Let op: Startpagina GoeieVraag geeft geen medisch advies. De antwoorden en reacties zijn geen vervanging voor een consultatie bij een arts. Raadpleeg bij gezondheidsklachten daarom altijd een arts.

Als het kind in je op zoek is naar troost en geborgenheid, komt dat dan voort uit dingen die je niet verwerkt hebt in je jeugd?

Of kan het voortkomen uit het feit dat je bijvoorbeeld moeite hebt met het ouder worden en het loslaten van de kind-rol?

Ik ben altijd erg beschermd opgevoed en moet sinds 3,5 jaar mijn vader missen met wie ik erg close was. Bij hem kon ik altijd het kind zijn dat ik wilde zijn ondanks mijn leeftijd. Zo hoefde ik niet ouder te worden en niet los te laten. Maar nu ik ouder word merk ik dat ik veel "toegesproken"word door de gevoelens die ik als kind had. Roep om troost, hulp, geborgenheid, maar ook gezag, advies en begeleiding.

Ik vraag me tevens af hoe het komt dat ik daar uitgerekend nu mee te maken krijg?

Toegevoegd na 7 minuten:
Daarnaast heb ik nu heel erg te maken met een soort van innerlijke stem, alsof mijn vader via mij spreekt. Ik weet de juiste woorden wel te vinden waar ik mezelf mee zou kunnen troosten. Ik voel bij wijze van spreken de veilige armen van mijn vader om me heen. Ik vind het alleen eng er aan toe te geven, want het is toch een vorm van je heel kwetsbaar opstellen, als je zo diep in jezelf kijkt?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

In je leven komt alles op de juiste tijd. Je vader heeft een rol vervuld voor jou, waardoor je in volle bescherming kennis kon maken met de wereld. Je vader heeft nu je leven verlaten, wat betekent dat je het nu "alleen" moet doen. Dat betekent dat je dat wat je vader je gegeven heeft, nu aan jezelf moet leren geven. Dus de volwassen jij moet nu, zoals je vader destijds deed, het kind in je aanvaarden, troosten, geborgenheid verschaffen, adviseren en begeleiden. Na de wschl. intense rouwperiode, trekt nu het kind in je aan je mouw en vraagt om de plaats van je vader in te nemen. Ook als je ouders er niet meer zijn, blijven ze in je leven. Als kind heb je een ingeslikte ouder. De zelf-wording bestaat eruit om je los te maken van deze ingeslikte ouder en zelf je normen en waarden te ontwikkelen. Dit is een moeilijk proces, omdat de ingeslikte ouder voelt als een deel van jezelf. Jezelf ervan losmaken kan rouw, angsten en schuldgevoelens met zich meebrengen. Bijzonder als je ouders liefdevol en beschermend waren, is het niet eenvoudig om je los te maken van je innerlijke ouder. En daar wordt je nu juist toe uitgedaagd. Losmaken betekent trouwens niet dat je je innerlijke ouder overboord moet gooien. Het komt erop aan om alles wat je innerlijke ouder je vertelt te bekijken met je volwassen ogen, en te kunnen kiezen of het voor je werkt of niet werkt. Sommige dingen zal je dus behouden, bij anderen zal je een eigen pad willen bewandelen. Dat is het ware volwassen worden. Wat ik frappant vind is dat je zegt dat je het moeilijk vindt om jezelf kwetsbaar op te stellen. Terwijl je met jouw basis juist zou verwachten dat je geleerd hebt om dit wél te doen, zonder je hierover vragen te stellen. Mogelijk heeft het te maken met een rem op je zelf-wording, juist door die bescherming die je ondervonden hebt. Het kan zijn dat jij, om de liefde van je vader niet te verliezen, niet volledig jezelf geweest bent. Met andere woorden: je hebt niet de gelegenheid gehad om je volwassen ik volledig te vormen. Aanvaard de kwetsbaarheid en alle gevoelens die in je opkomen, het is allemaal okee. En sta stil bij je volwassen ik, ook als het niet volledig beantwoordt aan het beeld van jezelf dat je toen hebt getoond aan je vader.

Ik weet niet hoe oud je bent maar dat kunnen eerste tekenen zijn van midlife crisis. Hoe ouder je wordt hoe meer je terug gaat denken aan uw jeugd. In mijn geval heb ik bv iemand terug gezien die ik in 35 niet meer had gezien. Ik heb toen een dreun in mijn hersenen gehad omdat ik dan plotseling zag hoe oud ik was. Dat het gaat over zaken die je uit uw jeugd niet hebt verwerkt is mogelijk. In mijn geval gaat het bv over mijn vader. Dit was een pracht van een kerel, die altijd voor mij en mijn moeder goed gezorgd heeft, waar ik geen slechte herinneringen van heb, maar die nooit mijn vader is geweest. En later heb ik beseft dat ik feitelijk zijn vader ben geweest in de zin van dat het toch de bedoeling is dat de vader de zoon zaken aanleert, maar in mijn geval was het andersom. Ik heb dan ook zijn geborgenheid nooit gevoeld, een geborgenheid die ik nu zoek bij mijn echtgenote, in de vorm van dat ik in bed altijd tegen haar aankruip, wat begrijpelijk niet altijd in dank wordt aangenomen. Maar onze jeugd is wel bewust of onbewust sterk aanwezig in ons doen en laten. Maar neem dat als een positieve waarde op, want anders zou hetuw gezondheid kunnen aantasten Robby BB

Vooropgesteld Annepanne: ik ben geen psycholoog! Wat ik persoonlijk denk is, dat dit heel goed voort zou kunnen komen uit je jeugdjaren, vooral vanwege je zin "bij hem kon ik altijd het kind zijn dat ik wilde zijn ondanks mijn leeftijd" en het noemen van je beschermde jeugd. Voor een kind is het onnoemelijk belangrijk om beschermd te zijn om vanuit die veilige basis aan het volwassen leven te kunnen beginnen. Maar de vraag is dan: wat is een goede bescherming, wat is veilig. Je zou ook over-beschermd kunnen zijn geweest waardoor je niet hebt geleerd op jezelf te vertrouwen. Als jij je in de puberteit niet hebt verzet tegen je ouders en zelfstandig bent geworden, dan kan het zijn dat je afhankelijk blijft (in je denken en voelen) van je ouders. Ik probeer het allemaal voorzichtig te formuleren, want ik heb uiteraard geen idee of het zo bij jou is gegaan en nogmaals: ik ben geen deskundige. Dan je vraag hoe het komt dat je daar uitgerekend nu mee te maken krijgt. Zou het kunnen zijn, dat dit al een poos (vanaf 3,5 jaar geleden) speelt, maar dat je het je steeds bewuster bent gaan worden? Kinderen zijn afhankelijk van hun ouders. Als jij je niet op een voor jou goede manier hebt losgemaakt van je vader toen je volwassen werd/was, dan lijkt het mij heel logisch dat je het verlies van je gevoel van geborgenheid door zijn overlijden nu steeds meer en bewuster ervaart. Hij is er niet meer om jouw afhankelijke kind-deel te helpen: je bent je houvast, je rots in de branding, je zekerheid verloren. Maar die rol kan jouw eigen volwassen-deel nu overnemen. Klinkt allemaal heel vreemd misschien, maar ik spreek over kind-deel en volwassen-deel om duidelijk proberen te maken, dat jij jezelf die troost en geborgenheid kunt gaan geven. Misschien is dat moeilijk: dan kan een deskundige je daarbij helpen. Ik wens je in ieder geval heel veel sterkte, moed en wijsheid toe!

Hallo Anne, Het zou kunnen dat het voortkomt uit onverwerkte dingen uit je jeugd, maar dat hoeft niet. Het is namelijk heel normaal dat een mens bij het wegvallen van zijn/haar voorgeslacht emotioneel geschokt wordt, doordat er een stuk "zekerheid" wegvalt, een deel van je leven wat zomaar weg is. Het "geschokt zijn" verschilt wel per persoon, dat ligt eraan hoe (on)afhankelijk iemand is van nature. Daaraan gerelateerd is de behoefte aan geborgenheid en begeleiding die iedereen in principe heeft (maar ook in verschillende mate), en het is logisch dat je dat gaat missen bij het wegvallen van een van je ouders. Het is trouwens helemaal niet kinderachtig om emoties te voelen die je op dat moment even niet de baas bent. Zoek iemand om je verhaal bij kwijt te kunnen. Misschien als je gelovig bent, dat je dat bij God kunt. Als het echt niet lukt, dan kan een professional je erbij helpen (via de huisarts), maar een vriend(in) is meestal prettiger. Sterkte!

Als het kind in jezelf is opzoek naar troost en geborgenheid betekent dat je als kind die dingen niet of onvoldoende hebt gekregen manier om het te verwerken is dat je begrijpt waarom je dat niet hebt gekregen in compassie naar de ander toe. anderen vergeven en vooral jezelf die dingen geven er voor jezelf zijn Toegevoegd na 1 minuut: Als het kind in jezelf is opzoek naar troost en geborgenheid betekent dat je als kind die dingen niet of onvoldoende hebt gekregen manier om het te verwerken is dat je begrijpt waarom je dat niet hebt gekregen in compassie naar de ander toe. anderen vergeven en vooral jezelf die dingen geven er voor jezelf zijn Ook zeg je dat je je vader erg mist heb je het verlies van je vader wel verwerkt?

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100