Let op: Startpagina GoeieVraag geeft geen medisch advies. De antwoorden en reacties zijn geen vervanging voor een consultatie bij een arts. Raadpleeg bij gezondheidsklachten daarom altijd een arts.

hoe kan het dat een lichaam soms iets anders zegt dan de geest?

Soms denk je in je leven dat je "alles onder controle" hebt maar je lichaam zegt iets totaal anders (via bv. psychosomatische klachten).
Ik ben een redelijk bewust mens maar ervaar dit ook bij mezelf. Ik denk bv. in een bepaalde situatie "dit kan ik best managen", maar mijn lichaam geeft toch signalen dat ik stress ondervind (bv. nekstijfheid, maag- en darmklachten) of inspanningen doe (bv. zweten, moeheid...).
Terwijl ik (in mijn geest maar ook in mijn gevoel) eigenlijk "denk" dat ik me helemaal niet moet inspannen, dat ik het perfect aankan, dat het bv. een vaardigheid is die ik goed beheers of een situatie die ik best wel kan bolwerken zonder moeite.
Hoe komt dat? En wie heeft er gelijk : lichaam of geest?

Toegevoegd na 12 uur:
Achteraf bedenk ik me : het lichaam kan niet bewegen zonder tussenkomst van de hersenen, dus geest en lichaam zijn op één of andere manier met elkaar verbonden. Het gaat er dus wellicht meer over welk stukje geest verantwoordelijk is voor de sensaties van stress in het lichaam. Dit stukje geest zegt dan blijkbaar iets anders dan de bewuste geest.
Maar wie heeft het bij het rechte eind : de bewuste geest of de onbewuste geest die je lichaam bestuurt?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Lichaam en geest zijn m.i. 1 geheel: het lichaam werkt niet zonder de geest en omgekeerd.... even los van ingrijpen van de mens met allerlei apparatuur.... en dan nóg. Er is een unieke wisselwerking tussen die 2, waarvan nog bij lange na niet alles bekend is. Je schrijft, dat je een redelijk bewust mens bent... maar dan wel een redelijk bewust mens mét een onbewustzijn ;-) Je kunt je lichaam zien en gebruiken als een graadmeter, voor een stukje dan. Als je lichaam aangeeft, dat er stress is, en dat aangeven is van persoon tot persoon verschillend, dan kan je er donder op zeggen, dat er iets aan de hand is dat aandacht behoeft. Maar dan moet je je wel bewust ervan zijn: wat geeft mijn lichaam waar aan? En dan nog is het de vraag, of je je dat altijd bewust KUNT zijn... Het gaat er dus niet om "wie" gelijk heeft.... het gaat erom hoe jij de signalen interpreteert, die je je bewust bent èn wat je daarmee doet.

Er is geen echt gelijk, maar de geest kun en kan je makkelijker bedotten dan je lijf. Als je spanning ervaart, betekent dat niet dat je iets niet kunt - soms kan spanning je helpen beter te functioneren. Maar dan moet het wel beperkt zijn: wat spanning voor je een presentatie moet doen kan goed zijn, maar darmklachten zijn een stap te ver. Misschien is het slim je eerst te realiseren dat het kennelijk toch wel een inspanning is. En dat zenuwen niet erg zijn. Het belangrijkste om te beseffen is: je hebt nooit alles onder controle. Dat kan namelijk niet, en dat is maar goed ook, want dan zou je continu achter alles aan moeten rennen om te kijken of het nog wel goed gaat. Het kan dus zijn dat je iemand bent die van zichzelf vindt dat alles Goed moet gaan. Dat je aan alle mogelijkheden hebt gedacht, en weet hoe je dan moet reageren. Loslaten kan soms veel makkelijker zijn, de wereld vergaat heus niet en stel dat je eens de mist ingaat, so what, dat doen we allemaal weleens, lach erom en begin opnieuw.

Je geest is sterker dan je lichaam hoor. Kijk maar naar oudere mensen,die kunnen met hun hoofd de hele dag nog in de tuin werken,maar gaan ze dat doen,dan gaat hun lichaam protesteren.

In de eerste plaats verschilt de taal van lichaam en geest. Terwijl de geest bestormd wordt door 1001 zinvolle en zinloze gedachten, heeft het lichaam alleen maar de beschikking over signalen als rust, onrust, spanning, kramp, pijn, nog meer pijn..... Zoals een baby bij problemen alleen maar de verschillende toonaarden van huilen ter beschikking heeft. Waar een goede ervaren moeder perfect op kan inspelen, de signalen onderkent als "honger", "moet nu slapen" tot "hier is een arts nodig". Kortom, er is bij ons volwassenen nog iets anders nodig, de eigenaar van lichaam en geest die op verantwoorde manier luistert naar alle gedachten, signalen van het lichaam, en uit ervaring weet wat haalbaar is en wat niet. Die alles weegt en dan een besluit neemt en blijft luisteren naar lijf en gedachten. En bij verkeerde beslissingen leert, en daardoor steeds betere beslissingen neemt.

De geest bestaat voornamelijk uit ideeen, concepten, aannames en voorkeuren. De geest werkt vaak uit wilskracht door waar het lichaam al de grens heeft aangegeven. Nooit is dat een gezonde balans. Conclusie is dus in dit geval; het lichaam is voor 100% de waarheidsmeter. Het 'ik kan mezelf managen' is dus vanuit dit ideeën/concepten gedeelte - wilskracht- maar het lichaam spreekt dit tegen. En de enige remedie is ook het luisteren naar lichaam. Immers.. het luisteren naar de ideeen behoudt de lichamelijke klachten.. het lichaam liegt nooit (zie b.v leugendetector), en de geest, tja, die houdt zichzelf bijna altijd voor de gek..

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100