Let op: Startpagina GoeieVraag geeft geen medisch advies. De antwoorden en reacties zijn geen vervanging voor een consultatie bij een arts. Raadpleeg bij gezondheidsklachten daarom altijd een arts.

Wat moet ik doen met mijn obsessie/onzekerheid?

Ik heb een obsessie/verslaving met situps doen. Ik ben namelijk heel erg onzeker en ik heb best wel faalangst. Als ik op school iets gevraagd heb aan de docent, of als ik niet tevreden ben met mijn cijfer (ookal is het een 9) voel ik me heel erg schuldig en ben ik bang dat ze mij raar vinden of dat ik altijd faal in alles. Ik ik word dan altijd heel erg boos op mezelf, van danhad ik maar beter moeten leren. Als ik thuis ben reageer ik dat af door situps te doen. Soms zijn het er maar 10-20 per dag, maar soms doe ik er wel 100 (en soms ook meer) omdat ik me dan pas weer een beetje fijn voel. Ook als ik me schuldig voel en ik kan geen situps doen dan word ik heel erg gestressed. Ik weet niet wat ik anders zou moeten doen om mijn onzekerheid af te reageren. Ik vind het heel erg om onzeker te Zijn en zo kan ik het een beetje verminderen. Wat moet ik doen? Ik durf het niet tegen mijn ouders of mentrix te vertellen want ik ben bang dat ze me uitlachen. Want mijn moeder doet er altijd een beetje lacherig over als ik begin over onzekerheid. en mijn mentrix ben ik bang dat ze mij gaat uitlachen of niet serieus neemt. Tegen het vertrouwings persoon op school zou ik het wel durven vertellen want ik heb diegene als mentrix gehad maar ik ben bang dat ze mij gaan uitlachen en dat ze mij een aansteller vind.

Sorry voor mijn lange verhaal maar ik zit er best wel mee en ik weet ook dat dit niet goed is.

Toegevoegd na 20 minuten:
Het is trouwens niet omdat ik wil afvallen, het is puur omdat ik me schuldig voel.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Als direct antwoord op je vraag: deskundige hulp zoeken, te beginnen bij de huisarts. En dat is natuurlijk precies wat je heel erg eng vindt en liever niet doet. Maar wat heb je te verliezen? Door je onzekerheid en het stellen van hele hoge eisen aan jezelf heb je een obsessie ontwikkeld. Eigenlijk straf jij jezelf dus met grote hoeveelheden sit-ups als je jezelf niet goed vind/boos-teleurgesteld bent in jezelf. En dat ben je zelfs als je goede cijfers hebt gehaald! Dat betekent, dat jij behoorlijk negatief denkt over jezelf en dus een vertekend en slecht zelfbeeld hebt. Er is namelijk geen mens 100% slecht, dus jij ook niet. Jij hebt hele goeie en mooie dingen, alleen kan je ze zelf kennelijk op dit moment in je leven niet zien: hoe zonde is dat!! Als je hier niets aan zou doen, dan gaat je gedrag zich vrijwel zeker verergeren, met allerlei nare gevolgen van dien. Om met je onzekerheid om te leren gaan, om de extreem hoge eisen die je aan jezelf stelt en om achter de reden(en) te komen waaróm je zo onzeker bent: daar heb je echt deskundige hulp bij nodig! Jouw problemen zijn absoluut niet om te lachen: die zijn best heel heftig!! Als je hulp durft te gaan vragen, dan zal je merken dat bijvoorbeeld je huisarts jou zeker te weten heel serieus neemt. Daarbij heeft hij/zij zwijgplicht, dus je problemen zijn daar veilig. Gelukkig zie je in dat dit niet goed gaat en hebt je deze vraag durven stellen: hartstikke goed van je, dat is een hele belangrijke stap!! Gun jezelf hulp en zet de volgende stap: maak een afspraak met je huisarts. Als dat TE heftig is voor je, vraag dan bijvoorbeeld een vriend/vriendin/familielid/je mentrix die je vertrouwt om met je mee te gaan. Je durft je moeder niet in vertrouwen te nemen vanwege haar lacherigheid: misschien is het een idee om haar deze vraag te laten lezen en zo met haar serieus te gaan praten over je problemen. Misschien ziet zij de ernst van je onzekerheid en gedrag niet goed in en kan ze je goed bijstaan/helpen als ze meer weet. Je hebt ècht een behoorlijk probleem: ook je mentrix zal dit serieus nemen. Blijf hier niet alleen mee rondlopen, want daar help je jezelf niet mee. Gun het jezelf om uit te gaan proberen/uittesten, dat jouw eigen gecreëerde ideeën/gedachten over uitgelachen worden ongegrond zijn. En gun jezelf die hulp, want echt: dat ben je meer dan waard! Heel veel succes!!!

Dat heb ik ook. Maar ik haal dan ook best vaak lage cijfers (onder de7) en dan word mijn moeder weer boos want als ik havo wil doen moet ik 7,5 hebben gemiddeld. Dus dan word mijn moeder boos en moet ik huilen want ze word dan ECHT boos. Dan voel ik me ook erg onzeker. Maar ik heb daar ook geen oplossing voor sorry. Xx

Mijn bericht is verwijderd :/ maar ik wil wel contact nemen maar hoe?

ik zou zeggen,accepteer je onzekerheid als een wezenlijk deel van jezelf.maw.accept yourself.maak van jezelf geen verhaal/slachtoffer,maar leef je leven alsof je 100 procent in orde ben,want dat ben je natuurlijk.geniet van je goede cijfers en van je drang tot veel shitups.geniet en wees blij ,want er zijn ook mensen die het slechter hebben dan jij,die moeten het met een 7 of 8 doen.

Iemand van mijn klas had dat ook, maar zij deed dan wel geen sit-update denk ik. Een leerkracht gaf haar deze raad: Op school ben je om te leren. Als je iets niet begrijpt en je vraagt meer uitleg dan faal je niet. Zo voorkom je juist falen op je toets. En als je leerkracht een vraag stelt en je hebt het fout, dan is dat niet erg. Het is geen toets en er zijn er vast meerderen die het fout hadden. En als je uitleg vraagt, zijn er vaak wel anderen uit je klas die je dankbaar zullen zijn omdat ze het zelf niet snapten en het niet durfden te vragen. Voor toetsen moet je, als je goed hebt gestudeerd, niet zenuwachtig zijn. En als je hem terugkrijgt en je hebt zoals je zegt een negen, wees dan blij. Je bent vast bij de besten van je klas! Toon de toets dan fier aan je ouders en zij zullen vast ook zeggen dat het een goede toets is. Je moet niet bang zijn om het an iemand te vertellen en als je je beter voelt bij de vertrouwenspersoon op school dan bij je ouders, ga dan naar hem of haar toe. Zelf vind je soms dat het raar klinkt of belachelijk, maar anderen vast niet. Ik heb nu heel de tijd ook niet gelachen. Ik snap niet waarom men je zou uitlachen. Dus wees niet bang en spreek hem of haar maar eens aan. Succes! Ps. Het lucht ook vaak op om het aan een vriend of vriendin die je vertrouwt te zeggen. Misschien kunnen zei je helpen.

Weet je dat je niet de enige bent die faalangst heeft? In de examenklas heeft 1 op de 4 leerlingen last van faalangst. Dat verzin ik niet, blijkt gewoon uit wetenschappelijk onderzoeken, en dan hebben we het niet over een klein beetje examenvrees, maar echte faalangst waardoor je minder goed gaat presteren. Dit komt net zo goed voor bij mensen die hoge cijfers halen, als bij mensen die lage cijfers halen. Onzekerheid is sowieso iets waar iedereen mee te maken heeft. Dat komt bij iedereen voor, natuurlijk wel in meerdere of mindere mate. Vooral in de tienerjaren komt die onzekerheid sterk naar voren, omdat je dan bezig bent met het ontwikkelen van een eigen identiteit. Maar waar het om gaat: je bent niet de enige, en je hoeft je nergens voor te schamen. Toen ik je stukje las dacht ik: eigenlijk ben je best goed bezig, want je hebt iets gevonden om met je angst om te gaan, namelijk de sit-ups. Die zijn onschuldig en dus op zichzelf niet verkeerd (in tegenstelling tot jezelf snijden, wat sommige anderen doen). Het enige is alleen dat je er wat in doorgeslagen bent, en dat het een obsessie is geworden. Dat is natuurlijk niet goed, omdat het nu dwangmatig is. Je weet zelf heel goed wat je moet doen: het aan iemand vertellen. De eerste stap daarin heb je al gezet, door hier de vraag te stellen (compliment daarvoor!). Het echt vertellen is natuurlijk moeilijker, en ik hoop dat het je helpt om te weten dat je niet de enige bent die hier last van heeft. Aan wie je het verteld, is eigenlijk niet zo belangrijk. Kies daarom gewoon de persoon waar jij het meeste vertrouwen in hebt. Je geeft al aan dat je het eventueel wel aan de vertrouwenspersoon op school durft te vertellen. Die gaat je zeker niet uitlachen. Ten eerste al omdat hij/zij dat niet mag doen, maar vooral ook omdat het helemaal niet zo vreemd is als je denkt. Dus mijn advies is dat je zo snel mogelijk naar deze persoon toegaat en erover praat. Dat zal jou opluchten en samen met hem/haar kun je bedenken wat de volgende stappen zullen zijn. Wat je ouders betreft, ik denk dat als je serieus met ze in gesprek gaat, ze jou echt niet gaan uitlachen. Ze weten niet hoe erg je hier mee zit en daardoor kunnen ze niet begrijpen dat het niet iets is om lacherig over te doen. Maar als je er geen vertrouwen in hebt, vertel het dan eerst aan de vertrouwenspersoon op school. Sterkte, succes en alles wat je maar nodig hebt toegewenst!

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100