Let op: Startpagina GoeieVraag geeft geen medisch advies. De antwoorden en reacties zijn geen vervanging voor een consultatie bij een arts. Raadpleeg bij gezondheidsklachten daarom altijd een arts.

Wat is beter oud zeer opruimen of 'rustig' laten liggen?

Het verleden valt natuurlijk voor niemand te veranderen. Verdriet, gebeurtenissen heeft een plek in het leven gekregen als het goed is. Ik zie sommige mensen om mij heen worstelen (zelf ook hoor) met gebeurtenissen uit het verleden die zo nu en dan opborrelen.

Op het moment dat de boel weer eens gaat wankelen, is het dan beter om oud zeer echt aan te pakken in de hoop dat het voorgoed tot het verleden behoort of is een soort gedoogbeleid ;-) raadzamer...omdat je nou eenmaal nooit precies kan voorspellen wat het allemaal te weeg brengt en wat voor gevolgen consequenties... ???

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Dat is niet zomaar voor iedereen en alles hetzelfde denk ik. Is het oud zeer, waar je prima mee kunt leven, waar je zo af en toe es wat last van hebt: dan zou je het kunnen gedogen. Is het oud zeer, dat steeds heftig terugkomt of er altijd is, waar je veel last van hebt, dan lijkt het me zeer raadzaam er iets mee te gaan doen. Zelf, met hulp van mensen die je vertrouwen kunt, met een cursus, boek of therapie, en/of met een deskundige. Gevolgen / consequenties van welke beslissing dan ook kan je nooit overzien: we kunnen geen van allen toekomst kijken ;-) Hopen, dat het oude zeer voorgoed tot het verleden gaat behoren kan altijd natuurlijk! Accepteren en aanvaarden dat het bij je hoort kan ook. Legio mogelijkheden dus.

Doodzwijgen waardoor het ondergronds blijft doorsmeulen is niet goed voor de gemoedsrust van mensen. Als het oude zeer nog steeds zeer doet is het beter om het te behandelen, waardoor verwerking wordt bevorderd en mogelijk schoon schip gemaakt kan worden. Het is wel de vraag die gesteld moet worden of de betrokkene dat aan denkt te kunnen. Dus de losse eindjes afhechten, zoals dat genoemd wordt. NB Over het algemeen heeft men meer spijt over wat men niet dan over wat men wel gedaan heeft.

Het hangt er natuurlijk vanaf over welk oud zeer het gaat. Soms is het beter om onverwerkte zaken uit het verleden therapeutisch aan te pakken, wat uiteraard tot gevolg kan hebben dat je bepaalde zaken onder ogen moet zien. Maar als je verdriet bedoeld voor verloren dierbaren, dat mag af en toe bovenkomen, als je daarna maar terug de draad van het huidige leven weer oppakt. Verdriet om geliefde mensen die er niet meer zijn, dat kan je nooit echt 'opruimen'. Dat hoeft ook niet, want zo worden die personen niet vergeten.

Als het de kop op blijft steken is het nog niet verwerkt. Het is belangrijk om het een plekje te kunnen geven zodat je het voor jezelf kunt afsluiten en het kan laten rusten. Soms kom je "triggers"tegen in je leven die oude gebeurtenissen kunnen wakker schudden ( honden van Pavlov). Mocht het iets zijn waar je echt last van hebt zou ik er iets mee doen. Is het iets kleins zou je kunnen denken "als je met je gezicht naar het verleden staat, sta je met je rug naar de toekomst"en "elke minuut dat je je druk maakt om het verleden gaat af van je toekomst" Het is nu moeilijk in te schatten welk van deze adviezen het best bij je past gezien we inhoudelijk niet weten om welke problemen het gaat. Sterkte !

"rustig laten liggen" gaat je in elk geval niet van de "issue" afhelpen. Ik heb er persoonlijke ervaring mee, dat als je iets "wegstopt" het je je leven lang blijft "achtervolgen" en met regelmaat weer opborrelt, domweg omdat je er "niets mee gedaan" hebt in je hoofd. (lees: verwerkingsproces). En op die momenten, "zit je er nog steeds mee" alsof het gisteren was. Gebeurtenissen moeten verwerkt worden in de hersens. Je kunt het best wegstoppen, trachten te vergeten of wat dan ook....maar op een dag komt het weer boven....de gevolgen zijn dus, dat je een situatie of gebeurtenis niet verwerkt hebt, en dezelfde nare, verdrietige of boze gevoelens weer boven komen. Pas als je iets geaccepteerd hebt, kun je het loslaten, als je het los hebt gelaten, kun je er vrijlijk over praten, zónder de gevoelens erbij. Succes ermee!!

Soms heb je er gewoon genoeg van dat het telkens weer te kop op komt. Dat is dan toch wel een teken om ermee aan de slag te gaan. Maar soms ben je er teveel mee aan de slag en heb je weer rust nodig om bij te komen. Dan moet je het even laten liggen. Soms ben je gewoon te bang wat er allemaal los kan komen. Dan is de angst groter dan het oude zeer. Dan kan je of door een drempel heengaan, of het laten liggen. Er komt vanzelf een moment dat je 'moet', of wil. Besef je goed dat het kleine stapjes zijn. Langzaam zal je het verwerken en zal het je geen 'kwaad' meer doen. Je lost het op, accepteert het, plaatst het in een 'volwassene' kader (ipv als kind zijn). Ondanks dat je het nooit zult vergeten.

Ik denk inderdaad, zoals hierboven al gezegd, dat je oud zeer altijd moet aanpakken. Als het na twintig jaar nog steeds opborrelt, is dat een teken dan je het destijds niet goed verwerkt hebt. Zelf zit ik ook midden in een verwerkingsproces, en ik vraag me regelmatig hetzelfde af als jij. Ik moet heel vaak huilen op het moment, dingen houden me bezig in mijn hoofd en ik kan heel weinig hebben. Soms voel ik me een aansteller als ik voor de zoveelste keer moet huilen. Maar ik blijf tegen mezelf zeggen dat ik mag huilen. Want mensen zijn een ster in dingen wegdrukken en zeggen tegen zichzelf dat anderen het nog erger hebben gehad. Dat is waar, er zijn altijd mensen die het erger hebben gehad, maar daarmee ontken je je eigen pijn. Dus ik denk dat als je het toelaat dat beter is, dan blijft het je niet jaren meer achtervolgen. Natuurlijk is afleiding zoeken wel goed, dat je ook genoeg leuke dingen doet.

je blijft wankelen als de fundering van het oud zeer niet stevig is. wegstoppen werkt wel, maar voor even. emoties krijg je vroeg of laat op je brood en het dan aanpakken maakt het nog moeilijker. het is soms beter om wat toe te laten aan emotie dan het weg te stoppen. je het is namelijk niet mogelijk om maar 1 emotie weg te stoppen, je pakt dan het totaalpakketje aan emotie en dat is natuurlijk nooit goed. oud zeer kan je ontleden. wat is het zeer, waar het bestaat het uit, waarom doet het zeer, wat schiet ik hier mee op, is het eigenlijk wel zo heftig of ben ik de persoon die deze beleving vasthoudt enz. je kan de nuttige dingen eruit pakken, en de emotie en frustratie waar je niet mee verder komt achter je laten door puur van een afstandje te kijken. meestal moet iemand dit eerst inzien voor je ergens mee aan de slag kan. en ach, ik kan het hier gaan hebben over mijn jeugd en ouders zijn zijn gescheiden waar ik als kind zeker dingen van meekreeg, mijn moeder die daarna trouwde deze man een alcoholist werd, ging scheiden en deze man zich door heet gedronken, de vader van mijn kinderen agressief was en me bedroog, mijn vader die is overleden.... is dit oud zeer? nee, voor mij niet. mijn ouders pasten niet bij elkaar dus deze oplossing was beter. ik heb geleerd hoe ik het niet ging doen later met mijn kids als ik bij een partner weg zou gaan, mijn stiefvader was alcoholist en dit was niet te voorspellen of tegen te houden, maar weet wat alcohol met een mens en een gezin kan doen, dus mij overkomt het niet. hij is overleden maar had eigenlijk ook geen menswaardig bestaan totaal afgezwakt door de alcohol maar het probleem zag ie niet, mijn ex was agressief dus ik koos veiligheid voor de kids dus ons huis is nu nog steeds een echt thuis, mijn pa is er stiekem tussenuit gepiept maar had geen lang ziektebed. ik kan me af blijven vragen waarom maar trek liever mijn les eruit. dit gaan in mijn rugzakje en niet die andere ballast wat alleen maar een zware nutteloze last is. door mijn rugzakje zie ik soms alarmbelletjes van herkenning en dat komt omdat ik van het verleden heb geleerd. ik maak dus niet dezelfde fouten want leer van mezelf en van anderen. het leven laat zich niet bepalen, maar je kan er zelf altijd een goede draai aan geven, hoe dan ook! mijn fundering ondermijnen ze niet hoor want ik sta dit niet toe. uiteindelijk ben je zelf de persoon die je eigen basis kan verprutsen, en niemand anders. :)

Als je oud zeer verwerkt, komen emoties los. Maar die emoties horen bij het toen. Ook al voelen ze aan, alsof alles in het nu gebeurt. Het is erg belangrijk dit te zien. Je kunt die emoties dus gerust laten komen, want je bent veilig: er is nu niets aan de hand. Een huilbui is dan erg goed. Oke, je kan er doodvermoeid door raken, maar je bent dan wel een hele lading kwijt. Alleen als je PTSS hebt, kun je het beter laten zitten.

Je moet het zien als een beerput. Is die eenmaal open, dan zit je met de troep en met meer werk dan je nu hebt. Je moet het dan ook afmaken. Maar het wordt wel schoner. Heb je genoeg in handen om ermee aan de slag te kunnen? Geloof je genoeg in jezelf dat je het jezelf gunt om ermee aan de slag te gaan, wat het je ook kost? Heb je niet teveel aan je kop op dit moment (financiële zorgen, kinderen die veel vragen etc). Soms is het gewoon overleven, en heb je geen ruimte voor verwerken enzo. En is er ondersteuning van je omgeving? Zijn er mensen die je op kunnen vangen, mocht je instorten? Heb je iemand gevonden die je vertrouwt en je goed kan begeleiden? Ik raad je een professioneel psychotherapeut (GZ-psycholoog) aan, dat is beter dan iemand die er te weinig verstand van blijkt te hebben en je met de troep laat zitten als de boel net open ligt... Er kunnen dus hele goede redenen zijn om de beerput nog even dicht te laten. Ook al weet je dat het invloed heeft op je leven! En anders: opruimen!

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100