Let op: Startpagina GoeieVraag geeft geen medisch advies. De antwoorden en reacties zijn geen vervanging voor een consultatie bij een arts. Raadpleeg bij gezondheidsklachten daarom altijd een arts.

Hoe kom je van het bedrukkende gevoel van een diagnose (oftewel een stickertje wat je jezelf steeds opplakt)

Velen zullen het wel kennen, je bent depressief verklaard door een psychiater en nu blijf je maar denken 'oh nee nu ben ik depressief' , of je hebt het stickertje adhd (of autisme, add, pdd nos etc.) gekregen en denkt continu 'maar ik heb dit en dat, dus....' of je identificeert je er teveel mee. Terwijl je vroeger wel hetzelfde probleem had maar wel een soort gevoel van vrijheid had, want je was niet in een hokje te plaatsen. Hoe kom je weer af van dat hokje zonder daarbij je behandeling uit het oog te verliezen?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

In dat hokje heb je jezelf gestopt of eventueel laten stoppen. Een dokter geeft je namelijk geen "hokje" , maar een diagnose. Die vertelt waar je symptomen (momentopname) bij horen, maar je BENT de symptomen, je BENT de ziekte niet. Bovendien gaat het bij symptomen niet om eigenschappen die bij je persoonlijkheid horen, maar om kláchten, zaken dus waarvan je weet dat ze eigenlijk juist NIET bij je horen. Het grootste probleem met dergelijke ´etiketjes´ voor zover ik dat om me heen waarneem, is dat mensen het -bewust of onbewust- juist als een excuus gebruiken. "Ik kan dat niet want ik heb/ben......." . " Ik kan niet anders dan zo want ik heb/ben......." . Waarbij de aandoening / handicap / ziekte / diagnose in kwestie meer een excuus lijkt om dingen te ontlopen, dan een (uitstekende) reden het probleemgedrag juist extra aan te pakken. Ik vrees dat dat een beetje onze cultuur begint binnen te sluipen, want ik heb op de basisschool al meermalen problemen gehad met kinderen waar mijn kinderen onder moesten lijden , met altijd hetzelfde lulverhaal : Ja, maar dat meisje kan er niks aan doen dat ze je dochter heeft geslagen / bedreigd / bezeerd want die heeft ADHD / PDD-Nos / Asperger / whatever. Terwijl ik dat juist een uitstekende reden vond een dergelijk meisje dus extra goed in de gaten te houden en strengere regels op te leggen. Maar nee, we hebben een handig ' etiketje' dat ons ontslaat van onze verantwoordelijkheden. En de kinderen horen dat ,en weten er haarfijn en feilloos misbruik van te maken. Maar eigenijk voldoen ze gewoon aan het (onjuiste) verwachtingspatroon dat de volwassenen om hen heen van ze hebben. Identificeer je dus niet met je ziekte / je hokje, maar vécht daar juist tegen. Je bent de ziekte niet, de ziekte is je vijand, je uitdaging. Die je uitsluitend kunt verslaan als je de strijd aangaat, en niet als je je verstopt in zijn hokje.

Je bent nog steeds niet in een hokje te plaatsen. Zo'n diagnose is alleen een momentopname van je huidige mentale toestand. Als er bijvoorbeeld Add bij je geconstateerd word op je 16e betekent dat nog niet dat dat altijd zo blijft. Dat kan ook na verloop van tijd weer verdwijnen. Zo'n stickertje is iets wat je tijdelijk hebt, maar niet wat je wezenlijk bent.

door de diagnose simpelweg niet te accepteren.. En het tegendeel te bewijzen :-) Alles draait om geloof. Als jij gelooft in dat labeltje; Is het een label. En anders niet. Als je dus dat afgeeft bij iemand, die dat gedrag bij je analyseert, bevestigt diegene wat jij voelt (hij houdt je een spiegel voor). Niemand kan je minderwaardig doen voelen zonder jouw toestemming.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100