Psyche

Ik ben 35 en ik word al mijn hele leven geestelijk onderdrukt door mijn moeder. Hoewel ik steeds ouder word, neemt haar gedrag jegens mij niet af, maar juist toe. Het is echt ondraaglijk voor mij om haar te zien, ik word constant afgezeken, onderdrukt, gekleineerd, genegeerd enz enz. Ik doe nog steeds mijn best om alles goed te doen, dwz. ik probeer haar te steunen en te helpen als ze het (zoals altijd) moeilijk heeft maar ik doe het NOOIT goed. Niets is goed genoeg! En als ik er iets van zeg ben IK degene die "moeilijk doet", of zelfs "gek is"!!! Ik wil eigenlijk het contact helemaal verbreken, niks meer met haar te maken hebben. Maar ze is al heel vaak psychotisch geweest en ik ben bang dat mijn beslissing haar weer psychotisch zal maken. Als dat gebeurd, weet ik zeker dat ik de schuld zal krijgen van alles wat er misgaat! Wat moet ik doen??

Ik heb Addison. Het enige goede middel wat mij help is prednison. Ik ben daardoor 30 kilo aangekomen. Ben nu zo depri en kan niet met mijn nieuwe uiterlijk leven. Of er goed mee om gaan beter gezegd. Ik kijk niet meer in de spiegel ik kom bijna de deur niet meer uit. Mensen herkennen mij niet meer. Heb zwakke knieën en door mijn nieuwe gewicht kan ik niet meer dansen of überhaupt 100 meter lopen. Moet dutjes doen. Kortom GEEN ACCEPTATIE hoe ja ik hier in godsnaam mee om. :'-(
Op de 2e foto ben ik 20 kilo aangekomen. Nu paar maand later is dat 30. Ik eet gezond.

Ik ben al de dood dat ik lage cijfers haal op school dus elke keer krijg ik hevige hart kloppingen als de cijfers worden op genoemd is dat soms een fobie of niet

Ik zoek dit uit voor een vriendin. De huidige gesloten opname is misschien niet meer de meest logische optie.

Hiermee bedoel ik geen factoren van buitenaf die invloed op je hebben (zoals een stille ruimte zonder afleiding) maar ik bedoel wat is er nodig in de hersenen? Gaat het daar bijvoorbeeld om een aanmaak van een bepaald stofje?