitnodigen

Ja , als je 'n flinke vent bent wel . Je moet je niets van andere mensen aantrekken . Ze zijn overal , ook hier , bezig met hun ego.

Doe wat je goed lijkt zou ik zeggen. Als ik zelf in jouw situatie zou zitten zou ik het zeker nog eens proberen. Toegevoegd na 2 minuten: Succes!

Het wel aardig om hem erbij te betrekken.

Ik heb ook zo´n jongen op me school,in het begin vond iedereen hem raar maar we gingen meer met hem praten en hij was gewoon normaal Hij durfde ook niet bij ons te zitten,maar hij wou wel dus zijn we een keer bij hem gaan zitten en nu zijn we dikke maatjes! Dus gewoon even wat uitproberen en als hij echt niet wilt dan moet je hem maar gewoon met rust laten. Groetjes.

Als jij je dat af vraagt vraag het die jongen dan zelf. Hij weet daar vast zelf vast het beste antwoordt op. Ik heb ook autisme en ik herken dat wel een beetje maar iedereen is anders..dus elke autist ook dus je kan het hem echt het beste zelf vragen. Alleen hij zelf weet wat hij denkt en voelt. Heel veel succes ermee!

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100